Öldüğünü düşündüğünde gözlerini başka birinin bedeninde açmıştı. Hiç bilmediği bu kızın bedeninde onun hayatını yaşayabilecekmiydi? Belki de onun hayatını ondan daha iyi yaşayacaktı. ~ Zeki mc 'ye hasret kalanlara... . . . Kurgu tamamen şahsıma aittir. Herhangi bir (ç)alma durumunda yasal işlem başlatılacaktır.

Kirlenmiş iki çocuk. İki farklı yerde, birbirinden habersiz ikizler. Birisi kumar ve maddeye bulaşmış, diğeri dolandırıcılığa ve hırsızlığa. Murat Karaca, uzun yıllar önce boşandığı eşinden iki çocuğu daha olduğunu öğrenir. Eşinin ısrarları üzerine onları yanına almaya karar verir. Derin, yetimhanede büyümüş, ne anne ne de baba sevgisi tatmıştır. Yetimhanede yaşadığı sorunlar nedeniyle de oradan kaçmış, yaşamak için de hırsızlığa ve dolandırıcılığa başlanmıştır. Deniz ise annesinin yanında annesizliği görmüş, annesinin yeni eşi, üvey babası yüzünden de kumar oynamaya ve madde satmaya başlamıştır. Karaca ailesi bu ikiliyi kabul edecek mi?

Dümdüz baktım ona, hislerimi belli etmek istemedim. "Ben Narin." dedim sabırla. Saatlerdir beklediğim tanışma şu anda yaşanıyordu. Sağ elimi onunla tokalaşmak için kaldırdım. "Tanıştığıma memnun oldum Koray Soykan." Tuttu uzattığım elimi, benim aksime parmakları sıcacıktı. O elimi tutana kadar kaskatı kesildiğimi ve hatta parmaklarımı hissetmediğimi anlamamıştım. "Buraya Ankara'nın diğer ucundan geldim resmen. Bana 5 dakikanı ayırmak zorundasın." Gülümsemeye çalışsam da beceremedim. "Eğer ayırmazsan internetten hastanenin puanına bir yıldız veririm, ayrıca senin adına ve soyadına çok berbat bir psikiyatrist. Kendisinin terapiye ihtiyacı var yazarım." Bakışları usul usul dehşete ve şoka kaydığı zaman işte bu sefer içtenlikle gülümsedim. Merhaba sevgili Koray, seninle tanıştığıma memnun oldum. Ve umarım bana babamı bulmamda yardımcı olursun. Başlangıç: 20 Mart 2026

"Daha önce yaptığım hiçbir hırsızlık bu kadar ağır gelmemişti." 🕸 Sadem, kimsesizliğin onu düşürdüğü pis işlerin bir gün ondan sahip olduğu tek kişiyi, birlikte ailesini aradıkları en yakın arkadaşını da alacağını bilmiyordu. Ağlayıp sızlanmaya bile vakti yoktu, hayatta kalmak istiyorsa önünde yalnızca bir yol vardı. Ölen arkadaşının ailesini bulacak, onun yerine geçecekti. Aksi takdirde arkadaşının canını alan adamlardan kaçamaz, kendi de son nefesini günler sonra tesadüfen bulunmak üzere bir ara sokakta ve yahut bir binanın bodrumunda, geriye cesedinden başka hiçbir şey bırakamayarak verirdi. Her zaman kendisini düşünmeyi küçük yaşta öğrenmiş, duygularını uzun zaman önce ardında bırakmıştı. Oysa yıllarca arkadaşının ona hasretle anlattığı ailenin arasına, kızları olduğu yalanıyla girdiğinde vicdanının sesi her saniye daha çok yükseliyordu. Hayatında ilk kez böylesi bir sevgiyi tatmak, ona pişmanlığı da öğretecekti çünkü bu insanları kandırmaktansa ölmeyi yeğlerdi. Peki... Ya sandığının aksine hikayenin asıl yalancısı kendisi değilse?

Yağmurdan kaçarken doluya yakalanmak nedir bilir misiniz? Ezgi biliyordu. Hayatını zindana çeviren üvey babasından kaçtığı bir gecede, onu bu hayata tutsak eden adamla karşılaşmayı beklemiyordu. Bilseydi o adamla karşılaşacağını, yine kaçar mıydı o ödül töreninden? Onunla yüzleşecek cesareti bulur muydu? Yine de her şey için çok geçti. Bir karanlık gecede, İki lacivert göz kesişmişti. Biri nefretle diğeri ise yabancı gibi bakarken daha da acıtmıştı gerçekler. Asaf Kandemir tanımamıştı kızını. Ona nefretle bakan gözlerin ardında yatan anlamı görememişti. İki silah sesi duyulmuştu sonrasında sokakta. Yere düşmüştü kızın bedeni, sokak lambasının altına. O lamba bile kızın kimliğini aydınlatmaya yetmemişti. Eğer bilseydi o sokağa girince hayatının değişeceğini, geçmezdi o sokağın önünden belki. Atmazdı adımını. Ama geçmişti iş işten. Birçok şey gibi buna da geç kalınmıştı.. --- Hikayeden Kesit --- 15 yıldır, nefret ederek büyüdüğüm bu adam bir kaç gün içerisinde bütün dengemin şaşmasına neden oldu. İçimde filizlenen, baba hayaliyle yanıp tutuşan çocuk, yine terk edilmenin verdiği kırıklıkla ağladı. Ağladı ağlamasına ama sesini duyan olmadı. Karşımda acımasızca bakan lacivert gözleri her şeyi açıklıyordu. Onun gözünde bir hiçtim ben. Koca bir boşluk. Hikayesinde bir yerim yoktu. O ise benim hikayemin büyük bir kısmını oluşturuyordu. - Sözler hayli çıkmazlarda, Söz ver haydi sen.🎶 Dün birini gördüm yolda, Gözler aynı sen.🎶 Bizler aynı kalmadık ki, Hayat değişirken.🎶 Ben birini sevdim ama, Gözler aynı sen 🎶 Hikayenin şarkısı: Gözler Aynı sen-Yaşar

Karşımda bana biz senin öz aileniz diyen üstünde jilet gibi takım elbise adam ve yanında eskiden model gibi güzel bir kadın vardı. İkisi de biz çok zenginiz yani epey çok zengin gözüküyorlardı. Bir an kendi kıyafetlerime baktım. Altımda yer yer çamaşır suyu olmuş pijamam üzerimde Miran'dan çaldığım kapşonlu vardı. Üzerimde tek pahalı şey Miran'ın verdiği kolyeydi. Arkamda duran annemle babama baktığımda onlar ise öz çocukları ile konuşuyorlardı. Biz bu duruma nasıl geldik? Hayır, ben bu duruma nasıl geldim? Neden beni doğumda karıştırmışlardı ki? Ben mutluydum. Ben ailemle çok mutluydum ya! Bu karşımdaki biyolojik unsurların arkasındaki diğer biyolojik unsurlar ise bu hastane odasında konuştuklarından anladığım kadarıyla biri ikizim diğer ikisi ise abimdi değil mi? Ben bunca sene kardeşsiz büyümüş birisiydim. Şimdi bir ikizim ve iki abimi olacaktı! "HAKİM BEN BU KARARA İTİRAZ EDİYORUM!" --------- Çok trajedi yaşadınız biraz da nefes alın ----------