Karakaya ailesi, sabaha karşı çalan telefonla oğullarının görevde yaralandığını öğrenir ve apar topar hastaneye koşar. Ancak bilmedikleri bir gerçek vardır ki, o da oğullarını hayatta tutan kişinin görev sırasında ona siper olan en yakın arkadaşı Sungur olduğudur. Sungur ağır yaralanırken, Alp ve Karakaya ailesi ilk kez soğuk hastane koridorunda bir araya gelir. Çığlıkların hastaneyi inlettiği esnada, sedyenin üzerinden düşen Sungur'un kanlı künyesi, Karakaya ailesinin en büyük kızı Efsan Mira'nın gözüne çarpar. Genç kadın, her şeyden bihaber künyeyi kaldırır ve saklar. Yıllar sonra, geçmişle geleceği birbirine bağlayan o küçük metal parçası Efsan Mira'nın hayatını baştan sona değiştirecektir. Abisinin hayatını kurtaran Sungur'a duyduğu minnetin yavaşça aşka dönüştüğünü fark ettiğinde ise artık hiçbir şey eskisi gibi olmayacaktır. Bir künyenin taşıdığı geçmiş. Bir fedakarlığın gölgesinde büyüyen minnet. Ve o minnetten doğan bir aşk. --------------------- Yayın tarihi: 12.05.2024

Kehanetlere inanır mısınız? Ya da aşka? "Aslında en iyi aşk, değil tanımak, hiç görmediğin kişiye duyulan aşktır." Der Orhan Pamuk. İşte bu yönüyle aşk, kehanetten ayrılır. Önceden bilemezsiniz aşık olacağınızı. Sezemezsiniz. Seçemezsiniz. Bir parçam haline gelen tarot kartlarım bile aksini söylerken kalbim delicesine onu istedi. Kapıldım rüzgarına. Savruldum ayazında. İşte o gün anladım. Aşk denilen illet, tüm kehanetleri önünde diz çöktürecek bir kudrete sahipti.

Aşk suçtu. Senin olmayan birisi için beslediğin duygular bir cellat gibi dikilirdi karşına. Sonra kollarına iki asker girerdi, o askerler başını bir kütüğün üstüne bastırırken boynuna inecek baltayı büyük bir sabırla beklerdi insan beklerdi ki, cellat alacak onun kellesini. Ama o balta inmeden önce, dururdu zaman. Sabır kanatırdı insanın her bir zerresini, bir işkenceden farksız akardı saniyeler, bir sudan sessiz, bir dalgadan daha hırçın. Aşk cellattı, ve o balta aşkın ellerinden inerdi insanın boynuna. Sevda cehennemdi, seni sevemeyen birinin aşkı ateşdi. Kendi kalbini yakan, kendi kanını akıtan bir kılıçtı. İnsan nasıl saplardı kendi sırtına bıçağı? İnsan ancak aşık olsa ihanet ederdi kendisine. Aşk ihanetdi, aşk en büyük oyun ve insanın kendine yaptığı ihanetdi. O Yavuz Payidar'dı, kendine en büyük ihaneti yapmış sırtına bir bıçak saplamış, boynunu bir cellatın önüne uzatmıştı. O Payidar'dı, sevdalanmıştı. Ve sevda, onun ihanetiydi. (Kitapta smut içerik yoktur. Yetişkin içerikli olması küfürlü sahneler ve küçük yakınlaşmalar içerdiği içindir.)

KİTAP OLDU. (30.12.2023) Doksan Artı Dört'ün kitap haline tüm sitelerden ve kitapçılardan ulaşabilirsiniz. ☽ Galatasaray fanatiği genç iş adamı Merdan Efe Yüceer ve olduğu konuma tırnaklarını kazıyarak gelen başarılı avukat İzgi Gökyel. Maç doksan dakika, top yuvarlaktı. Belki maçın skoru uzatmalarda değişecekti, belki de onlar için asıl galibiyet beraberlikte gelecekti. "Maçın seyri değişti," dedi nefesi nefesime karışırken. "Doksan artı dörtte seni kazandım. Bu saatten sonra mağlubiyetin bile bir önemi yok." ☽ Hikayedeki tüm karakterler ve olaylar hayal ürünüdür.

Üniversiteyi bitirdikten sonra özgür olmak ve hayallerini gerçekleştirmek isteyen Sidem, Milano'da kendi halinde günlerini geçirirken iş sözleşmesinin feshedilmesi üzerine vize sorunu ile karşı karşıya kalır. En az kendisi kadar zor durumda olan bir yabancıdan hiç beklenmedik bir teklif alır. Sidem, yabancının teklifini umursamazken bir yandan da ülkesine geri dönmemenin yollarını arar. Babası, durumu öğrenip müdahale etmeye çalıştığında Sidem için yolun sonu gelmiştir. Her yanılgısı bir aksilik, her aksilik onu kat ettiği yoldan başlangıç noktasına götürürken, bu sefer başlangıç noktasının da ötesine geldiğini hisseder. Belki de her şeye yeniden başlamak gerekir. Bir yabancıyla. O gece onlara yıldızlar şahit etti, kader yeniden yazıldı artık onlar birbirlerinin çıkarları için aynı masaya oturmuş iki yabancıydı. Belki de zaman onları aynı masaya oturan iki yabancıdan daha fazlası yapacaktı.

medina&emre (A B G E S C H L O S S E N) 1#dankbar 1# türkisch 2# forever 2# türkiye 2# Emre lest einfach selbst :) ps: es enthält türkische textstellen

✶ Kişilik bozukluğuna teslim olan Vera Arslan, karanlığın tamamen onu teslim alması için gün sayıyordu. Süresinin dolmasına az bir süre kalan Vera'yı kararından döndürebilecek kimse yoktu hayatında. Ta ki Evran Balamir onun karşısına çıkana kadar. ❝Vera, beni acıttığın kadar öptüm yaralarından. Yine de gidecek misin?❞ ✶

Feraye Başer, kayıp hafızasının gölgesinde benliğine ulaşmaya çalışırken kendini bir gece yarısı kanlı hesaplaşmaların ortasında bulur. Ekin Tunca, öldüğünü zannettiği çocukluk arkadaşını yıllar sonra karşısında görünce şok olur. Üstelik Feraye'nin babası, kendi babasının ölümünün en büyük şüphelisidir. Özlem çoktan devre dışı kalmıştır çünkü aralarındaki bekçi intikamdır. Fakat zamanın bu hikayeye aşkı ilmek ilmek işleyeceğinden kimsenin haberi yoktur... * DİP NOT: Bu kitapta geçen tüm karakterler, olaylar ve mekânlar tamamen hayal ürünüdür. Gerçek kişi, kurum ya da olaylarla herhangi bir bağlantısı yoktur.

Bir Doktor Ve Bir Asker. Bir kız çocuğu ve bir erkek çocuğu. Zaman geçmişti, izler silinmişti yada silmek zorunda kalınmıştı. Geçmişte yaşanılan olaylar sadece geçmişte mi kalırdı yoksa geçmiş her zaman peşimizde olan bir gölge miydi?Asla gitmeyen, hep yanımızda olan. Şırnak'ın Silopi ilçesinde doktorluk yapan Almina bir gün hastaneye düzenlenen ani bir saldırıyla baş başa kalır. Silah sesleri,bomba sesleri ve insanların yardım çığlıkları... Tüm sesler onun dört bir yanını sarmıştı. En beklenmedik anda her şeyin bir anda gelişmesi sonucunda Almina esir alınır. Tek başına ne kadar dayanabilirdi ki? Ama Almina o kadar da güçsüz değildi dayandı dayanabildiği kadar ama herkes onun kadar iyi değildi bir çok hasta vardı ve onların kurtarılmaya ihtiyacı vardı en çok. Herkesin imdadına tabiki onlar yetişti Gölge Timi. Türk askeri herkesi korudu kolladı, en zor zamanda herkesi kurtardı. Peki bu burada bitecek miydi? Gölge Timi'nin komutanı Ayaz Sancak, o gün kurtardığı doktoru sadece doktor olarak mı biliyordu? Yoksa dahası var mıydı? Geçmiş her zaman geçmişte kalmazdı. Bir çok ihitmal içinde Ayaz ve Almina tekrardan, yeniden o hastanede kavuştular birbirlerine yeniden. "Büyümüştük o küçük kız çocuğu ve erkek çocuğu yoktu artık. İkimizde büyümüştük, hemde çok. O bir asker, ben ise doktor. Sözümüzde durmuştuk."

Kötü kızlar hiçbir zaman kazanamazlar. Ve bu hikayenin kötü kızı benim. Şöhret Serisi, birinci kitap.