Bazı röportajlar teşekkürle biter, bazıları ise bir numara düellosuyla başlar." ​Yağmur Arat için spor dünyası, parke üzerindeki hırstan ve mikrofonun ucundaki kaos dolu sorulardan ibaretti. İşinde en iyisi olmak, en zor soruları sormak ve asla geri adım atmamak onun tek kuralıydı. Ta ki aylar önce randevusuna gelmeyen "sorumsuz yıldız" Tarık Biberovic'e öfkeyle fırlattığı o telefon numarası, kendi kaderinin giriş bileti olana kadar... ​Tarık için basketbol, mutlak kontrol ve soğukkanlılık demekti. Ancak Yağmur'un "Tarık Hanım" çıkışıyla başlayan o inatçı tavrı, sahadaki en sert savunmadan daha etkileyiciydi. Euroleague kupasını kaldırmak için ter döken bir adamın, maç sonu tünelinde terli formasıyla o inatçı spikerin önünde durup tek bir cümle fısıldamasıyla tüm oyun planı değişecekti: ​"Bu performanstan sonra artık bir numarayı hak ettim, değil mi? Yani... En azından senin numaranı?" ​İstanbul'un devasa arenalarında, kameralar kapandığında başlayan bir düello bu. İmzalı bir forma sadece bir hatıra mı, yoksa geri dönüşü olmayan bir davet mi?