*yetişkin içerik içerir* "Kirpik düşmüş yüzüne." Özgür işaret parmağıyla hafifçe dokunup dudağının hemen yanındaki kirpiği alırken bu sefer ikisi de birbirine bakıyordu. Hiç beklemedikleri bir andı. Beyhan yavaşça ayaklarının ucunda yükseldi, sağ eliyle Özgür'ün yüzünü avuçlayıp dudaklarını bastırdı dudaklarına. Dünya durmuş gibiydi, ikisi de hareketsizken Özgür'ün kameradaki eli tuşa bastı. Hayatlarında yaşadıkları en güzel andı belki de, belki bir daha hiç karşılaşmayacaklardı, belki göçmen kuşu yine uçsuz bucaksız diyarlara göçecekti. Yine de o fotoğraf, silik bir anı gibi yaşayacaktı ikisinin de zihninde. Özgür & Beyhan bu kitabın kapağı wattyoftwitter isimli instagram, twitter ve wattpad hesaplarının sahibi tarafından yapılmıştır.

Saatlerinizi geriye alın ve bildiklerinizi unutun. Tüm fantastik güçleri yeryüzünden silin, hafızalarınızı kötü deneyimlerden arındırın. Teknolojiyi ve zekayı umursamayın, bu defa yalnızca hafızalar konuşacak. Neden mi? Çünkü... Tılsım kırıldı. Artık kimse ve hiçbir şey eskisi gibi değil. (Aurora'nın 2. Kitabıdır.)

(Aurora Serisi'nin 1. kitabıdır. Seri iki kitaptan oluşmaktadır.) Özel güçlere sahip 12 insanı başka bir gezegene sürgün etmek ve onları bunun bir sürgün olduğundan haberdar etmemek, işin en kolay kısmıydı. Fakat her şeyin bu kadar karmaşık hale geleceği kimse tarafından bilinmiyordu. Güçler, beraberinde düşmanları da getirdi. Kayıp Kraliçe'nin varlığı, güçlü ruhların özgür kalacağı Aurora için çok önemliydi. Gerçek ismiyle Alicia ancak kendi bildiği kadarıyla Aisley, Dünya'ya ayak bastığı an bir devinimin habercisi olduğunu, bu uğurda sevdiklerinden vazgeçmek zorunda kalacağını nereden bilebilirdi ki? Kimliğinden bile haberdar değilken, çok önemli biri olduğuna nasıl emin olabilirdi? •Başlangıç tarihi: 3 Ocak 2016 •#1 Bilim Kurgu Not: Bu kitap Ekim 2020'de, seri tamamlandıktan sonra düzenlenmiştir. Kapak tasarımı için @Elcin_64 'e sonsuz teşekkürler!

Öylesine sükûnet vardı ki kainatın başında, Hüküm süren bir hiçlik, bir sessizliğin ardında. Her yerde yokluk, boşluk; kainat bir hayalet, Karanlığın sarmaladığı, soluk bir siluet. Bir nefessizlik, bir hayatın var olmadığı çöller. Karanlık, boğucu bir sis içinde süzülen göller. Zamanın durduğu, ölümün raks ettiği an, Ta ki o eşsiz ışığın parladığı zamana dek. Her bir zerrenin titreştiği, değişen evren, Kudretli Yaratıcı'nın eserini bezen. "Işık olsun!" dedi, ve ışıkla doldu kainat, Ay, güneş emrine amade; kutsal bir ritüel. Suların ayrıldığı, toprakların belirdiği ilk gün, Meyveler filizlenip, bereketin sarıp sardığı dön. Ve Tanrı insana bir şans tanıdı, bir fırsat sundu, Fakat insan? O hep bir adım öteye gitti, tükenmek bilmedi. Yedi ölümcül günah, insanoğlunun gölgesinde doğdu, Yaratılan ışık, insanın elinde karardı, söndü. Gecenin gündüzle, denizin katranla buluştuğu an, Bir gözyaşı, bir öfke, Yaratıcı'nın yüzünde bir iz bıraktı. Ve Yaratıcı, kudretli bir kararın eşiğinde durdu, Dünya yarılıp, derinden bir savaş çağrısı duyuldu. Seçilmiş olana seslendi Tanrı, "Kalk, Thanatos, Uyan! Yeniden doğma vakti geldi."

*dikkat, yetişkin içerik içerir!* "Seni seviyorum." Bu cümle bir şimşek gibi çaktı orta yere, bir şey diyecek gibi oldu ama hemen susturuldu. "Seni çok seviyorum Selva; ağlarkenki halini seviyorum, gülerkenki halini seviyorum, kızgınkenki halini seviyorum, telaşlı halini seviyorum, seni her halinle çok seviyorum." Sustular bir süre, en sonunda adam yalvarır gibi "Bir şey söylemeyecek misin?" diye mırıldandı. Hiç beklemediği bir şey oldu, soğuk dudaklarına kapanan sıcak dudaklarla bir süre hareket edemedi. Ardından elini Selva'nın saçlarına geçirip hafifçe asıldı, üst dudaklarını ağzının içinde çekiştirirken diğer eli de belini sarmış onu kendine doğru çekiştiriyordu. Ayrıldıklarında bir süreliğine alınları birbirlerine yaslı, gözleri kapalı durdular, sessizliği dinlediler. Gözleri hâlâ kapalıyken Selva titreyen, incecik sesiyle "Seni seviyorum." diye mırıldanabildi. Onu seviyordu ve Selva için dünyada bundan daha gerçek, daha doğru hissettiren başka bir şey yoktu. Aşk buydu. • YOL AYRIMI

"Değerli Çan Çiçekleri, Elbette, ekilen her tohum bir gün çiçek verir. Tıpkı size olduğu gibi." Anya ❁

*paranormal ögeler ve yetişkin içerik* "Bunların yaşandığına inanamıyorum." Girdiği şoktan çıkamamıştı; az önce duvara savrulmamış, yüzü kan içinde kalmamış gibiydi, sanki hepsi bir hayaldi. "B-ben," diye kekeledi. "Ben bununla başa çıkamam." İtiraf etmesi çok zordu. Cairo'nun aksine Russell, oldukça sakin, az önce olanlar normalmişçesine yüzünden akan kanları silmeye devam ederken "İstedikleri de bu zaten." Dedi buz gibi bir sesle. "Korkmanı istiyorlar, zayıf düşmeni çünkü o zaman işleri çok daha kolay olur." "Bu bir savaş değil!" diye bağırdı dayanamayıp. "Buna katlanmak zorunda değilim!" Russell'ın ellerinden kurtulup kalkmaya çalışırken Russell, daha da sıkı sarılıyor, kulağına sakin olmasını fısıldıyordu. "Sakin olamam," Dedi ağlamaklı bir sesle. "Aklımı yitirmek üzereyim." Her şey çok ani oldu. Bir anda Russell'ın yüzünde gezinmeye başlayan dudakları kendi dudaklarına kapanmış, uzun, yumuşak bir öpücük kondurmuştu. "Korkma," diyordu öpücüklerinin arasından. "Ben buradayım." Vücudu yavaş yavaş gevşerken Russell, "Korktuğun zaman, yanında olduğumu hatırla." Diye mırıldandı. Kalkan kadar sert bir güven duygusu örüyordu etrafına, duvar misali. Son bir öpücük daha kondu dudaklarına, "Buradayım, yanında olduğumu hatırla." "Beni hatırla."