Bir oyunla örtülüydü o yalan, Ağlanacak güldürüydü oynanan. Çevresini küçüklerin sardığı Gülmelerin arkasında ağlayan, Aldanmamış aldatılmış bir insan.

Üzerine giymiş olduğu ince askılı, krem rengindeki yazlık elbisesiyle bahar gibi temiz ve cıvıl cıvıldı Nefes... Etrafındaki insanlarla konuşup, gülümserken onu izlemek en güzel görüntüyken kıskanç kalbimin beni ele geçiren tarafı tarifi imkansız bir öfkeyle dolmama sebep oluyor, onunla konuşan herkesin dilini kesmek istememe, bakan gözleri kör etme arzumu körüklüyordu... Nefes... Zümrüt gözlüm... Gözlerim her an onun üzerinde olsun, ellerim ellerinde, dudaklarım dudaklarında olsun istyordum... Öyle bir şeydi ki bana yaptığı kendimi tanıyamıyordum... Onun ürkek bakışlarının, etrafındaki insanlara karşı takınmış olduğu tavırların beni nasıl kendisine çektiğini bir bilseydi... Onu sarmak, doya doya koklamak istiyordum... Çok bedeni bedenine katmış, anlık zevkleri teninde misafir eden bir adam olarak Nefes'i sevmek ve ne pahasına olursa olsun, korumak ve sadece kendime saklamak istiyordum... Gözlerimin içine bakarken sıcacık duran bakışları, tenine dokunduğum an yok oluyordu... Bembeyaz tenine ulaşmayan o sıcaklık canımı sıkarken onun çözülmeyi bekleyen bir soru olması, ona olan ilgimi an be an daha da arttırıyor ve sakladığı her şeyi öğrenme isteğimi daha da şevklendiriyordu... Kitap okur gibi yavaş yavaş okumak ve onun hakkında öğrendiğim her yeni bilgiyle birlikte Nefes'i sadece kendime ait kılmak istiyordum... Çünkü o benimdi... Geçte olsa kışıma yazı getiren nefesimdi...

Onları bir araya getiren bir kader vardı ortada... Ağlatan... Nefret ettiren... Acı çektiren ve güldüren... Ne olursa olsun bir arada kalmalarını sağlayan bir kader... Esmer'di onlar... Sonsuza dek öyle kalacak, kim ne derse desin hep birlikte olacak olan...

Biz imrenilendik... Parmakla gösterilen ve çoğu zaman nefret edilen ve ettirendik... Biz aileydik... Biz birdik... Birimiz leb diyorsa diğerimiz lebi diyendik... Sorun olduğunda neden diye sormayan hemen geliyorum diyendik... Ağladığında ağlama demek yerine vur kır parçala diyendik... Biz sır saklamayandık... Apaçık... Birbirine karşı dürüst olandık... Dönme dolapların sadece lunaparklarda olduğunu bilen ve asla birbirimizin arkasından iş çevirmeyendik... Biz aileydik... İçinde küçücük kalplerin bulunduğu ama kocaman sevgilerin yaşadığı SERSERİ bir aile!

Hikayenin başlangıcı... Onları bir araya getiren bir kader vardı.

Nereye gittiğini bilmeden, aslında yürüdüğünün bile farkında değilken adım sesleriyle birlikte bavulunun tekerleklerinden çıkan tangırtıların eşliğinde ilerledi. Sahil kenarında bir parka geldiğini fark ettiğinde, bir ağacın dallarının gizlediği banka kadar güçlükle yürüdü. Sol elinde sıkıca kavradığı kumaş çantası, sağ elinde yine sıkıca kavradığı bavulun kulpu, güçsüzce banka çöktü. Sert ahşap tenine değdiği anda bir sızlamayla dudaklarından garip bir ses çıktı. Derinlerinden sarsılıyordu. İçinde geri dönülmesi güç bir yıkıma sebep olacak bir sallantı vardı. Hiçlik... Yoksunluk... Dehşet... Korku... Kaybolmuşluk... Panik... Bunları hissediyordu. Ve utanç! Yağlı bir urgan gibi utanç ilmeği boynuna geçmiş, her saniye nefes almasını engelliyor, onu boğuyordu.

Bedenimin az önceki sıcaklıktan sıyrılıp soğuduğunu hissettim. Yavuz'a dair yepyeni sorular zihnimde birbirine bağlanmıştı. Bu yaralar ne zaman, nerede ve nasıl olmuştu? Çok merak ediyordum. Yavuz'un bana baktığını gördüm. Telefonu ne ara kapatmıştı, onu yakalayamamıştım işte. Kafamın içindeki onlarca soruyla baş başaydım çünkü. Bakışlarında az önce yaşadıklarımıza dair bir duygu bulmayı denedim. Beni hâlâ arzuladığına emindim. Ama göz temasını kesip yerdeki gömleğini almasına hiç hazırlıklı değildim. Üzerine geçirip düğmeleri iliklerken bana bakmamıştı. Bir şeylerden kaçar gibiydi. Etrafımızı saran büyü bir anda bozulmuştu. Ben ise hâlâ masanın üstünde oturuyordum. "Daha önce vuruldun mu?" diye sordum aniden. Parmakları düğmelerin üzerinde durdu. Bakışları beni bulurken, kaşlarının çatık olduğunu fark ettim. İlk önce konuşmak istemedi. Birkaç saniyenin ardından düğmeleri kapatmaya devam ederken, "Evet," demekle yetindi. Bu kadardı. Tek bir kelimeyle merakımı gidermem gerektiğini anlatırcasına soğuktu. *Hikâyenin yayınlanma tarihi: 30 Aralık 2023*