Ahferr olsunn 777

BİR AHFER HİKÂYESİ

"Sakın birbirinizden ayrılmayın. Yerler de tavan da sağlam değil." Hepimiz başımızla onayladık. Feride parmaklıkların arkasına bakıyordu. Bir anda çığlık attı. Hepimiz ona döndük. Korku dolu bir ifadeyle sırtını duvara yaslamıştı. Karşısındaki koğuşu gösteriyordu. Abim, "Feride!" diye bağırıp yanına koştu. Feride duvar dibine çökmüştü ve ağlıyordu. "Ne oldu?!" koşarak yanına gittik. "O-orada, ces-ceset var!" dedi fısıltılı ama baskılı bir sesle. Ceset mi? Bu bir ship kurgusudur. Gerçeklikle ilgisi yoktur.

~ "Eee abi! Bana söylemek istediğin şey neymiş? Demeyecek misin artık?" "... O zaman söylüyorum!" "Hadi abi! Çatlatma insanı da söyle!" "Artık bir ofiste çalışacağız. Videolarımızı orada çekeceğiz. Oradaki diğer insanlarla, ekiple kaynaşacağız." "Nasıl insanlar acaba?" ~ "N'oldu abicim? Korktun mu yoksa?(!)" "Niye korkacakmışım canım?! Altı üstü biraz gerildim... Yani kimseyi tanımıyoruz, bilmiyoruz..." "Bilmek için tanışmak lazım. Eee tanışmak için de ortama giriş yapmak lazım Sıla! Hadi abicim!" "Haklısın galiba..." ~ "Aaa! Ben tamamen unutmuşum. Kusura bakmayın. Hoş geldiniz, Feride ben. Sen Sıla olmalısın, sen de... Ahmet Can." ~ "Feride'yi çok sevdim ben!... Hem güzel de kız!" "Sence de güzel değil mi abi?!..." ~ "Sıla, ben ne yapacağım?!" "Neden daha önce söylemedin Feride?" ...

Kurtlar, avlarını sessizlikle takip eder... Açlıkları acımasızdır, ama asla sebepsiz öldürmezler. Doğanın yasası nettir; hak eden yaşar, hak etmeyen düşer. Oysa burada, avcı ile av yer değiştirmiştir. Suçsuzlar zincir taşır, suçlular kadeh kaldırır. Kurt sürüsü, kendi içinde adalet taşır. İnsan sürüsü, kendi içinde çürür. Dağların soğuğu öldürmez, ama sokakların adaletsizliği boğar insanı. Ve insan, bazen fark eder ki; vahşet, kurtların değil, adaletsizlik, insanların işidir.