"Gözleri güneşin bir parçasını saklıyordu. Sanki güneşten ufak bir parça alıp gözlerine ekmişlerdi de sonuç ne olur diye merak etmişlerdi. Mesela bir çiçeğe baksa, çiçek büyür müydü? Pencereden içeri sızsa, karanlık aydınlanır mıydı? Gün, onun hatırına doğar mıydı? Benimse sırtıma düşmüş dünyalar vardı. Güneş gözlerini bana dikiyordu. Bir çiçek büyüyordu. Karanlığın bir kısmı nihayet aydınlanmıştı. Günü getirmişti, haklılardı. Sırtıma düşmüş, enkazlaşmış tüm dünyalar ise onunla bildikleri tek yörüngeden şaştı." 23.1.18

Üniversite okumak için İzmir'e giden Ayça, çok streslidir. Ancak İzmir'de gerçek aşkı bulacağını, ailem diyeceği arkadaşlar edineceğini bilmiyordur. *** Daha yakınlaştığımda kalbim çıkacakmış gibi atmaya başladı. Bir dakika? Bu kişi fazla tanıdıktı. O da beni fark ettiğinde ela hareleri beni buldu. Gözlerim şokla açılmıştı. Havaalanında üstüne kahve döktüğüm kişi Bade'nin kuzeni olmazdı değil mi? Onun gözleri de benim gibi şaşkınlıktan sekteye uğradığında cevabımı almış oldum...