tamamlandı. @𝘆𝗮𝘇𝘇𝗴𝗶: pire gibisin @𝘆𝗮𝘇𝘇𝗴𝗶: piree @𝘆𝗮𝘇𝘇𝗴𝗶: sürekli ordan oraya sıçrıyorsun @𝘆𝗮𝘇𝘇𝗴𝗶: pire'den bir gol daha @𝘆𝗮𝘇𝘇𝗴𝗶: ha, bu arada ben yazgı @𝘆𝗮𝘇𝘇𝗴𝗶: ve bir pire'ye aşığım ꒦꒷꒦꒷꒦꒦꒷꒦꒷꒷꒦꒷꒦꒷꒦꒷꒷꒷꒦꒦꒷ 𑁍 𝐤𝐞𝐫𝐞𝐦 𝐚𝐤𝐭𝐮̈𝐫𝐤𝐨𝐠̆𝐥𝐮 𝐟𝐚𝐧𝐟𝐢𝐜𝐭𝐢𝐨𝐧.

Bana aşkı tek kelime ile tanımla deseler Galatasaray derdim.

"bir adım atsan bana doğru diyorum güzelim" dedi sakin ses tonuyla, bir adım geri cekildim konuşmaya devam etti "kaçan kovalanır"

Oğuzhan: ne sanmıştın? Oğuzhan: seni hala sevdiğimi mi? melodi: Salağım belki ama kör olan kuşkusuz sensin. melodi: Sana bir kere bile aşkla bakmayan gözlerimi göremeyip sevdiğimi sanmışsın. melodi: Çok yazık.

Sadece biz vardık. Neyi, nasıl yaptığımızın bir önemi yoktu. Elini tutup yanına yaklaştım. Sanırım durduktan sonra elini bırakmamı bekliyordu ama ani bir cesaretle ellerimizi kenetledim ve diğer elimle belinden tutup onu kendime yapıştırdım. Gülümsemesi artmıştı. Sonra dudağını ısırıp kirpiğine değen bir tutam saçı kafasını oynatarak geriye itti. Elini de gevşekçe omzuma koydu. Bense dudaklarında kalmıştım. Sonra suyun içinde çok hafif sallanarak dans etmeye başladık. Küçük bir gülümsemeyle bakışlarımı gözlerine çevirdim. "Kalbini hissediyorum." dedi fısıltıyla. "Ben seninkini hissetmiyorum." dedim ve bedenlerimizi bu sefer tamamen birbirine yasladım. Kalbini sağ tarafımda çok hafif hissettiğimde gülümsemem artmıştı. "Şimdi hissediyorum." İç geçirip hâlâ devam eden dansımızın arasında eğilip yüzümü boynuna gömdüm. O anda kalabilmek için belki her şeyimi verebilirdim. "Ne güzel atıyor," dedim fısıltıyla. /23.11.2018

Psikiyatrist, karanlık kadar çekici ve zeki bir adam... Şizofren, öldürücü güzellikte bir kadın... Her şey çok normaldi ta ki kadının aslında şizofren olmadığını öğrenene kadar. Her şey karanlıktı, kanlıydı, tutkuluydu, acı verici, büyüleyici ve gerçekti. Bu aslında masal kadar inanılmaz ancak kırmızı kadar kızıl, siyah kadar karaydı.

🔥

''Birlikte belanın içine batabileceğimiz kadar battık. Ve şimdi, seni bırakmayacağım... Benimle misin?'' --- Zeynep, kendini yeni okuluna başladığı ilk gün bir felaketin ortasında buldu. Okulu, salgın bir hastalık nedeniyle karantina altına alındı. Karantinanın akşamında ise kendini okulun karanlık koridorlarında bir kız öğrencinin cesedinin başında buldu. Üstelik yalnız değil, onlar da yanında... Mahşerin üç atlısı. Bu, sadece bedenleri değil ruhları da karantinaya alınan dört kişinin hikayesi. Bu onların özgürlüklerine ulaşmak için yaşadıkları esaretin hikayesi. Bu, birbirlerinin her şeyi haline gelen, birbirlerine gökyüzündeki son yıldız yanıp kül oluncaya kadar birlikte olacaklarına söz veren dört arkadaşın hikayesi. Bu mahşerin dört atlısının hikayesi. Şimdi, bizimle misiniz? "Bizim bedenlerimizi karantinaya almadılar. Ruhlarımızı karantinaya aldılar. Bizim ruhlarımız tanıştığımızdan beri karantina altında. Ne çıkabiliyoruz bu karantinadan, ne de birbirimizden ayrılabiliyoruz. Ruhlarımızı birlikte bir karantina altına aldılar, ve bizim bundan sonraki tek savaşımız bu karantinadan kurtulmak. Kurtulduğumuzda bile birlikte olacağız, ama özgür olacağız. Savaş bitti, ve biz sağ kaldık. Savaş bitti, ve biz hala ayaktayız."

Korkmuyordum, ne karanlıktan, ne gürleyen gök gürültüsünden, ne de bana zarar verebilecek bir insandan. Çünkü ben karanlıktım, ben gürleyen göktüm, ben zarar görmezdim, ben zarar verirdim. Ben bir katildim. Bu bir sıfat değildi, bu benim mesleğimdi. 🔥 Yayınlanma Tarihi: 12.04.2020 Bu kurguda geçen kişi, kurum ve olaylar tamamen hayal ürünüdür. Uyarı: Eğer kurguyu spoi almadan okumak istiyorsanız, yorumları okumamanızı tavsiye ediyorum.

Gözlerim şaşkınlıkla aralanmıştı. Gördüğüm bu oda benim için inanılmazdı. Hatta inanılmazdan daha öteydi. Bakışlarım odayı tavaf ederken yanımda ki yüze kısa bir bakış attım. "Bu oda..." konuşacak halim yoktu. Allahım bu bir kabus olmalıydı. "Bu oda ben dolu. " dedim zorlanarak. Duvarlar da yapıştırılmış resim parçaları benim resmimlerimden başkası değildi. Benim en sevdiğim renge boyanmış oda, benim en sevdiğim koku kafayı yiyeceğim. Gözleri gözlerime odaklıyken benim yaptığım tek şey bu saçmalıklara anlam vermekti. İleriye doğru ilerleyip parmağını bir resmin üstüne bastırdı. "Baksana ne güzel sarıldın ona bana da böyle sarılacak mısın?" Başka bir resime geçip "Yüzme dersinden korktuğunu çünkü yüzme bilmediğini..." "En büyük hobinin yıldızları izlemek olduğu..." "Bisiklet kullanırken yüzünde ki o gülümsemeyi... " Söylediği şeyler kesinlikle doğruydu. Şuan beynim durmuştu belkide yanmıştır."Ben seni senden daha iyi tanıyorum."buna şuan inanabilirdim. "Kimsin sen?" dedim. Yanıma gelip elini yanağıma değdirdi. "Benim kim olduğumun bir önemi yok bu saaten sonra sen benimsin." dedi. Korkuyordum ,benim hakında herşeyi bilen bu adam beni korkutuyordu. "Seni istemiyorum." dudaklarından zorlanarak iki kelime çıkmıştı. Gamzeleri ortaya çıkacak şekilde gülümseyip "Seninle birlikte yanacağız ,senin cehennemin benim güzelim benimle yanmaya ne dersin?"