"Hiçbir zaman doğum günü çocuğu olmadın, sen hep ölüm günü çocuğuydun." Derdi babam. Evet ben, Şiir Sezen. Hiç olmamam gereken bir duruma düşmüştüm. Yaşadığımı hissetmek için bunu bilerek mi yaptım bilmiyorum ama zaman, güven ve ihanet arasında kalan bir yola çıkmıştım. Amacımı kimse bilmiyordu ve bilmemesi lazımdı. Çünkü eğer bilirlerse çoğu kapının anahtarı olan zaman bile işe yaramazdı. Ve o kapılardan geriye küller kalırdı. Ben o kapıların küle dönüşmesini istemiyordum. Çünkü o kapının deliklerinde ben aşkı, kardeşliği; aileyi görmüştüm. Hayır, ben o kapının küle dönüşmesini istiyordum çünkü kapıyla aramda ihanet denen ince bir çizgi vardı. Ben o kapıların küle dönüşmesini istiyordum çünkü o kapıların ardında güven vardı.

Her insanın bir sınırı vardır; gücünün, sabrının, aşkının... Bazıları da hayatı bu sınırlarda yaşar; ne geri adım atar ne de sınırı aşar.