ÖZEL NUMARA; -ALO +... - ALO .. Kimsiniz? +Rana' yı telefona ver hemen! - Beyfendi yanlış aradınız sanırım. +Ece. - Evet... +DITTDITT... -- Kendimi tutamadım ve aralık olan kapıyı tamamen açarak içeri girdim. İçerisi karanlıktı; bir kaç adım attığımda, sesler kesildi. Korkmuştu. Tam çıkacaktım ki, ışıkların yanmasıyla kalakaldım ve yavaşca arkamı döndüm. Karşımda son sınıf olduğunu tahmin ettiğim öğrenciyle burun burunaydık. -----------------------------------------------------------------

Siyahtı düşüncelerim. Siyahtı umutsuzluğum, duygularım, bitmişliğim. Siyahtı çığlıklarla dans eden kırgın ruhum. Onca kırıklığın arasında siyah ve sarhoş bir melekti, aşk. Kurtarabilecek miydi beni? Kaybetmiş ve pes etmiş bir ruhu adam edebilecek miydi ? Toparlanamamış bir kız çocuğundan bir kadın yaratabilecek miydi? Yaşadıklarımı kapsayan derin bir nefes çektim içime, hayatta güçlü kalmakla, hayatta kalmak arasında sıkışıp kalan bedenime. Sonra; gözlerimin altında baktım, karşımdaki boy aynasında. Yenilmiş tırnaklarıma, reçetelerime, yaralarımın izlerine ve saçlarımı acımasızca babamın jiletiyle kesişime. Aslında o an doya doya yok oluşunu izlediğini kabul ediyordu da insan, hayata yenilen bu ruhu nasıl kabullensin?

O ne bir erkek fatma, ne de harika futbol oynayan bir genç kız. O yalnızca Ponçik'i için futbol kursuna yazılmış, futbolla uzaktan yakından ilgisi olmayan, yalnızca futbolcuların fiziklerine bayılan bir süslü. Hikayede ne kötü çocuk var, ne de masum kız. Aksine kötü kız ve masum çocuk da yok. Burada sadece gençlik ateşiyle yaptıkları saçmalıklarla eğlenen birkaç genç var. Burada ne ukala bir çocuk var, ne de saf bir kız. Hepsi de birbirinden farklı insanlar var. Burada ne vıcık vıcık aşk var, ne de fazlaca psikopatlık. Halkın içinden insanlar ve yaşadıkları hayatlar var. Burada klişe yok, burada farklılık var!

Akbabalardan oluşan bir kanyon da çığlık atmak ne işe yarar? Avın ayağına avcıyı getirmekten başka,

Dante liseye giden sıradan bir öğrenciydi.Belki fazla utangaçtı belki fazla güçsüz belki fazla asosyal. Onu diğer insanlardan ayıran ise kaderin onu seçen cilvesiydi.Geçmişte kalan öfke dolu bir ruh kaderin sonsuzluğunda onun ruhunu yakalamıştı. Dante bu öfke dolu ruhu bastırabilecek miydi, yoksa ruhunu sömürmesine izin mi verecek ti? Normal hayatını sürdürmeye çalışırken geçmişte kalan ruh onun seçimlerine ve iradesine bağlıydı.Verdiği kararlar sonucu sadece kendisi etkilenmeyecekti, bu sorumluluğun üzerinden kalkabilecek miydi ? Hayat basittir ; güçlü olan kazanır.