Şule; Alaz demekti. Ateşti. Anka; Adı var olan ama kendisi olmayan kişi. Şule Anka Ateş. Adı vardı. Hayatı yoktu. Şehit kızıydı. Gözlerindeki intikam hiçbir zaman azalmıyordu. Başında zebani gibi olan teröristten kurtulmak istiyordu. ------ Pars Gök. Şule Anka Ateş'in acı dolu yangınını söndürebilecek miydi? Ona su olup beladan kurtulmasını sağlayabilecek miydi?

Yaşıyorduk, işkence çekiyorduk, idam ediliyorduk, köle gibi çalıştırılıyorduk, susuyorduk, çığlık atıyorduk ama hepsinin sonunda sesli ya da sessiz bir savaş veriyorduk çünkü seviyorduk. Şaşırtıcıydı, sevgi bazen bir savaş meydanının ortasında size uğruyordu. O an iki yolum vardı. Ya sevecektim, ya ölecektim. Sevmeyi seçtim. Onu sevmek de ölümü daima nefes gibi ensende hissetmekti. "En büyük savaşların ortasında kurak topraklardan bile bazen çiçek açar, bombalar etki etmez, kökleri sımsıkı tutunur. Bir bakarsın renkler canlanır, güzel kokar her yer. Sen bu çiçeksin diyemem, biz bu çiçeği temsil ediyoruz diyebilirim. Özgürlüğümüze." Bu kitapta geçen kişiler ve kurumlar tamamen hayal ürünü olup her ayrıntısıyla kurgudan ibarettir.