Kurşun yarasının izi geçerdi belki... ama yılların aşk yarasının? Onunda izi geçer miydi? Artık yolları yıllar sonra kesişen iki insan.... Veya birbirlerini çok iyi tanıyan iki yabancı... Görev uğruna bütün duygularını susturmuş bir Yüzbaşı: Atilla Altuğ Barlas. Geçmişin enkazından dimdik çıkan bir kadın: Sezen Elçin Turan. Karadeniz'in sisli dağlarından, Ankara'nın kuru rüzgarlarına savrulmuş bir hikayeydi bu. İşte bu hikaye onları sadece düşmanla değil, kendi geçmişleriyle de yüzleştirecekti. Bu hikayede kurşunlardan daha tehlikelisi, saklanan duygular olacak.

Bana bütün zalimliğiyle göz kırptığında "Bundan sonra yalnızca Çakır Aykan sınırlarında yaşayacaksın Nalan." diyerek bedenime acımasızca bir şok dalgası indirdi. Daha ben sözlerini idrak edemeden yerinden doğruldu ve beni kucağına alarak yatağıma götürüp uzanmamı sağladı. Gözlerimi bile kırpmadan onu izlerken o yorganı üzerime örtüp baş ucuma eğildi. Sesindeki karanlık çekilmiş silah gibi soğuk ve tetikteydi. "Uslu durmanı öneririm çünkü bu yeni dünyada sadece benim koyduğum kurallar geçerli olacak." ⛈️ İstihbarat ajanı olan Alparslan Sancaktar gizli bir görev için yıllar önce Çakır Aykan adıyla yeraltı dünyasına sızıp Fenrir lakabıyla zirveye yükselmiş bir liderdir. Alparslan uğradığı saldırı sonucu ıssız bir yolda ölüme terk edilirken, Nalan Ahsa Katre tarafından şans eseri bir şekilde kurtarılır. Alparslan'ın başına aldığı darbe sonrası hafızasını kaybetmesi Nalan'ı girdiği büyük bir çıkmazdan kurtarmıştır. Nalan tanımadığı bu yabancıya yıllardır sevgili olduklarını ve karnında ki bebeğin babasınında Alparsan olduğunu söyleyerek kendini büyük bir yalan denizine atar. Bakalım Nalan Ahsa Katre, Alparslan Sancaktar ile girdiği bu hafıza savaşından galip çıkabilecek mi? ♤Kitapta yetişkin içerikli sahneler vardır. Bunu bilerek kitaba başlayabilirsiniz. *Bu kitapta geçen olaylar, kişiler ve kurumlar tamamen hayal ürünüdür.

Avukat Gökçe Eraslan, yanlışlıkla müvekkili yerine bir askeri arar ve o askerin hayatını kurtarır. Ardından olan olaylar nedeniyle Gökçe, geçmişiyle yüzleşmek zorunda kalırken şehit ve asker çocuklarını eğiten gizli Oğuz Teşkilatı'nın varlığını öğrenmesi hayatında birçok şeyi değiştirir. Diz kapağımız yara olduğunda, "Öpünce, geçer." der annelerimiz. Peki ya yüreğimizdeki yara, ruhumuzdaki yara? Onların öpülmesi mümkün değil. O yaralar; öpülünce geçen yaralar değil, sevilince geçen yaralardır. Ama sevgi her yarayı iyileştirebilir mi? "Kızların en çok diz kapakları acırmış, benim en çok yüreğim acırdı." "İyileşmek, yaralılara özgü bir şeydir. Ölüler, iyileşemez." 🌼 "Güçlü, olmayı ben istememiştim. Hayat, beni güçlü olmak zorunda bırakmıştı. Bazı kızlar annelerinin savaşçısı, bazıları ise babalarının prensesi olurken ben ne annemin savaşçısı olmuştum ne de babamın prensesi... Ama ben aldığı her davayı kazanan, zor durumda olan kadınlara, küçük kızlara yardım eden, güçlü ama aynı zamanda ruhu ölü bir kadın olmuştum. Ve bu da benim Dilhun Kalbimin Davasıydı." 🐺 "Türk Askerinin tek aşkı, vatandır." "Vatanımız, verilen binlerce şehite nasıl değiyorsa sende sevgime o kadar değiyorsun..." 🐺 & 🌼 ~ Bu kitaptaki kişi, kurum ve olaylar tamamen hayal ürünüdür. ~ (Yayınlanma Tarihi: 04.02.2023) Dilhun Kalbimin Davası adıyla yayımlanan ilk hikayedir!

"Ben, kalbinde yaşayabileceğim birini hayatımda isterdim," dedim ve yemyeşil gözlerinin içine baktım. "Peki sen, sen nasıl birini isterdin hayatında?" Yeşillerini denize çevirdi, iç çekti. Sabırla bekledim dudaklarından dökülecek olan cümleleri. Uzun uzun baktı denize. Sabrımı sınamak istercesine uzun baktı hem de ve sonunda yeniden bana dönebildi. "Hiç kimseyi," dedi kendinden emin bir şekilde, afalladım. "Neden?" Sordum, kadehinde kalan şarabını bir kerede içti. Boşalan kadehe odakladı bakışlarını. Uzun uzun düşündü. Gözünün ucuyla bana baktığında yüz ifadesi düzdü ama gözlerini yine saklayamamıştı. Gözlerinden anlaşılıyordu kederli olduğu. "Çünkü ben kimseyi kalbimde yaşatamam," dedi, bu cümlenin ağırlığı altında ezilirken acıyla yutkundu ve ekledi. "Benim kalbimde bana bile yaşam yokken, hiç kimseye olamaz."

Ablasını bir mafya üyesinin öldürmesi üzerine intikam almak isteyen Efnan Ateş, eline hayatından hiçbir zaman izi silinmeyecek bir silah alıp düşmanının kardeşini öldürür. Ama o sırada yanında aile dostları olan Oflaz Karan da vardır. Oflaz Karan, arkadaşının ölümüyle yıkılır ve Efnan Ateş'i yanına alarak hayatını mahvetmek ister. Fakat hesap edemediği bir şey vardır. Geçmiş. Geçmiş Oflaz Karan'ın yakasından bir karabasan gibi yakalar ve asıl hikayenin kendisi üzerinde başladığını gösterir. Bu yalan geçmiş üzerine kurulu gerçekler gün yüzü gibi ortaya çıkarken Efnan ve Oflaz bu savaşın ortasında birbirlerine tutunarak yaşamaya çalışırlar.

Nabzına baktım zayıftı ama ölmemişti iki yerinden vurulmuştu çok kan kaybediyordu. Yardım çağırmam gerekiyordu ama telefon burda çekmiyordu bile. Sonra biri kolumdan tuttu korkudan bağırdım. " Kim...kimsin sen" askerdi konuşan. " Benim adım Leyla merak etme sana yardım edeceğim ama telefon burda çekmiyor. Gidip yardım bulmam lazım" bana baktı nefes alış verişi güçlük çekiyor gibiydi yarası ağırdı uyanık olması mucize gibi bir şeydi. "Şimdi izin ver gidip yardım getireyim" ayağa kalkıp gidecekken yine tuttu beni "Buraya nasıl geldin bilmiyorum ama burda kolay kolay kimseyi bulamazsın kumral kız " Benim kumral olduğumu bu karanlıkta nasıl görmüştü..... Binbaşı Kerem Öztürk & Leyla Seyhan

Fenrir. Kıyameti getiren o. Ceplerimde çakıllar, Yolumu keser, ayaklarıma takılırlar. Bağıma bülbül konar mıydı? Sendele artık, koşma. Ellerinde şefkat, bileğinde güç, Sıkıca sarılmışsın deli bozuk. Onun kanadının gölgesi şeytan, Su gibi yılları ondan çalan.

Günahların kefenle örtülüp, tabutla toprağın altına gömüldüğü yerdi Karadeniz. Dağların mezar olduğu, kara sularının çığlıkları yuttuğu ve gökyüzünün acıyı bahşettiği yerdi Karadeniz. Herkes günahkâr, herkes masum. Peki ya toprağın altına gömülenler... unutulur muydu? Geçmiş susup zalimler konuşur muydu? Geçmiş susmazdı. Mazluma külünü yağdırır, kaçtığı toprakları cehennem bilirdi. Ezelden yazılmış olan yazgı bundan ibaretti. O cehennemin ortasında iki masum yüreğin birbirine tutunmasıydı yazgı. Acının ta kendisi olan kadınla acının içinden geçmiş bir adamın kırık dökük sevdasıydı. Zalimin karanlığının gölgesi üzerlerine düştüğündeyse kaçamamışlardı. Alabildiğine yanmış, son damlasına kadar kanamışlardı. Yangının ortasına doğan onlara umut değil, cehennemin yedinci katına kesilmiş bir biletti. Burası Karadeniz. Her dağ bir mezar, her sine bir enkaz. Unutma; eden bulmazsa, mazlum yanar.

AŞİRET & MARDİN ~ Bir bozuk saatir yüreğim, hep sende durur.. Bozuk saat.. Bozuk düzen.. * "Bir bozuk saatir yüreğim hep sende durur" dedim tekrardan. "Bizim bozuk saatimiz hep bozuk kalsın Sarya'm, sol yanım. Şu bozuk saat çalışsa benim için ölümdür. Bozuk saat çalıştığı gün benim ölümüm olsun" dedi Ares kollarını bana sararak. "Seni çok seviyorum Ares. Zaman hep sende dursun istiyorum. Senin kollarında yaşlanmak senin kollarında ölmek istiyorum bitanem" dedim Ares'e iyice sarılarak * "Ares hayır! Ares yapma bunu bize! Ares!" Kucağımda ki Ares'e doğru bağırırken istemim dışı gözlerim kolundaki saati buldu. Yıllardır bozuk olan saatin çalıştığını görünce Aresin söylediği o kelimeler zihnime doldu. "Ares hayır! Olmaz hayır Ares beni bırakamazsın! Bu saat çalışamaz! Hayır lütfen Ares! Lanet olası hastahanede kimse yok mu!? Yardım edin yalvarırım" ben çığlık çığlığa ağlarken doktorlar çoktan yanımıza gelmişti. * Başlama tarihi; 04.02.2025 Bitiş tarihi; 15.12.2025

Küçüklüğünden beri eksik olan manevi yanlarıyla birlikte normal bir hayat sürdüğünü sanan Liva, can borcu olduğu arkadaşına yardım etmek için çıktığı yolun her bir adımında kendinden birer izler bulur. Aynı zamanda son sınıf moda tasarım ögrencisi olan Liva, İzmir'in sokaklarında hayatını altüst eden adamla tanıştığını düşünüyordur ancak henüz adamın İspanya'nın yeni yeraltı lideri olduğundan bir haberdir.