*Yeni Versiyon* "...Terasın diğer kapısından üniformalı askerler girmeye başladığında diğerleri yanıma geldi. "Kıdemli Üsteğmen Yağız Karahan." dedi beyaz tenli adam..." "... Gözlerinin etkisinden çıkmak için hızlıca dudaklarımı yaladım ve gülümseyip elimi uzattım. "Başçavuş Evrim Vişne Özduman. Tanıştığıma memnun oldum komutanım."..." -Tüm kişi, kurul ve kuruluşlar hayal üründür. Gerçekle hiçbir alakası yoktur. 17.05.22

gerçek ailesini bulan genç kızın yaşadığı zorlukları anlatır. Reklam içerikli yorumlar silinmektedir ve yasaktır!

"Anne bizim zaten bir kız kardeşimiz var" diyordu tanımadığım abim. İçimde bir şeylerin kırıldığını hissettim. Hiç sevilmeyecektim. "Çocuklar o sizin kız kardeşiniz, Leyla'yı yeni ailesi yanlarına almak istiyor." Biraz duraksadı "Leyla onlarla kalmak istediğini söyledi, çok mutlu gözüküyordu." Sesi titriyordu. Derin nefes alış-veriş sesleri geliyordu. "Ayrıca Lavin yani yeni kız kardeşiniz" Derin nefes aldı "Konuşamıyor.."

"Yetmedi mi yaptıkların?" Diye sordu gözlerime bakarak. Boş bakıyordu, ve bu beni çok kırıyordu. Bir zamanlar şefkatle, mutlulukla bakan gözlerinde şimdi boşluktan başka birşey yoktu. "Yetmedi mi, İnci? Okulda gayrimeşru diye ismimi çıkardın, yetmedi insanlara beni kötüledin, şimdi de kırmızı çizgim olduğunu bilerek kardeşimle kavga mı ettin?" Dediğinde tek kelime edemedim. Ne dersem boştu zaten. İnanmayacaktı bana... hoş, ki zaten ben bile bu saatten sonra kendime inanamazdım. "Seninle arkadaş olduğum güne yazıklar olsun, seninle gülüp eğlenip, ağlayıp üzüldüğüm zamanlara yazık ettin... Çok yazık ettin." Tükürür gibi dedikleri kalbime bıçak saplıyordu adeta. "Bana..." Dedim güçlükle yutkunarak. Başımı kaldırdım ve dolmak üzere olduğu için buğulu gözlerimla baktım onun ela'larına "Bana karşı hiç bir his yokmu içinde?" Diye sordum korkarak. Bana 'sana karşı içimde saf bir nefret var' demişti bir kere. Bu da bir his sayılırdı değil mi? "O kadar hissizim ki sana karşı, nefret bile etmiyordum senden..."

Klişeden uzak,farklı bir aile kurgusu. Âlem-i Misal Şizofren hastası bir kız,gerçek ailesini bulursa ne olur? "Ben Okyanus Altınsoy...Ve ben deli değilim!" Yanlış beşikte başladı her şey. Beşikler masumdur,ta ki içinde uyuyan kader, başka birine ait olana dek. Bir beşik, iki soyadı. Bir nefes, iki hayat. Biri ait olmadığı kucakta uyudu, diğeri varlığını yanlış bir isimle unuttu. Yıllar sonra, kader defterinin kenarındaki mürekkep lekesi yeniden aktı.O gece yapılan değişim, bir hata değilmiş,bir uyarıymış. Biri gerçeği ararken delirdi, diğeri gerçeği saklarken öldü.Ve en sonunda, beşikte karıştırılan o iki hayat, birbirinin mezarına dönüştü. Çünkü bazen kader, sadece doğduğun bedende değil... sana ait olmayan beşikte başlar. Bazı beşikler ninniyle değil, yalanla sallanır. Bazı beşikler dua taşır, bazıları beddua. Hangisine konduğunu kimse bilmez. Okyanus'un Karanlık bir yanı olduğunu boğulmadan anlayamazsın. ​"Yarım kalmış her hevesin üzerine çöken o sessizlik, aslında kaybolan çocukluğumuzun arkasından yakılan bir Düşler Ağıdı'ydı." Gerçek Ailem kurgusudur! ••••••• Wattpad'de ikinci şizofren konulu aile kitabıdır. •Kurgunun bütün hakları bana aittir,en ufak çalıntı da gerekli işlemler başlatılacaktır!•

Sorun çözme yeteneğim sıfır. Hayır yani,ben kimim de böyle rahatım abi? Kendimi İngiltere prensesi sanıyor olmalıyım... Karşımda sorunların en büyüğü duruyordu. Markette poşetleri karıştırdılar sanki babasını satayım! "Bizimle geliyorsun." Karşımda kendinden emin konuşan bey amcaya dalmamak için zor duruyordum. "Yok ya,anan güzel miydi senin?"diye sordum göz devirerek. Kurgunun bütün hakları bana aittir,en ufak çalıntı da gerekli işlemler başlatılacaktır.