Geçirdiği kaza sonucunda gözlerini başka bir evrende açacağını nerden bilebilirdi ki? ___________________________________________ Gözlerimin üzerinde tonlarca ağırlık vardı sanki. Açmaya, gözlerimi hareket ettirmeye çalışıyordum ama biri göz kapaklarımı özellikle kapalı tutmak için yapıştırmış gibiydi. Bir süre sonra kendimi zorladım. Göz kapaklarım hafifçe kıpırdadı. Gözlerimi araladım ve yukarı baktım. Daha net görebilmek için birkaç kez kırptım. Görüşüm yavaş yavaş netleşince bakışlarım tavana takıldı. Kahverengi... ve yer yer dökülmüş, eski bir tavan. Tavana bakarken başımdaki zonklamayı görmezden gelmeye çalışıyordum. Sonra gözlerimi tavandan çekip bulunduğum odaya çevirdim. Gördüklerime bir anlam veremeyerek etrafı süzdüm. Odanın içinde bir sandık ve küçük bir dolaptan başka hiçbir şey yoktu. Benim burada ne işim vardı?

"Gitmene izin vermem!" Demişti Emir, ben bizi kilitlediği kapıya bakarken. Acı bir şekilde güldüm. "Soldurduğun çiçeklerin yasını mı tutacaksın, alfa?" Demiştim onun bana içe gider bakışlarına karşılık yorgun harelerimi çevirirken.

"Ecmel Hanım, bu noktada yatışınız acilen yapılmalı ve ameliyata almamız gerekli. Aksi takdirde, bunun geri dönüşü olmaz." Demişti doktor bana ciddiyetle tüm olacaklardan bahsederken. Aylardır gelip kemoterapi görüyor, inatla tümörlerin küçülme yapmasını bekliyordum. Olmuyordu. Metastaz yapmaya devam ettiği için sigorta kapsamından da çıkmıştı, benim tedavinin kalanında kullanılacak ilaçlara verebilecek bir bütçem kalmamıştı. "Ne kadar sürem var?" Demiştim aylardır gelip gittiğim doktora ifadesizce bakarken. Bu sorumu beklemediği açıktı. "Tedavi devam ettikçe en azından ameliyat tarihini ileri.." Diyordu ki açıklamasını kesip, "Doktor Bey, ben daha fazla devam etmeyeceğim. Ne kadar daha yaşayabileceğim?" Demiştim kesin bir cevabı ondan duymayı bekleyerek. Tavrımın netliği karşımdaki yaşlı adamı dumura uğratmış ve gözlüklerini gözüne geri itip sonuçlarıma tekrar bakmıştı sıkıntıyla. "En fazla sekiz ay." Demişti Doktor Bey aynı sıkıntılı ifadeyle. Sekiz ay. Güzel, diye geçirmiştim içimden. Babamla tanışmak için önümde sekiz ayım vardı.

Altı krallık, altı koruyucu. Aynı gücü taşıyan ama birbirini tanımayan altı yabancı. Her biri kendi topraklarının gardiyanı, her birinin ardında kimsenin görmediği kadim yaratıklar... Kimse kimin neye hükmettiğini bilmez. Koruyucular bile. Ama bu kez yolları kesişir. Zıt karakterler, farklı krallıklar ve tek bir kader... Birlikte yürümek zorunda kaldıklarında, yoldaş mı olacaklar, yoksa birbirlerini mi yok edecekler? Başlangıç 11.05.2021 Bitiş 29.05.2021

Anne ve babasının ölümünün ardından yetimhanede yaşamaya başlayan Umay, mezar ziyaretinden dönüşte yetimhane müdüründen bir telefon alır. Ve bu telefondan sonra hayatı tepetaklak olur.

"Mühür" İkisi de aynı anda konuştu. Nefesleri kesilmişti sanki. Zihinlerinden geçen yüzlerce kare kalplerini hızlandırıyor nefes almalarını zorlaştırıyordu. Bir an sonra kız yere çöktü. İçi içine sığmıyordu. Başını öne eğdi. Etrafına bakamıyordu bile. Nefesini düzenledi ve kafasını kaldırdı, saçlarını geriye savurdu. Ardından konuştu; " Siktir babam bu sefer beni mahvedecek!"

"Peki ya sen?!" diye sordum çatallaşan sesimle. Anın stresiyle dudaklarımı yaladığımda gözlerini dudaklarıma indirip bir müddet orada tuttu. Alnında beliren mavi damarı soluk ışığa rağmen fark edebiliyordum. "Sen de çıkacak mısın benim hayatımdan Dinçer abi?!" Gözlerimiz tekrar buluştuğunda, alev alev yanan hareleri içimde bir ateşi yaktı, yandığımı hissettim. Bu his, elimi kolumu bağlamıştı sanki. "Hayır!" taviz vermeyen katı sesi benliğimde yankılandı, yankılandı... Üstüme daha da eğilerek çenemden tutup kendi yüzüne doğru yaklaştırınca heyecandan titredim. Hiç bilmediğim bu duyguyu, pembe nevresim takımımın içinde, yirmi sekiz yaşında olan Dinçer abiyle yüzlerimizin arasında milimler varken yaşamak... Hele ki hala abi diyordum, boğazıma taş gibi oturdu. "Ben senin bu dünya da ahirette de elini tutacağın tek adamım.." ◾

"Yanisi şu demek oluyor İlhami Bey," dedi hemen karşımda sonuçlara bakan doktor. Elimdeki telefonu sıkı sıkıya tutarken nefes dahi almadan dinliyordum karşımdaki adamı. Elindeki kağıtlardan başını kaldırıp sıkıntıyla iç çekti. "Her şey tahmin ettiğiniz gibi. Afitap sizin biyolojik kızınız değil." Beklediğim kelimeler doktorun dudaklarından tek tek dökülürken yutkundum. Başka ne yapabilirdim ki o an? Ne bir gözyaşı aktı gözlerimden ne de şok dolu bir nida çıktı dudaklarımdan; dediği gibi, her şey tahmin edilebilirdi. Başımı eğebildim sadece. Sanki yanlış bir şey yapmışım gibi tekrar tekrar yutkundum. Bu yaşadıklarım hangi günahımın cezasıydı? Ya da ne tür bir günah, tüm hayatımı bir anda hiç edebilirdi? Yüzüm yanıyor, başım çatlıyordu. O an çok şey istiyordum ama listenin başını yok olmak çekiyordu. Evet, o an sadece yok olmak, kimse tarafından tanınıp bilinmemek istiyordum. Şu koca evrende hiçbir önemi olmayan küçücük bir nokta bile olsam bir an bu evrene bile fazla gelmiştim sanki. Birileri bağırıyor, ağlıyor hatta feryatlar ediyordu. Kimi mutlulukla haykırıyor, kimi bunca yılın hesabını kime soracağını bilememiş gibi Allah'a yakarıyordu. Bana sesleniyorlar, adımı söylüyorlar hatta bana dokunuyorlardı. Garip olansa o an hiçbir şey hissetmiyor oluşumdu. Ne hissetmeliydim ki? Sonuçlar açıklandığından beri hiç başımı kaldırmadan elimdeki telefona bakıyordum. Bana sesleniyorlardı, başımı kaldırıp onlara bakmıyordum. Dakikalar önce titreyen telefonuma gelen bildirimlere baktım nemli gözlerle. Whatsapp'tan 2 bildirim. ilgi kaşarları ve mutlu yaşamları ✨💖 ballikiz: YANİ ŞİMDİ SEN BANA DOĞUMDA KARIŞTIĞINI VE ASLINDA İSHALMİ AMCANIN ÖZ KIZI OLMADIĞINI MI SÖYLÜYORSUN? ballikiz: OH! MY! ALLAH!

"Karımı artık yanımda, odamda ve yatağımda görmek istiyorum!" diye bağırınca donup kaldım. Ne söylediğinin farkında mıydı? Bir başkasının kimliğiyle evlenmek mümkün müydü? Gerçekten nikâhta bile sahtekârlık yapılabilir miydi? Başına gelene kadar Bige Saka bunun mümkün olduğunu sanmıyordu. İlk görüşte aşktı onunkisi, bu yüzden âşık olması ve duygularına yenik düşüp evlenmesi çok hızlı olmuştu. Evlendiği gün sevgilisinin bir dolandırıcı olduğunu öğrenmişti. Üstelik zaten evliydi ve başka bir adamın adını, soyadını, kimliğini hatta gerçeğinden ayırt edilemeyecek imzasını kullanarak Bige'yi evlendiklerine inandırmaya çalışmıştı. Son ana kadar Bige bu gerçeği görememişti. Peki, nikâh cüzdanında adı geçen gerçek Karun Kalender kimdi? Evlendiğinden haberi var mıydı? Böyle bir durumda nikâh geçersiz sayılırdı değil mi? "Ne demek nikâh geçerli?" Şaşkına dönmüş bir halde avukata bakıyordum. Benden haberi bile olmayan bir adamın karısı olduğumu mu savunuyordu? "Üzgünüm Bige Hanım," dediğinde olağan bir şeyden bahseder gibi sakindi. "Nikâh memuruna kadar her şey gerçek. Eski sevgiliniz Serhat Bey ile o masaya oturduğunuzu doğrulayacak hiç görgü tanığınız yok. Bu nikâhın başka bir adamın kimliğini kullanarak kıyıldığına dair hiçbir kanıtınız yok. Böyle bir durumda yapılacak en mantıklı şey Karun Bey'i bulmak ve ona olanları anlatıp boşanma evraklarını imzalatmak." Bu adam ne dediğinin farkında mı? Bahsi geçen adamın benden haberi bile yoktu. Karşısına geçip ona ne diyeceğim? Senin ruhun bile duymadan evlendik hadi şimdi de boşanalım mı? Bu koskoca bir saçmalıktı!