O soğuk kodes demirlerini tutan ellerin nasırlaşmışta ne olmuş, ölmedin ya! Ruhun iki paragraf, bir madde, üç satırla umutsuzluğa hapsedilmişte ne olmuş, ölmedin ya! Göz altların çökmüşse, Nefeslerin yitip gitmeye gebeyse, Ruhun özgürlüğe bu denli yakınsa.. Üstümde hayatın kanlı lekesi, Tuttuğunu koparamayan aptalların silsilesi, Kahrın cümle gariban üzerine hükmedişi... Ne sanıyordu insanoğlu doğarken bu dünyaya Mutlu olan kimdir bir bak etrafa Tanrının sokağa terk ettiği bir köpek eniği hissi, Yalnızlık senfonisi dünyanın etrafını saran, atmosfer değilki.

"Öldü dedim ya, kaybettim. Hayallerimi onunkiler ile gömerken, onun hayallerini gerçekleştirdim. Sonra zaten hayallerimin de hayatımın da yalanlardan ibaret olduğunu öğrendim. Ve bir gün kendimi Ela gözlerinin içinde gördüm, hayatım yeniden başladı sanki. Bal'ım oldun.." . . "Varlığımın sonunda, gitar tellerinin arasından çıkan her nota Melodilere karışmış olarak gözlerimi kapatacağım. Ölsem de şarkılarımda bul sen beni. Sesimde yaşa aşkımızı, yanıma geleceğin vakte kadar. Şimdi hoşçakal, şimdi sen uyuyana kadar ben gökyüzünden ilaç olan gülüşünü izlicem.."