Ben Eskişehir'in Odunpazarı ilçesindeki Leylak mahallesinin asi kızı, ailesinin ikinci göz ağrısı, babasının prensesi, anasının kuzusu, abisinin herkesten sakındığı kişiyim. Ben parlak mavilerinden ışık asla eksik olmayan, her lafa bir cevap bulan, bir türlü yerinde duramadığı için mahalleliden 'haşarı' lakabını almış kişiyim. Ben başını sürekli belaya sokan, arkadaşlarını da bu bela ile ödüllendiren, ama bir türlü akıllanamayan kişiyim. Ben...ben yüreğinin her zerresini gerçek aşkına saklamış, kalbini de aklını da heveslik sevdalardan uzak tutmuş, yıllarca nefeslik sevdasını beklemiş kişiyim. Ben kim miyim? Ben Nehir Çimen'im. ****** Bu hikayemizde Eskişehir'in Odunpazarı ilçesine küçük bir yolculuk yapacağız. Leylak mahallesinin hayatına, sıcaklığına, komşuluk bağlarına, yaşlılarının yaşanmışlıklarına, gençlerinin arkadaşlıklarına, aşklarına şahit olacağız. Nehir Çimen yirmisinde bir genç kızdır. Aslında vücut yaşı yirmidir. Ruh yaşına gelirsek... o en fazla beş yaşındaki bir çocuğunki kadar olgun. Nehir büyüdüğü ortamda hep el üstünde tutulmuş, sevgi ile büyütülmüş, hafif de şımartılmış bir genç kızdır. Tabii insanın babası da, abisi de kendine aşık olunca şımartılmaması mümkün değil gibi. Güzel mi diye sorarsanız, sormayın ayıp edersiniz. Güzel lafı onun yanında az kalır. Mahallenin genç delikanlılarının neredeyse yarısı onun peşinden koşar. Tabi bu koşuşturma Nehir'in abisi Caner'i görene kadar sürüyor. Ama gel gör ki hiçbiri Nehir'in umurunda değildir. Nehir nefeslik sevdasının peşindedir. Onun aradığı beyaz atlı prensi daha atını bulamamış olmalı ki genç kızın karşısına çıkmıyordu. Ya ansızın mahalleye yeni birileri taşınırsa? Ve bu taşınanlar Nehir'in deyimiyle gavur olursa? Ortaya nasıl bir şey çıkacak dersiniz?

"Yıllarca sevilen ama sevmeyen adam, Yıllarca seven ama artık yorulan bir kadın.." Onlar birbirini tanıyan iki yabancıydı.. Defne yıllarca İlyas Ege'nin yok sayan bakışlarında,kalbinde eridi. Her kırgınlığında da biraz daha eksildi. İlyas Ege içinse Defne, hep orada olan ama hiç fark edilmeyen bir detaydı. Zaman her şeyi değiştirirdi ; İlyas Ege nihayet görmeye başladığında , Defne ise artık bakmamaya başladı. Aralarındaki o bağ hiç yaşanamamış bir geçmişin ağırlığıydı...

Turan Ata Korkmaz: O siktiğimin puştu neden sürekli senin etrafında? Siz: Patronum çünkü? Turan Ata Korkmaz: Ben senin ablanın omuzuna elimi atıyor muyum? Gereksiz samimiyet. Siz: Sen neden benim ablamın omuzuna elini atıyorsun ki? Ayrıca her şeyi geçtim sen beni mi izliyorsun? Neredesin? Turan Ata Korkmaz: Yanıma mı gelmek istiyorsun? Siz: Hayır? Turan Ata Korkmaz: O zaman bilmene gerek yok. Turan Ata Korkmaz: Samimiyetini siktiğime bak ulan iki yıldır tanışıyoruz bir kere bile elimi omuzuna atamadım, adamla bir aydır tanışıyorsun her gördüğümde eli olmayacak yerlerde. Siz: Ablamın patronusun elin neden omuzumda olsun? Turan Ata Korkmaz: O da senin patronun eli neden omuzunda? Siz: Çünkü seninle gerekli bir samimiyetimiz yok. Turan Ata Korkmaz: İki yıldır peşinden koşuyorum insaf *Bölümler kısa olacaktı, yazım hataları olabilir.*

Baran Abi adlı kişiyi Baran olarak değiştirdiniz. 🎀 Yağmur : okulun kampı varmış bu hafta son sınıf öğrencileri için. Baran : ne güzel. Baran : çadır mı lazım? Yağmur : yok sen lazımsın. Baran : ne? Yağmur : cidden. Yağmur : sen lazımsın. Baran : anlayamadım? Yağmur : herkese yanında 1 kişi getirme hakkı verilmiş. Yağmur : benimle gelir misin?

Bir mahalle. İki kadın. Ve yavaş yavaş içeri sızan yepyeni bir hayat... Hüma ve Miray, geride bıraktıkları onca karmaşadan sonra küçük bir mahalleye taşınırlar. Yenimahalle; sokaklarında çocuk kahkahaları, balkonlarında çiçekler, pencerelerinden umutlar süzülen bir yerdir. Burada, tozlu raflardan silinmiş bir hayalin peşindedirler: Bir pastane. Küçük bir dükkan, büyük bir başlangıç. Ama bazen hayat, tam da en sessiz anlarda başlar. Fırın kokularının arasına anılar karışır, mahalleye sinmiş sesler kalbin içine işler. Camdan içeri yalnızca güneş sızmaz; geçmişin gölgeleri, geleceğin ihtimalleri ve belki... bir çift göz de o camın ardında bekler. Bu, acele etmeden anlatılan bir hikâye. Yavaş yavaş. Tıpkı mutluluk gibi...

Pera, 17 yaşında bir lise öğrencisidir. Feza adında motorcu bir çocuğun hayatına girmesiyle kalbinin ilk defa attığını hissetse de bu onun için son derece tehlikeli olacaktır. Yarı texting ✨

İkinci baharlarını yaşayacak olan Çınar Dede ve Manolya Hanım, torunlarının kaynaşmasında kararlılardır. Kimileri buna çoktan hazır olsa da bazılarında durum pek de öyle değildir. Koca bir yaz tatilini dedelerinin yazlığında Manolya Hanım'ın torunlarıyla geçirecek olan Koca soydaşlarından Süsen için ise olaylar daha yazlığa gitmeden başlamıştır. • Burnundan ufak bir nefes verirken gülümsedi; Çok ufakça gülümsedi ve, "Kalbini bana saklar mısın?" diye sordu önce. Gözlerimi kırpıştırarak ona baktığımda söylediği şeyin soru oluşu onu rahatsız etmiş gibi kendisine kaşlarını çattı ve bu kez gerçekten istediği gibi söyledi, "Kalbini bana sakla, Süsen." Çenemdeki elini saçlarıma getirip önüme düşen tutamı nazikçe, dokunmaya ve incitmeye korkar gibi kulağımın arkasına itti, "Oraya birini alacaksan eğer, bu kişi ben olayım. Çünkü fark ettim ki orada bir başkasını görmeye dayanamayacak kadar kaptırmışım kendimi sana..." Dudaklarım şaşkınlıkla aralandı, gözlerim ise bir an olsun gözlerinden ayrılmadı. O ise artık her şeyin bambaşka olacağını ikimize de kanıtlarcasına çekinmeden konuşmaya devam etti, "Kaptırmışım diyorum çünkü en başında her şey kontrolüm altındaydı... Ya da öyle sanmışım," Kendi kendine konuştu, "Bunu çoktan kaybettim, seni kanlı canlı görmem yeterliymiş bunun için..." Ve kararlılıkla gülümsedi, "Senin karşında kontrolsüzüm ve bu beni gram rahatsız etmiyor. Aksine... Bir şeylerin yeterli olabilmesi için elimden geleni yapacağım, Süsen." Beni koridorda dokuz çocuğuyla sokakta kalmış bir kadın gibi bırakıp gitmeden hemen önce son kez konuştu, "Bu saatten sonra yaşanacak hiçbir şey umurumda değil, cennet çiçeği." 24.12.2024 | #yaz 1. 05.01.2025 | #yaztatili 1. 04.03.2025 | #kısakurgu 1. 23.03.2025 | #eğlence 1. 13.07.2025 | #yazaşkı 1. 08.08.2025 | #yarıtexting 2. #kısahikaye 3.

"Ben evimi çoktan buldum, Leyla." dediğinde midemde kanat çırpmak için hazırda bekleyen onlarca kelebek bir anda canlandı. Boynuna doladığım ellerim ensesindeki kısa saçlarını bulup okşamaya başladığında Asaf'ın da bir eli belime yönelmiş, giyindiğim tişörtün altından tenime ulaşmıştı. Parmaklarının usulca hareket ettiği yerler tenimin karıncalanmasına neden olurken birleşen gözlerimizin arasında kutsal bir bağ vardı sanki. "Seni seviyorum Beyoğlu," diye fısıldadım. "Seni çok ama çok seviyorum." Gülümsedi ve uzanarak dudaklarını dudaklarıma değdirdi. "Seni seviyorum Kalbimin evi," dedi benim gibi fısıldayarak. "Seni çok ama çok seviyorum." Sıcak nefesi aralık duran dudaklarımın arasından sızıp nefesime karıştığında daha fazla dayanamadım. Boynuna doladığım kollarımı sıkıp başını hafifçe kendime çekerek o kısacak mesafeyi kapattım. Büyük bir özlem çekiyormuş gibi birleşen dudaklarımızın hareketleri birbirine uyumlu, kalplerimiz bu birleşim nedeniyle delicesine atıyordu. İçimde kocaman bir tufan yaratan heyecan dalgası bedenimi titretirken şimdi ki halimizle o heyecan koca bir tutkuya dönüşmüştü. Nefes almak için geri çekildiğimizde alnını alnıma dayayıp bir süre gözlerimiz kapalı biçimde olduğumuz yerde durduk. Bir elimi tam göğsünün üzerine koyduğumda kalbinin ritmik hareketlerini avuç içlerimde hissettim. "Yakıyorsun beni," dedi kısık bir sesle. "Ama bu yangın o kadar güzel ki, kül olmaktan korkmuyorum." "Seninle birlikte yanmaktan korkmuyorum, sevgilim."

bilmemkimim: İlk aşkta yaşadığın hüsrandan dolayı kalbin kırılmış olabilir, biliyorum bilmemkimim: Yeniden sevmeye korkuyorsun bilmemkimim: Yine kalbin kırılacak diye ödün kopuyor belki bilmemkimim: Belki de o da seni sever umuduyla başkasını sevmek istemiyorsun bilmemkimim: Ama bu böyle devam edemez bilmemkimim: Sen artık onu sevmiyorsun ki bilmemkimim: Sadece başkasını sevemediğin için, sevmeye korktuğun için hala sevdiğini sanıyorsun bilmemkimim: Korkma, yeniden sevebilirsin bilmemkimim: Göreceksin bilmemkimim: Yeniden sevmek sandığın kadar korkunç olmayacak