Kadınlar; aşık olana dek en iyi 'psikolog' lardır. Aşık olduktan sonra en iyi 'hasta' olurlar. Fakat bizim hikayemiz baştan tam tersiydi. İlk birkaç bölüm hariç düzenlenmemiştir, yazım kötü gelirse aldırmayınız, düzenlenecektir.

"Bu konuşmanın nereye gideceğini biliyor musun?" Öykü büyük bir yutkunmayla cevap verdi. Tamer kırık bir gülüş gönderdi kadına bütün kasları gergin ve hazırdı, onu istiyordu. "Bana nasıl güvenebiliyorsun, benim iyi biri olduğumu nereden biliyorsun tutkum" derken üzerine daha çok eğilmişti. Masanın köşesinde olan Öykü belini yay gibi gererek arkaya doğru yaslandı. "Be.. ben bilmiyorum sadece ben güveniyorum" diyerek kekelemeye başladı. Tamer onun tatlı dolgun dudaklarını tatmak istiyordu. Teni yumuşacık görünüyordu acaba bütün vücudu bu kadar yumuşak mıydı? Bu kadının yüzüne bakarken vücudunda kan ters yöne akıyordu, bu kadına karşı tek bir kasının oynamasını dahi istemezken, bedenindeki hareketlenmeyi bir kez daha duyumsadı. İki kolunu kadının yanların doğru uzatarak onu masaya sıkıştırdı. "Bir gün pişman olacaksın Öykü ve o zaman bu dediğimi unutma. Ben aziz değilim". "Hangimiz o kadar masumuz ki"

Tumblr'da yazılan hikayeleri ve yaşanmış olayları herkes çok sever. Bu yüzden rahatça ulaşın diye, arşivimi buraya döküyorum. ~Yazan kişinin kullanıcı adı yazılacaktır.~

"....Beni kendine çekti,kollarını bedenime sardı ve ağlamaya başladı.Karşı çıkmadım,onu durdurmadım.Ona dönük oturdum,daha rahat sarılmasını sağladım. Hıçkırıkları yüzünü yasladığı saçlarımın arasında dağıldı. Mehmet Ali Yiğit'in en savunmasız anı olduğuna yemin edebilirim.Belki de bir daha asla bu kadar savunmasız olmayacak. Neler hissettiğimi,üzgün olduğumu ona göstermek istedim.Kollarımı kaldırdım,geniş bedenine sardım ve ben de ağlamaya başladım. Dakikalarca,birbirimizden ayrılmadan ağladık. Yiten gencecik bedenlere,çocuklara ; Hülya'ya,toz pembe yaşadığım,tezi geçemediğim için hayıflandığım dakikalardaki gereksiz endişelerime, her şeye ağladım. Az önce ölümün ve kederin en karanlık haline şahit oldum ... " 21.04.2016