🔥 KÜL RÜZGARI Her yıkım, bir kıvılcımla başlar... Bir izmaritin ardında kalan yangının, sadece küle değil, geçmişin karanlığına da karıştığını hiç düşündünüz mü? Mira, kendi hâlinde bir pastane sahibiyken; gecenin bir vakti çöp atmaya çıktığında, hayatını sonsuza dek değiştirecek biriyle karşılaşacağını bilmiyordu. Adı bile yoktu onun... sadece "O'ydu." Yaralı, suskun ve karanlık. Ama bir bakışıyla Mira'nın tüm düzenini yerle bir edecek kadar güçlü. Yavaş yavaş gelişen bir bağ... Sessizlikle örülü cümleler, gözlerin dile geldiği geceler ve çözüldükçe derinleşen sırlar. Ancak geçmiş, yalnızca hatıralardan ibaret değildir. Kül rüzgarı estiğinde, yalnızca külleri savurmaz altına gömdüğünüz tüm acıları, korkuları ve gerçekleri de gün yüzüne çıkarır. Aşkın, sadakatin ve ihanetin birbirine karıştığı bu hikâyede; bir adamın sessiz çığlığına, bir kadının inancıyla cevap verebilir misiniz? Bazen en büyük savaş, kelimelerle değil; suskunlukla verilir...

Rusalina, 18 yaşında bir gece arkadaşlarının sayesinde düşmanlar tarafından kaçırılır. O günden beri içine kapanık, bir kız olmuştu. Her hafta belirli günlerde psikoloğa gider. Soylu aile çocuğu olduğu için bütün düşmanlar onu buluyordu. Dedesi torununu korumak için bir fikir sunar. Düşman olan Morozov ailesiyle hem barışı sağlamak hem de torununu korumak için bir evlilik yapmalarını isterler. ❄️ Pavel Vladimir Morozoz, yer altında boksör lider, Moskova'nın bütün deniz limanlarının sahibi. Rusalina ve Pavel Vladimir bu evliliğe karşı çıkarlar. Kabullenmekten başka çareleri kalmadıkları için kendi aralarında anlaşmalı evlilik yaparlar. Anlaşmalı evlilik -Bratva-Travmatik olaylar-Düşmandan aşka-Yaş farkı- Yetişkin İçerik Kitabın bütün hakları bana aittir 🧷 Bütün unsurlar ve kişiler kurgusaldır. Gerçek hayatla ilgisi yoktur Yazar: Loral

Geçmişin laneti bir pranga gibi asıldı genç kadının saçlarına. Geçmişin laneti bir bıçak gibi saplandı genç adamın sırtına. Bir gece yarısı bir kader bağı birleştirirdi iki yaralı kalbi. Yaralı olan yerler, yaralı olan yerlerle sarılırdı. Yara merhem olur muydu başka bir yaraya bilinmezdi ama başkasının yarası, yara olurdu başka bir kalbe. ... -Bu hikâyedeki kişiler ve kurumlar hayal ürünüp olup içerisinde yetişkin içerikler bulunmaktadır.

Gerçek ailem kurgusudur Etraf sessizdi... Onlar için tüm sesler susmuştu. Leyla ve Selim çifti için zaman artık akmıyordu. Her şey durdu ve onlar sonsuzluğa uğurlandı. Arkalarında onları çok seven beş çocuk bırakarak ebediyete uçtular. Ve o beş çocuk için her şey asıl şimdi başlıyordu...

Kitabı tamamen düzenlemeye aldım. İlk on bölüm kısa olduğu için uzatıyorum, yazım ve mantık hatalarını da düzeltiyorum. Düzenleme süreci bittiğinde bölümleri yenilenmiş hâliyle paylaşacağım. Kitapların arasında kaybolmak, Firuze için bir kaçıştı. Düzenli raflar, sararmış sayfalar ve eski ciltlerin kokusu... Hepsi dış dünyanın gürültüsünü susturuyordu. Sessizlik alışkanlıktı onun için. Güvenli, tanıdık, kimsenin karışmadığı bir dünya. Ta ki, bir mesaj yanlış kişiye gidene kadar. Ve o kişi, kitapların aksine sessiz değildi. Tahir'in hayatı; gece kadar karanlık, kuralsız ve tehlikeyle örülmüştü. Bir kitap listesiyle başlayan bu tesadüf tanışma, ikisinin de kaderini yavaş yavaş silmeye başladı. Tozlu sayfalar açıldıkça, geçmişin karanlığı satır aralarına sızacaktı.

Geçmişinden sıyrılamayanlar bir kafesin içinde yaşamaya mahkûmdur. Önemli olan o kafesi nasıl şekillendirdiğindir. Benimkinin parmaklıklarının her bir köşesine intikam yeminim kazınmıştı. Dün bir küçük kız çocuğuydum, bugün Yazgı Deha Yaman. Dün ölüydüm, bugün azrail... Dün katildim, bugün yine katilim... Dün kendim için öldürüyordum, bugün 'onun' için... O... Hayatı bana emanet edilen adam.. O... Canım pahasına canını korumak için çabalarken canım olan adam... ~~~~~ "Seninle öyle bir denize dalar mıyım sanıyorsun?" diye sordum çattığım kaşlarımla. Burnundan sert bir soluk dökülürken "Başkasıyla daldığın için mi?" diye sordu. Gözlerinde şimdi alev alev bir yangın başlamıştı. "Sana beyaz gül verecek kadar aptal olan orospu çocuğu her kimse artık!" "Hayır Altuğlu..." dedim gözlerinin içine baka baka. "Senden nefret ettiğim için." "Onu geç." dedi Aras sözlerimden zerre etkilenmeden. Kanla kaplı yüzüne rağmen dudaklarının kenarında o kıvrım varlığını koruyordu. "O kısmı geçeli çok oldu biz. Benden nefret etmiyorsun, artık değil." "Sen öyle san!" "Bu bir sanrı değil Malen'kaya Devochka... Gözlerin seni ele veriyor. Artık benden nefret etmiyorsun." Bunu sanki gurur duyduğu bir şeymiş gibi söylemişti. Elimi yeniden çekmeye çalıştığımda yine bana izin vermedi. Aksine daha sıkı tutarken bakışları elime düştü ve eklemlerimin üzerini gördü. "Elin..." dedi fısıldar gibi. "Canını yakmışsın..." Sonra hiç beklemediğim bir şey yaptı ve kanlı dudaklarını kanlı elimin üstüne bastırdı. Ağzım açık kalırken "Bana zarar vermeye çalışırken..." diye fısıldadı tenime doğru. "Kendini incitme. Öfke sana çok yakışıyor ama sen gülünce güller açıyor Belaya Roza..."

Akça, yalnız kalmayı seven, arkadaşları ile vakit geçirmeyi seven sessiz bir kızdı. Hayatı; arkadaşları, küçük alışkanlıkları ve fazla kurcalanmayan sınırları olan sıradan bir düzende akıyordu. Ta ki ailesinin kendisini istemediği bir evliliğe zorlayıp her şeyi yerinden edene kadar.. Evden ayrılmak bir tercih değildi. Mecburiyetiydi. Gidecek başka yeri yoktu ama evde duramazdı. O an kendisine bilinmeyen numaradan gelen mesaj bir çok şeyi değiştirecekti. Mesaj, yıllar önce evi terk edip giden abisine aitti. Ağabeyinin çağrısıyla kendini bilmediği bir şehirde, bilmediği bir hayatın içinde buldu. Gideceği şehirde kurallar açıkça söylenmezdi. İnsanlar fazla soru sormaz, her şeyin bir bedeli olduğunu bilirdi. Ağabeyinin dâhil olduğu düzen, onun sandığından daha derin ve daha karanlıktı. Akça, bu yeni dünyanın ortasında kendi yerini bulmaya çalışırken DARSE ile tanıştı. Bir mahalle gibi görünen, ama çıkışsız bir düzene dönüşen bu yerde herkes bir gün gideceğini düşünür, kimse gerçekten gitmezdi. Burada kalmak kolaydı. Çıkmayı istemek ise tehlikeli. Akça'nın önünde tek bir soru vardı: Bu sistemin içinde kaybolmadan yaşamayı mı öğrenecekti, yoksa bedelini ödemeyi göze alıp direnmeyi mi? DARSE, kaçışın mümkün göründüğü ama kurtuluşun olmadığı bir yerde, insanın ne kadar daralabileceğini anlatan bir hikâye. . . Tiktok hesabı: Darse_official

"Sen, Elvin." nefesi o kadar yakınımdaydı ki, nefesimi tutmuş olan ben onun nefesiyle nefes alıyordum. "O kadar güzelsin ki, ben bu güzellikle nasıl baş edeceğimi bilmiyorum." sanki mümkünmüş gibi daha çok yaklaştı. "Ama bir şey biliyorum ki," dudakları dudaklarıma değer gibi olduğunda öleceğim sandım. "Sen olduktan sonra baş etmesem de olur." dedi ve dudakları dudaklarımı buldu.

...

Fenrir. Kıyameti getiren o. Ceplerimde çakıllar, Yolumu keser, ayaklarıma takılırlar. Bağıma bülbül konar mıydı? Sendele artık, koşma. Ellerinde şefkat, bileğinde güç, Sıkıca sarılmışsın deli bozuk. Onun kanadının gölgesi şeytan, Su gibi yılları ondan çalan.