I was holding our wedding picture, pinakatitigan ko ito bago ko napagdesisyunang isilid ito sa plastic bag upang itago. It's been two years since he left us. I can clearly remember the night that he left. Flashback "Jarred dont leave us, please! Maawa ka naman samin ng mga anak mo, si andrei. Matitiis mo ba na hindi siya makita? At itong batang ipinagbubuntis ko? Hindi ka man lang ba interesado malaman kung babae o lalaki ito? Paano na kami mabubuhay? Alam mo naman na wala akong pinag-aralan, paano ako makakahanap ng trabaho na sasapat na pangbuhay sa dalawang bata? Please naman mag-isip isip ka muna ng maigi." Halos paluhod kong pagmamakaawa sa kanya. "I'm sorry! Hindi na ko masaya. Si jullie ang makakapagpasaya sakin. Parang awa mo na, palayain mo na ko! At tungkol sa mga bata, magpapadala ko ng buwanang sustento." Yun lang ang sinabi niya at iniwan na akong luhaan. Sa ngayon ay 4 na taon na si andrei, at si samantha naman ay 1 year and 6 months. Si samantha yung ipinagbubuntis k

Nagkulang ba ako sa kanya? Binigay ko naman sa kanya ang lahat, ang puso ko, ang kaluluwa ko at ang katawan ko pero bakit niya sakin nagawa ito? Akala ko ay iba sa siya lahat pero pare parehas lang silang lahat, mga manloloko! Am I not that beautiful enough? Do I need to put more make-up? Do I need to wear fancy dresses? Do I need to wear precious jewelries? Is'nt that enough to love him to love me? #Wattys2015