𝒐𝒈̆𝒍𝒖𝒎 𝒔̧𝒖 𝒌𝜾𝒛𝒂 𝒃𝒂𝒌!

İrmik,iyi misin...?

Yaşıyorduk, işkence çekiyorduk, idam ediliyorduk, köle gibi çalıştırılıyorduk, susuyorduk, çığlık atıyorduk ama hepsinin sonunda sesli ya da sessiz bir savaş veriyorduk çünkü seviyorduk. Şaşırtıcıydı, sevgi bazen bir savaş meydanının ortasında size uğruyordu. O an iki yolum vardı. Ya sevecektim, ya ölecektim. Sevmeyi seçtim. Onu sevmek de ölümü daima nefes gibi ensende hissetmekti. "En büyük savaşların ortasında kurak topraklardan bile bazen çiçek açar, bombalar etki etmez, kökleri sımsıkı tutunur. Bir bakarsın renkler canlanır, güzel kokar her yer. Sen bu çiçeksin diyemem, biz bu çiçeği temsil ediyoruz diyebilirim. Özgürlüğümüze." Bu kitapta geçen kişiler ve kurumlar tamamen hayal ürünü olup her ayrıntısıyla kurgudan ibarettir.

𝑯𝒂𝒅𝒊 𝒃𝒆 𝒐𝒓𝒂𝒅𝒂𝒏

𝒆𝒍𝒆𝒎𝒆𝒏𝒕 𝒌𝒐𝒓𝒖𝒚𝒖𝒄𝒖𝒍𝒂𝒓𝜾