Bir içki almaya yeltenmiştim ki bileğimi yakaladı. "İçme." "Sana ne?" "İçme," dedi yeniden. "Ya sana ne ya, sana ne! Bıktım sürekli verdiğin emirlerden, bana şart koşup durmandan, bir beynim yokmuş da yönlendirilmesi gereken geri zekâlının tekiymişim gibi davranmandan!" Ani yükselişimle mimikleri gevşerken sakinleşmek adına göz kapaklarımı indirip derin bir soluk verdikten sonra kaldırdım. "Kendi aklım var, Malfoy. Bir aklım var. Sınırımı da, durmam gereken noktayı da bilirim ben." Sarhoş olacağımı zannediyorsa, zannetmesine gerek yoktu. Bir kez daha uzandım bardaklara ancak yeniden engel oldu. Çatık kaşlı ifadem onu bulduğunda bileğimi yavaşça masadan uzaklaştırmak adına itti. "İçme diyorsam, içme Yağmur. Bir bildiğim var ki uyarıyorum." Sıktığım dişlerimle çene kaslarım kasılırken önüme döndüm. Kollarımı yeniden göğsümde topladığımda ayağımla tuttuğum ritime devam ediyordum. "Çok biliyorsun sen," diye mırıldandım ağzımın içinden. "Her şeyi bir sen biliyorsun. Kalk Yağmur, otur Yağmur, artık burada yaşayacaksın Yağmur, onunla görüşmeyeceksin Yağmur, o evden dışarı adım atmayacaksın Yağmur. Gel Yağmur, git Yağmur. Yağmur salak çünkü. Yağmur ne yapmasını bilmeyen, komutla çalışan bir aptal." Dilimi dişlerimin üzerinde gezindirirken kaşlarım havalandı. "Hepsine de ses çıkarmadan uyum sağlıyorum. Bazen bir aptal olup olmadığımı ben de sorguluyorum. Sonra diyorum ki değilim, ben sadece anlayışlıyım. Ama sen değilsin." Son lafımla hızla bana döndü fakat ben bakışlarımı önümden çekip ona bakmadı. "Sen her zaman kendi dediği olsun isteyen kontrolcü manyağın tekisin." Bu noktada ben de döndüm ona. Burnu neredeyse burnumu değecekti. "Senden istediğim tek şey güven. Bana güven artık. Kimse umrumda değil, diyorum. Neden anlamak istemiyorsun?"