Rusya'da yaşayan kız gerçek ailesinin Türk olduğunu öğrenir. Çekinceleri olurken yeni ailesinin kendisine nasıl davranacağını bilemiyordur. Öğrenmeniz için kitabıma bekliyorum ballarım...

"Alçin..." İsmimi nerden biliyordu bu kız? "İkizim, sen mi geldin? Göremiyorum, görmem gerekmez mi? Beni yanına almaya geldiğinde bile bana gözükmeyecek misin?" Bu kız neyden bahsediyor? "Annemde yanında mı? Bazen göremiyorum, sizin öldüğünüz günden beri oluyor. Beni bu adamlardan korumak için beni almaya mı geldin?" Bir kaç saniye gözlerim onda oyalandı. Ala'nın sesi bizi kendimize getirdi. "Alin hanım, biz Türk askeriyiz. Bir yaranız var mı? Gözlerinize mi zarar verdiler?" Ala'nın sorularını eş geçti kız. "Alçin burada değil mi? Ölmedim mi? Nasıl olabilir ki, kokusunu aldığıma eminim!" ...

Birbirlerinin asker olduğundan haberi olmayan ikili bir kaç kez karşılaşırlarsa ve adam kızın komutanı olursa ne olur...

Kırık ayna parçalarıyla dolu kadehi ters tuttuğunda masken düşer. Kendini bir girdabın içinde hapis bulursun. Saatler kırılır, kadran artık gösteremez olur. Ancak hayat her duran bir saat için devam eder. Kitapların bir sargı bezi görevi gördüğünü fark ettiğinde ip sadece senin elinde olmaz, herkes bir uçtan çekiştirir. Özgürlüğün nedenini aramaya başladığında narkoz etkisi gibi bayılırsın. İğneyi en ummadığın anda, boynundan yersin, sırtından değil. Saat birden hızlı akmaya başladığında bıçak durmaz saplanır. Cam kalbe saplanıp parçalara ayırana kadar da durmaz. Yaralar çabuk iyileşmez, kanar durur. Yara bantları çare olmaz. Güvenmek için bir bir el uzatırsın göğe. Ancak bir sürü el tarafından aşağı çekilirsin. Mumun ışına çekilen bir kelebek gibi erir durursun, bul beni diye bağırırsın. Kum saatine hapsolur ve akıp bitersin ancak o bıçak camdan çıkmaz. Sonra bir uzanır kalbine, kalbindeki ışığı gün yüzüne çıkartır. Melankolik ruh hali dağılır, boya fırçalarından damlayan yağmur damlaları kaldırımda birikir. Bir sokak lambası gibi ayılan gönül kahve köpüğü gibi köpürür durur. Renkli taşlar, uğursuz siyah kediler, kesilen saçlar... Hepsi bir olup bir dolu sigara izmaritini oluşturur. Kopmuş zincirlerini bir arada tutmak için o kopan yere dağlanmış ip gibi ayakta tutar. Bir kaset sesi duyulur kısık bir melodi gibi. Güneş batar ay çıkarcasına etraf kararır ve eski bir kitap sayfasına mahkum olan çiçek canlanır. Her şey bir film şeridi gibi gözlerinin önünden geçerken yere düşüp parçalanan bir nar tanesi kadar çaresiz hissedersin. Sonra bakarsın, kendi basamaklarını çıkarken bile o basamakları sen çizmişsindir. Sona yaklaştığını ve hatta geldiğini bildiğinde ise her şey için geç kalmışsındır.

"Ağam, Ayliz hanım ülkeye giriş yapmış." diyen koruma ile çılgına döndü Karan. "Ne demek ülkeye girdi lan. Ne demek?" diye kükrercesine bağırdığında karşısındaki koruma ne kadar korksa da konuştu. "Yalnız değilmiş ağam. Küçük bir kız varmış yanında."

gerçek ailem kurgusudur

Birinci Kitabım Gerçek Ailem Seriesi 1 Asker + Gerçek ailem

Her zaman geri planda tutulmuştum 1 adım geri'de ilerliyordum. Ailem kararlarıma saygı duymazlardı asla, arkadaşlarım ise saygı duyarlardı. Peki bir bataklığa batsanız yanınızda kim olur. -"Sana son bir şans Azra DENİZ" Yüzünü gördüğüm an nefret ettiğim adama baktım, kurtulmaya çalışsam bile izin vermeyen adama. -"Asıl sana son bir şans tek kulak" Arkamda duyduğum ses tanıdık değildi yanıma gelen adım seslerini dinledim sadece. -"Bir daha benim olana dokunma" Elimi tutan yabancı ele baktım neler oluyordu bilmiyorum ama kurtulmuştum sanırım. Ama sadece bir hayalmiş ben azrailin eline düşmüştüm. SERHAT KORKMAZ'ın eline düşmüştüm.

Camide ikindi namazını kılıyorsunuz. Tam namazın farzını kılacakken ansızın tanıdığınız aynı zamanda öğrenciniz olan çocuk sizi caminin avlusunda birisinin beklediğini söylüyor. Avluya çıkınca koyu kahverengi gözlü bir adamla karşılaşıyorsunuz ve size eliyle 'sus' işareti yapıp bir köşeye çağırıyor. Ne söylemesini beklersiniz bir yabancıdan? Asker kimliğini gösterip namaz kıldığınız camide bombalar olduğunu ve sizden ona yardım etmenizi istediğini söylemesini beklemezsiniz değil mi? Peki inanır mısınız camide bomba olduğuna? Az önce namaz kıldığınız bir cami hem de... İçeride bir sürü insan,çocuk... Bombanın biraz daha vakti olmasaydı öleceğinizi bilebilir miydiniz? Bombaların olduğunu bir camidesiniz. Canınız tehlikede. Peki o camide gördüğünüz adamın daha sonra sizin için her şey olacağını bilebilir miydiniz? İlk baş camide birbirini görüp daha sonra Halk İstihbarat Teşkilatı'nda operasyondan operasyona koşulurken helal daireyi aşmadan ,dokunmadan, el ele tutuşmadan ,temas etmeden birbirlerini Allah için seven, sevdiğini kendinden bile sakınan, sevdiği için ölümü göze alan Aden Şüheda ve Yavuz Asım'ın hikayesi... "Sen şafak say ben sensizliği sayayım Sen düşmana kurşun sık ben sensizliği kurşuna dizeyim Sen beni düşün ben senin için öleyim." Aden Şüheda Ulusoy/Yılmazer Bu ilk kitabım olduğu için biraz klişe bir kitap ve yazım yanlışları olabilir. Kusura bakmayın. Silmek istedim fakat benim için özel bir anlamı olduğu için silmedim. Kitap düzenleniyor olup devam edecektir.

MİT personeli, zeki, güzel, sert, inatçı ve cesur bir kadın ile onun güçlü, yakışıklı, deli, inatçı ve cesur asker koruması... Annesini ve babasını yangında kaybeden Hazal Türk ile Vatanını ailesi kabul eden Alparslan Bozkurt nasıl anlaşıcaklar? Dağlardan inen Alparslan ortamına alışacak mı? Alışırken kalbini kaptıracak mı? Aynı ama bir o kadar da farklı iki kişinin hikâyesine katılmak ister misiniz? 👠🥾🪨🪖