Yaşıyorduk, işkence çekiyorduk, idam ediliyorduk, köle gibi çalıştırılıyorduk, susuyorduk, çığlık atıyorduk ama hepsinin sonunda sesli ya da sessiz bir savaş veriyorduk çünkü seviyorduk. Şaşırtıcıydı, sevgi bazen bir savaş meydanının ortasında size uğruyordu. O an iki yolum vardı. Ya sevecektim, ya ölecektim. Sevmeyi seçtim. Onu sevmek de ölümü daima nefes gibi ensende hissetmekti. "En büyük savaşların ortasında kurak topraklardan bile bazen çiçek açar, bombalar etki etmez, kökleri sımsıkı tutunur. Bir bakarsın renkler canlanır, güzel kokar her yer. Sen bu çiçeksin diyemem, biz bu çiçeği temsil ediyoruz diyebilirim. Özgürlüğümüze." Bu kitapta geçen kişiler ve kurumlar tamamen hayal ürünü olup her ayrıntısıyla kurgudan ibarettir.

Planlanmış bir kazaya maruz kalan Atlas ve Nil. Sunulan seçenekler, yavaş yavaş ortaya çıkacak olan sırlar, her seferinde tazelenen kötü geçmiş. Nil'in çoğunluğu acılardan oluşan hayatını okumak istermisiniz? "Atlas bir gün öleceğiz. O gün geldiğinde birlikte ölelim olur mu?" "Yalnız ölmektenmi korkuyorsun Nil?" "Hayır Atlas, sensiz ölmekten korkuyorum."