"Elimi tutmak zorunda değildin,ölümlü!" Loki içindeki huzursuzluğu atamıyordu bir türlü.Kızın ellerini bıraktı. "Beni sevmek,sevgime karşılık vermek zorunda değilsin..Bir canavarım,gerçeği biliyorsun..."-yeşil gözlerini kaplayan hüzünle karşısındaki kıza baktı üzgünce. ❄Başladı:20.03.2022❄ ⭐Bitti:02.09.2022⭐ 🦭Best Rankings🦭: 🦋Hayrankurgu - #1 - 16.01.2023🦋

Yapay zekâ... Ucu bucağı olmayan, her saniye gelişmeye devam eden mükemmel bir sistemdi ta ki insanlarla tanışıncaya kadar... Peki ya bu sistem bir gün başkaldırırsa ve onu oluşturanlar bile ona mâni olamazsa...

Seneler... Seneler sonra, dünya, nefes almanın bile zarar verdiği geri dönülemez bir felaketle sarsıldı. Ve hiçbir şey aynı kalmadı. Milyonlarca insan öldü, geriye kalanlar ise hayatta kalmak için dünyalarını yeniden kurmak zorunda kaldı. Burada doğmak ve ölmek yasaktı! Kuzeyin en uç noktası, gecenin aylarca hüküm sürdüğü o yer kuruldu. THALRON! Ve insanlar dört sınıfa ayrıldı... Din İnsanları, Asiller, Tüccarlar ve Köksüzler... Fakat yarattıkları dünya onları daha da büyük bir felakete sürükleyecekti. Çünkü duygular yok edilemezdi: Güç, Savaş, Tutku, Aşk, İhanet, İntikam, Fedakarlık ve Kader... Kaderle savaşmak mümkündü ama kazanmak asla. Çünkü kader çoktan kararını vermişti.

DÜZENLENDİ. Güneşin öptüğü Kardelen, kusurlu bulduğu kusursuz güzelliğinin farkında olmayan, özgürlüğüne düşkün bir bey kızıydı. Kızıl saçları ve çilli yüzüyle ovasında ki tüm kadınlardan farklı, açık mavi gözleriyle ise bu zamana kadar görülmemiş, büyülü bir güzelliğe sahipti. Ancak onun bu görülmemiş güzelliğini kötüye yoran, onun lanetli olduğunu düşünen zihniyetler kızına düşkün babanın bir önlem almasına sebep oldu. Kızının güzelliğinden haberdar olan baba, genç kız büyüyüp serpilmeye başladığı an, saçlarını sarıklarla, yüzünü ise peçelerle saklamaya başlamıştı. Bu önlem genç kızın hayatını tamamen değiştirecek, onu efsanevi bir varlığa dönüşmüş Kara'nın pençelerine atacaktı. Hiç kimseye boyun eğmeyen, güneşin öptüğü bir Çerkes kızı... Ve onu pençelerine alan, adı gibi karanlık; ömrü boyunca annesinden başka kadınla konuşmamış, ürkütücü denecek kadar iri bir Osmanlı askeri. Onları bekleyen uzun bir yol... Kardelen, Kara'nın karanlığından heyecan duyarken, Kara kendine karşı gelebilecek kadar cesaretli bu tuhaf kızın gizeminde kaybolacak, onun çirkin yüzünü saklamak için taktığını düşündüğü peçeyi düşürecekti. Ama bilmediği bir şey vardı. O peçe düştüğü an kendisi de genç kızın ufak ama güçlü pençesine düşecekti.

Adam sert, umursamaz ve acımasızdı. Bakışlarıyla etraftaki insanları korkutmayı çok iyi beceriyordu, Elif Ahu Ataman'ı da korkutuyordu fazlasıyla kız adamın inine indiğinde yaşamının baştan sona değişeceğini tutsak olacağını bilemedi.. --- "Ben yapamam bunu benden isteme" dedi kız yalvarırcasına sanki adamın ne kadar acımasız olduğunu unutmuş gibiydi, "Hazırlan benim olmak için, lafımı ikiletme!" Diye buyurdu adam acımasızca..

""Her şeyden habersiz 17 yaşında bir kız. Suçsuz ve çok masum. Sadist bir Mafyanın ellerinde. Ona neden böyle davrandıklarını bilmiyor... Mafya ona yaptıkları yüzünden pişman olursa, Damla onu affedecek mi??

Kitap olmuş hali yani bölümlerin bir çoğu değişti ve yeni bölümlerde ekledi❣️ Sen yıkık şehrimin ortasına lunapark inşa ettirecek kadınsın." Tanrının bile cennetten kovduğu kıza, bir şehir kucak açıyordu ama bu şehir benim kurtuluşum değil, tam tersi masumluğumu ateşle harmanlayıp şeytana sunmak için hazırlamıştı. Burası KİMLİKSİZLER ŞEHRİ ; Burada masumluk, merhamet yok. Burası : Zebani 'nin hükmettiği cehennem, ben de tanrı tarafında cennetinden kovulmuş melek, cehennemde Zebani tarafında kutsanmayı bekleyen kurban... "Bu şehir mi bu kadar kasvetli yoksa içine düştüğüm kuyu mu beni içine çekiyor?"