Karanlığın sahibi, yenilebilir mi?! Sahip olduğu aşkı bırakıp gidebilir mi? Hiç bir şey eskisi gibi olmayacak!

Karanlık sokaklarda geçen yalnızlığın öyküsü... Aşk ile aydınlanabilir mi? Bir tarafta hiç sevilmeyen hayatı boyunca teyzesi tarafından hep dayak yiyen ürkek bir kız. Diğer tarafta ise büyük bir iş adamı, karanlığın sahibi mafyaların en tehlikelisi...

Sevmek yürek ister derdi babam. Kendisinin yüreksiz olduğunu, o yüzden beni sevemediğini söylerdi. Ben doğarken annesini öldürmüş, bu yüzden babası tarafından ölüden beter edilmiş bir genç kızdım. Zor olan bu hayatta hiç mutlu olamayacağımı sanarken, ona rastladım. Arslan Karanoğlu'na. Adına destanlar yazılacak kadar yakışıklı, İstanbul kadar güçlüydü. Beni sevsin istedim. Belki biraz beni canımdan bezdirmişti ancak sonunda sevmişti. Hemde çok güzel sevmişti.

"Bu sefer olmadı Havuç Kafa." dedi, biri imalı bir şekilde arkamdan. Tabanca mı çıkarıp ona doğru namluyu uzattığımda. İkimizin de tabancaları birbirine bakıyordu. Babası mafya olan bir kız düşünün. Babası tarafından verilen ilk görevde polisin oğluna aşık olacağını nereden bilebilir ki. Adel, Babasının verdiği görevin, merdivenlerini büyük bir hırs ile çıkmaya çalışıyordu. Fakat merdivenin sonunda onu bekleyen'in Babası olmadığını çok geç fark edecekti. Bu görev ona hem en yakınındakini, hemde mesafeleri aşamadığı kişiyi verecekti. Adel'in bir çok kez düşeceği bu merdivende yaşadığı hayatını okuyacağız.