Ahferr olsunn 777

BİR AHFER HİKÂYESİ

~ "Eee abi! Bana söylemek istediğin şey neymiş? Demeyecek misin artık?" "... O zaman söylüyorum!" "Hadi abi! Çatlatma insanı da söyle!" "Artık bir ofiste çalışacağız. Videolarımızı orada çekeceğiz. Oradaki diğer insanlarla, ekiple kaynaşacağız." "Nasıl insanlar acaba?" ~ "N'oldu abicim? Korktun mu yoksa?(!)" "Niye korkacakmışım canım?! Altı üstü biraz gerildim... Yani kimseyi tanımıyoruz, bilmiyoruz..." "Bilmek için tanışmak lazım. Eee tanışmak için de ortama giriş yapmak lazım Sıla! Hadi abicim!" "Haklısın galiba..." ~ "Aaa! Ben tamamen unutmuşum. Kusura bakmayın. Hoş geldiniz, Feride ben. Sen Sıla olmalısın, sen de... Ahmet Can." ~ "Feride'yi çok sevdim ben!... Hem güzel de kız!" "Sence de güzel değil mi abi?!..." ~ "Sıla, ben ne yapacağım?!" "Neden daha önce söylemedin Feride?" ...

Bazı sırlar kanla yazılır. Bazı kaderler ise tek bir telefonla değişir. Makedonya'nın karanlık sokaklarında yıllardır kusursuz işleyen bir düzen vardır. Güçlü olan yaşar. Zayıf olan unutulur. Fakat bir gün, birbirinden tamamen farklı iki hayat aynı oyunun içine sürüklenir. Biri geçmişinin yükünü taşırken diğeri hiç istemediği bir geleceğe yürümektedir. İhanetlerin dostluk kılığına girdiği, güvenin en pahalı lüks olduğu bu dünyada herkes bir maske takar. Ve bazen en büyük savaş silahlarla değil, kalplerle verilir. Peki ya kader, birbirini yok etmesi gereken iki insanı aynı yolda yürümeye zorlarsa? Lotus çamurun içinde açar. Ama her çiçek, suyun üstüne çıkacak kadar şanslı değildir. Onlar birbirlerini kurtarmak için değil, birbirlerini kullanmak için aynı masaya oturdular. Fakat kaderin en acımasız yanı buydu; bazen iki yabancıyı aynı savaşa sürükler, sonra da hangisinin diğerine sığınacağını sessizce izler.