Yaşıyorduk, işkence çekiyorduk, idam ediliyorduk, köle gibi çalıştırılıyorduk, susuyorduk, çığlık atıyorduk ama hepsinin sonunda sesli ya da sessiz bir savaş veriyorduk çünkü seviyorduk. Şaşırtıcıydı, sevgi bazen bir savaş meydanının ortasında size uğruyordu. O an iki yolum vardı. Ya sevecektim, ya ölecektim. Sevmeyi seçtim. Onu sevmek de ölümü daima nefes gibi ensende hissetmekti. "En büyük savaşların ortasında kurak topraklardan bile bazen çiçek açar, bombalar etki etmez, kökleri sımsıkı tutunur. Bir bakarsın renkler canlanır, güzel kokar her yer. Sen bu çiçeksin diyemem, biz bu çiçeği temsil ediyoruz diyebilirim. Özgürlüğümüze." Bu kitapta geçen kişiler ve kurumlar tamamen hayal ürünü olup her ayrıntısıyla kurgudan ibarettir.

Eliz Aksu küçükken ailesi öldürülmüştür. Eliz'in gittiği bir partide gerçek olmayan şeyler görür ve süper güçlerinin olduğu ortaya çıkar ailesini öldürenleri bulur ama geçmişte yaşadığı şeyleri unutmuştur ve geçmişte tanıştığı kişileri de ama bilmiyordur ki unuttuğu şeyler arasında gerçek aşkı da vardır. "ben Eliz Aksu beni bekleyin her yeri ateşe vermeye geliyorum"

"Bazı kapılar... sadece seçilenlere açılır." Darla Enderson için bu... sıradan bir gün olmalıydı. Ama o kapıdan geçtiğinde... artık geri dönüş yoktu. Altı krallık. On dört öğrenci. Tek bir akademi.Her biri bir krallığın varisi... ya da geleceğin en ölümcül askerleri. Darla ise... bu dünyaya ait olmaması gereken tek kişiydi." Kader seçilmez. Kaderle savaşılır."