₺ - Ben Balaban... Balaban Kurtuluş, sanırım sen benim oğlumsun $ - Baba olmak için fazla gençsin. Balaban B - Teşekürler ama benim seninle bir 5 oğlum var. $ - Oğlunuz oluşuma niye inanayım? ☆☆☆☆☆ 🖤❤Ferkan & Manolya...❤🖤

# - Biz senin öz aileniz, bir şans versen ölmezsin! Dedi dolu gözlerle çünkü abisi olduğunu öğrendiği genç onları istemiyordu. Bu yüzden de bütün aile ona yalvaracak hâle gelmişti çünkü yıllar sonra ölü bildikleri üyenin hayatta olduğunu öğrenmiştiler. Lakin sevinemiyordular çünkü genç adam onları görmezden geliyordu!

(Cangstraheta'nın 2.Lideri:Viktor Aleksandr Volkov'un kitabıdır.) bxb kurgusudur. 𝑽𝒊𝒌𝒕𝒐𝒓 𝑨𝒍𝒆𝒌𝒔𝒂𝒏𝒅𝒓 𝑽𝒐𝒍𝒌𝒐𝒗&𝑲𝒂𝒂𝒏 𝑨𝒌𝒔𝒐𝒚

Kendi yarattığı illüzyonların esiri olan bir kız, dünyayı kendi zihninde bir deneye dönüştüren babasına karşı: Kendi gerçekliğini inşa etmek içi piramidin yıkmak zorunda. Gerçek, sadece görebildiğin kadardır. Peki ya gördüğün her şey kocaman bir yalan ise ? Zihnini bir silaha dönüştürmeye hazır mısın?

Ben bir Açelya çiçeğiydim; yolunu kaybetmiş, köklerini bulamayan... Kısa bir süre önce, doğru bildiklerim bir bir yıkıldı. Gerçek sandığım yalanlar, hayatımı bir tokat gibi yüzüme çarptı. "Aile" dediğim insanların ördüğü yalanlarla dolu bir dünyada, yıllarımı çürütmüş ve kendi benliğimi kaybetmiştim. Sonra, karşıma o adam çıktı. Hem deliler gibi aşık olduğum hem de ölümüne nefret ettiğim o adam... Tehlikeli bir aşk şarabının sarhoş edici tadında mutluluğu bulacağımı sandım. Ama yanılmıştım. Sert ve uzak görünen maskesinin ardında itaatkâr bir adam yatıyordu. Yıllar önce, hayatına bir fırtına gibi girmiş, onu kendime aşık etmiş, sonra hiç beklemediği bir anda çıkıp gitmiştim. Ama biliyordum, gün gelecek beni bulacaktı. Ve işte, o gün gelmişti. O adamın ilk sorduğu soru; Niye? Niye yaptın bana bunu? Onun acılar içerisinde sorduğu bu soruya asla bir cevap veremedim. Karşımda bulunan adam beni öylesine çok seviyordu ki, ona ihanet etmeme rağmen, beni affedebileceği bir sebep arıyordu. Ben bir Açelya çiçeğiydim. Ayrılığı simgelerdim. Ama onun için Visal'dim. "Belki de beni içten içe affettiği için kavuşmak anlamına gelen bu adı takmıştı bana. Bir gün ona sordum: "Neden bana Visal adını koydun?" Gözlerime bakarak, usulca fısıldadı: "Çünkü sana kavuştum, Günışığım." Visal, kavuşmayı simgelerdi. Açelya ise ayrılığı... Wattpad'de " Mirafer " isimli ilk ve tek kitaptır. Not: Gerçek ailem, Polisiye ve Mafya kurgusudur. Ayrıca fazlaca kan, vahşet, vb unsurlar ve olumsuz ögeler mevcuttur. Kesinlikle 18 yaşından büyük okuyucular okumalı, bu yüzden uyarıyı dikkate alarak bu kurguya başlayınız. Not 2: * Bu kitapta bulunan kişi, kurum ve kuruluşlar tamamen hayal ürünüdür. Gerçek kişi kurum ve olaylarla ilgili doğabilecek benzerlikler tamamen tesadüftür.*

21 yaşına gelmiş olmasına rağmen bir aileye sahip olamamış bir kız Ve karışmış olduğunu yeni öğrenen ailesi evet yine bir klasik karışmış bebekler ama bu seferki biraz farklı. Çünkü ailemiz bir mafya ailesi.

Rus bratvasının veliahtı Mikhail ve Türkiye yeraltı dünyasında kendi gücünü kurmuş Baran... İki düşman, iki varis, iki farklı dünya. Yıllardır süren kanlı rekabet, ikisini de ortadan kaldırmak isteyen ortak bir düşmanın planıyla bambaşka bir boyuta taşınır. Kaçırılıp aynı özel jete bindirilen Mikhail ve Baran, havada başlayan ölüm planıyla yüzleşir. Uçak düştüğünde hayatta kalmayı başarırlar... ama kendilerini kimsenin bilmediği ıssız bir adada, yan yana bulurlar. Nefret ettikleri tek kişi, artık hayatta kalmak için güvenmek zorunda oldukları tek kişidir. Issız adada başlayan bu zorunlu ortaklık, iki düşman varisi geri dönüşü olmayan bir yola sürükleyecektir. Bazen en tehlikeli düşman, kalbine en yakın olandır.

Şehir uyanırken bir düzen sessizce sarsıldı. Yekta Kara Öldü. ​Boş kalan bir taht, hırsla bilenmiş kılıçlar ve pas tutmuş bir geçmiş... Şehrin karanlık sokaklarında fısıltılar yükselirken, kimse bu boşluğu kimin dolduracağını bilmiyordu. Kurallar değişti, oyun yeniden kuruldu. ​"Taht paslı olabilir ama üzerindeki kan hala taze." ~ Odanın ağır havası barut ve eski ahşap kokuyordu. Adam, kadını masanın kenarı ile kendi gövdesi arasına sıkıştırdığında, gözlerindeki o delici bakış kadının maskesinin ardına sızmaya çalışıyordu. ​"Yekta Kara artık yok." dedi adam, sesi bir tehdit gibi alçak ve boğuktu. "Ve sen... bu masanın etrafında dönen o kirli oyunların en sessiz parçasıydın. Şimdi bana bak ve yalan söyleme." ​Elinin tersini kadının boynunda yavaşça gezdirdi, parmak uçları nabzının hızını ölçer gibiydi. ​"Bu masaya oturmak mı istiyorsun, yoksa bu masayı hepimizin başına yıkmak mı? O zihninde kurduğun intikam, bu şehri yakmaya değer mi?" ​Kadın, adamın göğsüne yasladığı avuç içlerinde onun sertçe çarpan kalbini hissetti. Geri çekilmedi, aksine bir adım daha yaklaşıp aradaki mesafeyi yok etti. Dudakları adamın çenesine teğet geçerken fısıldadı: ​"O masa çoktan çürüdü. Ben sadece paslanan ayaklarını kırıyorum. Sen o masayı ayakta tutmaya çalışırken, altında kalmaktan korkmuyor musun?" ​Adamın parmakları kadının saçlarına dolandı, başını hafifçe geriye doğru zorladı. Göz göze geldiklerinde aralarındaki o tehlikeli çekim, patlamaya hazır bir bomba gibiydi. ​"Sana güvenmek, elime bir el bombası alıp pimini senin çekmene izin vermek gibi." dedi adam, nefesi kadının dudaklarına çarparak. "Söyle bana... pimi ne zaman çekeceksin?" ​Kadın gülümsedi. O zehirli, büyüleyici gülümsemesiyle... ​"Pim çoktan çekildi. Sadece patlamayı bekliyoruz."

{~Gerçek ailem - Erkek versiyon~} Aile mi? Aile kelimesi. Bir gün biyoloji dersindeyken konumuz "Aile kan guruplarıydı." Sıra bana geldiğinde annemin ve babamın kan guruplarını söylemiştim. Hocam da bana "senin kan gurubunun aile fertleriyle uyuşması imkansız!" demişti. Bu cümlenin ne demek olduğunu herkes gayet iyi biliyordu; Yalanlar, sırlar ortaya saçılacaktı...

Kalabalık bir ailem vardı; abilerim, ablam, ikizim ve gerçekten evlatları için canını dişine takan ebeveynlerim. Kendi ailemin içinde zaten sorularım vardı ama o aileye ait olmadığımı en kötü anımda öğrenirsem? "Bromance içerir, bxb değildir. Bromance 'gerçek!' kavramıyla bulunmaktadır, lgbt ile alakası yoktur.