Ah, hayatım çok güzeldi değil mi..? Konserler veriyorduk ve insanları sesimle büyüküyordum. Söylediğim şarkıların hiçbirini ben yazıp bestelemedim. Ama sanki ben yazmışım gibi okudum. Sesim kuşkusuz huzur veriyordu dinleyenlere. Parmaklarım piyano notaları arasında gidip gelirken ağır bir sessizlik çöküyordu ortama. Huzurun sessizliği... Ama son resitalimi verdiğim zaman, bunun aynı zamanda ilk resitalim olacağını da bilemezdim. Resital zaten 'son sahne' değil mi? Değilmiş...

The Last and First Recital Ah, my life was so beautiful, wasn't it...? We gave concerts, and I used to enchant people with my voice. I didn't write or compose any of the songs I sang. But I sang them as if I had written them myself. My voice undoubtedly brought peace to the listeners. A heavy silence would fall upon the room as my fingers moved back and forth over the piano keys. The silence of peace... But when I gave my last recital, I couldn't have known it would also be my first. Isn't a recital 'the final stage' anyway? Turns out, it wasn't...

Akasya'nın numara sallamasıyla değişen hayatı gelin hep beraber okuyalım.

Texting kitabı deneme -1-

Soluk soluğa kalktım rüyamdan, göğsüm hızla inip kalkıyordu. "Çok... Çok gerçekçiydi..." Öyleydi, tıpkı gerçek gibiydi... Yüzü görünmeyen bir adam vardı, kafasında şapkası, yüzünde maskesi. Diğer tarafta şeytana benzer, sırıtan bir yaratık. Bize anlamadığım bir dilden birşey söylüyor. Kafa sallıyoruz. Sonra ellerimizi birbirimize uzatıp el sıkışıyoruz. Elimize sıcak bir sıvı damlıyor, tenimizin altına işliyor. Şeytan en son; "Oyun başladı, eğlenin. Çünkü ben yeterince eğleneceğim." Bir dakika... Hassiktir... Düzenleme: 14.12.2025

"Eğer birinin gözyaşları kalbinize akıyorsa ondan gidemezsiniz..." "Zemheriydi onun adı. Kaderimize yazılan yolun bekçisi... Bizi zorlu sınavlardan geçiren bazen savurup atan bazen de birbirimize kenetleyen zemheriydi..." Her seçim bir vazgeçiş değil miydi zaten? Her yol ayrımı bir son, Her yol ayrımı yeni bir yön değil miydi? Bizim seçimlerimizdi yol ayrımlarımız. Seçim yaptık. Kazandık sandık ama aslında kaybettik. En çok da kendimizi... *** Sevdiğiniz ölseydi siz yaşar mıydınız? Gavina, yaşarken ölmeyi seçti. Kaybettiği sadece sevdiği değildi. onunla birlikte kendini de kaybetti. Bir yol ayrımında buldu onu Toprak. Her şeye rağmen vazgeçmesin istedi. Nerden bilebilirdi ki onun için her şeyden vazgeçeceğini... Bir yol ayrımında tanıdı onu. Yıllar sonra buldu o kokuyu. Yağmur sonrasındaki toprak kokusu gibi... *** Bazen bir insanı bulmak, kendini kaybetmeyi göze almaktır... Toprak kokusu gibi siner yüreğe... Derin, sarsıcı ve suskun... Bazı izler silinmez, bazı aşklar anlatılmaz sadece yaşanır, sessizce. ©Tüm Haklar: Gavina TOMRİS © Tüm Hakları Saklıdır. Şiirler Şahsıma aittir

Başlama Tarihi: 04.11.2023 Bitirme Tarihi: ...

Bir çömlek yapmak istiyorsanız çamur henüz kurumamışken elinizi çabuk tutmanız gerekir çünkü kuruyan çamura şekil veremezsiniz; bunu yapmaya çalışırsanız çamur, elinizde dağılır, ufalanır. Küçük yaşlarında şiddeti öğrenen ve bu durumun mantığa sığmayacak bir olay olduğunu düşünmeye başlayan Layza, babasının hareketlerine karşı koymaya çalışırken aslında yavaş yavaş ona dönüştüğünden bir haberdir.