*Yeni Versiyon* "...Terasın diğer kapısından üniformalı askerler girmeye başladığında diğerleri yanıma geldi. "Kıdemli Üsteğmen Yağız Karahan." dedi beyaz tenli adam..." "... Gözlerinin etkisinden çıkmak için hızlıca dudaklarımı yaladım ve gülümseyip elimi uzattım. "Başçavuş Evrim Vişne Özduman. Tanıştığıma memnun oldum komutanım."..." -Tüm kişi, kurul ve kuruluşlar hayal üründür. Gerçekle hiçbir alakası yoktur. 17.05.22

gerçek ailesini bulan genç kızın yaşadığı zorlukları anlatır. Reklam içerikli yorumlar silinmektedir ve yasaktır!

"Anne bizim zaten bir kız kardeşimiz var" diyordu tanımadığım abim. İçimde bir şeylerin kırıldığını hissettim. Hiç sevilmeyecektim. "Çocuklar o sizin kız kardeşiniz, Leyla'yı yeni ailesi yanlarına almak istiyor." Biraz duraksadı "Leyla onlarla kalmak istediğini söyledi, çok mutlu gözüküyordu." Sesi titriyordu. Derin nefes alış-veriş sesleri geliyordu. "Ayrıca Lavin yani yeni kız kardeşiniz" Derin nefes aldı "Konuşamıyor.."

Bir bebek, doğduğu gün kimliğinden koparıldı. İki aile. İki farklı hayat. Tek bir gerçek. Elisa Kara, dünya çapında tanınan bir balerin. Işıkların altında zarifçe dans ederken içindeki boşluğu kimse fark etmez. Ta ki bir gün... aldığı bir telefonla hayatı altüst olana kadar. Gerçek ailesi onu arıyor. Üstelik bu aile, Güneydoğu'nun en güçlü aşiretlerinden biri. Ve Elisa, o aşiretin yıllardır beklenen tek kızı. Sekiz koruyucu erkek kardeş. Gururlu, katı bir baba. Ve geçmişini bırakmak istemeyen bir anne ile baba daha... İki aile arasında parçalanan bir kimlik. Şöhret, özgürlük, sadakat ve kan bağı arasında kalan genç bir kadın. Ve hepsinin içinde saklı, sarsıcı bir sır. Peki, gerçek aile seni bulduğunda... sen kim olacaksın?

"Yetmedi mi yaptıkların?" Diye sordu gözlerime bakarak. Boş bakıyordu, ve bu beni çok kırıyordu. Bir zamanlar şefkatle, mutlulukla bakan gözlerinde şimdi boşluktan başka birşey yoktu. "Yetmedi mi, İnci? Okulda gayrimeşru diye ismimi çıkardın, yetmedi insanlara beni kötüledin, şimdi de kırmızı çizgim olduğunu bilerek kardeşimle kavga mı ettin?" Dediğinde tek kelime edemedim. Ne dersem boştu zaten. İnanmayacaktı bana... hoş, ki zaten ben bile bu saatten sonra kendime inanamazdım. "Seninle arkadaş olduğum güne yazıklar olsun, seninle gülüp eğlenip, ağlayıp üzüldüğüm zamanlara yazık ettin... Çok yazık ettin." Tükürür gibi dedikleri kalbime bıçak saplıyordu adeta. "Bana..." Dedim güçlükle yutkunarak. Başımı kaldırdım ve dolmak üzere olduğu için buğulu gözlerimla baktım onun ela'larına "Bana karşı hiç bir his yokmu içinde?" Diye sordum korkarak. Bana 'sana karşı içimde saf bir nefret var' demişti bir kere. Bu da bir his sayılırdı değil mi? "O kadar hissizim ki sana karşı, nefret bile etmiyordum senden..."