Alacakaranlık 'ın dizisinede filminede hayran olanlar için FOTOĞRAFLARI...

Yaşamın sonuna gelen Charity Silver, sonsuza dek yaşayacak Draco Malfoy ile tanışır. Uzak durmamız gereken kişiler vardır ve aşk, tam da o kişiyi on ikiden hedef alır. ❝Uyanacağımız bir rüyada değiliz.❞

"Yapamam sana bunu yapamam." Diye titrek bir şekilde ona baktım. "Bize bunu yapamam lütfen isteme benden böyle bir şey." Ben ki evrenin en güçlü cadısı olan ben bir çocuğun karşısında tüm gücümü yitiriyordum. "Yapmazsan zihnime girecekler. Önce beni sonra seni öldürecekler." Dedi. Mavi gözlerinin etrafı sanki bir okyanusu içine almış alevler gibi kıpkırmızıydı. "Yap şunu artık." Diye bağırdığında. Titreyen elimi ona doğrulttum. Ve kalbimi paramparça eden kelime döküldü dilimden. "Obliviate." ⚠️ yaş farkı içerir/ Argo ve şiddet içerir ⚠️

Draco'nun eli bacağıma değdiğinde istemsizce sınıfta duyulacak bir biçimde tuttuğum nefesi bıraktım. Mcgonagall: iyi misiniz Bayan Potter Yn: iyiyim profesör sanırım biraz boğuluyormuş gibi hissediyorum. İzninizle bahçeye çıkabilir miyim? Mcgonagall : tabiki dikkat edin kendinize Draco: izninizle profesör onu yalnız bırakmayayım arkadaşımızın başına bir şey gelmesi. Profesör bizi onaylamasıyla çıkarken Harry'nin delici bakışları bizi paramparça ediyordu... ❕smut içerir ❕argo içerir

Draco: İlk öpücüğün müydü? Sizler için önemli oluyor sanırım üzgünüm. Saçma bir iddiaydı bu. Elizabeth: Hayır Malfoy. İnsanlara dokunmayı sevmiyorum. İnsanların da bana dokunmasını. Gözlerim dolu dolu ona bakmadan konuşuyordum. Elizabeth: Bugüne kadar kimse benim rızamla bana dokunmadı. Yani sen bana hiçbir şey kaybettirmedin... BU HİKAYENİN BİRAZ HAYATI ANLATMASINI İSTEDİĞİM İÇİN BİRAZ AĞIR OLABİLİR. Argo, Küfür içerir ⚠️

"Sana duyduğum şehvet, en az aşkım kadar fazla."Belimdeki eli yavaşça yukarı tırmandı. Sırtımda gezen büyük ellerinin varlığı tüm ruhumu kapladı. "Seni ne kadar sevdiğim hakkında hiçbir fikrin yok,"diye fısıldadı kulağıma. Bedenim öyle bir titredi, kalbim öyle bir hızlandı ki...Enseme ulaşan eli beni yavaşça dudaklarına çektiğinde gözlerim kapandı. ... "Kanla alınan topraklar, barışla verilmez."dedim karşımdakine delici gözlerle bakarken. "Teldenkantlık için bu kadar bedel ödemişken, asla vazgeçmem!"ve elimdeki hançeri önümdeki ahşap masaya sapladım. Bir kurt kadar keskin gözlerim odamdaki herkesin üstünde teker teker, acele etmeden gezdi. ...

"Seni sevmeme izin ver," diye fısıldadı. "Ver ki sana cenneti yaşatayım." _ Sevmek nedir bilmeyen Yavuz Seçkin, babasının yolundan giderek sevdiği kadını kendine tutsak eder. Hayatı acılarla dolu olan Esila Durukan, Yavuz'a boyun eğmemeye kararlıdır ve ondan kaçmak için her yolu dener. Yeni başlangıçlar yapıldığında ve pişmanlıklar yaşandığında ya her şey için çok geçse? Ya da her şey daha yeni başlıyorsa? Gelin bunu hep beraber öğrenelim. Esila ve Yavuz'un hikayesine sizde ortak olmak istiyorsanız, yukarıda 'Oku' yazan yere basmanız yeterli...

Patron: Yanımdayken böyle konuşamıyordun, uzaklaşınca sana bi' cesaret geliyor galiba. Ben: Diyelim ki, yanında seninle böyle konuştum. Deli gibi kızdırdım, hiç sevmediğin şeyleri yaptım, kötü sözler söyledim. Ne yaparsın? Patron: Kendini altımda bulursun. Gözlerim kocaman açıldı, hatta bacaklarım istemsizce titredi ve başımı kaldırıp dehşet içinde ona baktım. O ise telefonunu kenara bırakıp, gözlerimin içine bakarak gömleğinin düğmelerini birer birer çözmeye başladı... (Yaş farkı ve yetişkin içerik vardır.)

055********: Abi iyi misin? 055********: Bir şey olmadı değil mi? 055********: Çok korkuyorum, telefonlarımızı niye açmıyorsun? 055********: Belki telefonuna bir şey olmuştur diye bir de buradan yazayım dedim. Abim 🤍: Sen kimsin lan? Abim 🤍: Bilmediğim bir kardeşim mi varmış? Abim 🤍: Ulan aldatmış değil mi ya? Babam yapmış yapacağını yine. Ulan. Abim 🤍: Şu yaşımdan sonra üvey kardeş sendromu yaşayamam vallaha. Ben yokmuşum gibi davran.

"Soyun!" "Ne?" Yaşlı adam oturduğu masada kaşlarını çatmıştı ki yanındaki kadın tebessüm ederek bana döndü. "Sadece hırkanı çıkar ve bize sol kolunu göster." Tedirginlik içinde onlara baktığımda uzun bir masada oturan toplam on kişi görmüştüm. Ben kapıya yakın bir yerde duruyordum ve yanımda benimle aynı yaşta olan altı çocuk daha vardı. Sağımdaki kızın sol kolundaki yarasa damgasını gördüğümde sertçe yutkundum. Aynı damgadan benimde kolumda vardı. "Neyi bekliyorsun?" Bu soğuk ses yaşlı adamın sağ tarafında oturan kişiden gelmişti. Başını önündeki dosyadan hiç kaldırmadığı için yüzünü iyi göremiyorum. Hırkamı çıkardığımda benimle aynı hizada duran çocuklar koluma baktı. "Sende Yarasalardan birisin." Yaşlı adamın sesi huzursuz çıkmıştı. "Nasıl damgalandığını hatırlıyor musun?" Yine o adam konuşmuştu ve hâlâ başı önündeki dosyadaydı. İyi hatırlıyordum. "Hayır." Onlara güvenmiyorum. Cevabım ile kalem tutan eli hareketsiz kalmış fakat başını kaldırmamıştı. "Artık bizi neden buraya getirdiğinizi açıklayacak mısınız?" Yanımdaki çocuklardan biri konuşmuştu. Yaşlı adam sıkıntıyla bir nefes alarak bizlere baktı. "Aslında hepiniz aynı çocuk yurdunda bir zamanlar kaldınız. Peşinde olduğumuz biri var ve o yurttaki otuz çocuğu damgaladı. Şimdi yeniden ortaya çıktı ve Yarasaları bulup hepsini öldürüyor." Sanırım Yarasalar biz oluyorduk. "Bizimle işbirliği yapmak zorundasınız, tabii yaşamak istiyorsanız?" Masadakilere döndü. "Herkes kendi eğiteceği çocuğu seçsin. Unutmayın seçeceğiniz çaylaktan siz sorumlusunuz." Burada neler olduğunu anlamıyorum. Masadakiler bizi incelerken o başını hiç kaldırmayan adamın sesini duydum. "Gözlüklü kızı ben eğiteceğim." Burada gözlük takan sadece bendim.