Lori Akay, 2015 yılında sarhoş olduğu bir gecede âşık olduğu adamı öper. O an, adamın eşi tarafından görülür ve evlilikleri sona erer. Sevdiği kadını kaybetmenin acısıyla yıkılan adam, bunun tek sorumlusu olarak Lori'yi görür. İçinde büyüttüğü nefret ve kin yüzünden onu anlaşmalı bir evliliğe zorlar. Bu evlilik boyunca yaşadığı acının bedelini Lori'ye ödetir. Bir yıl üç ay boyunca onu hem psikolojik hem de ruhsal olarak yıpratır. İki yıllık sözleşmenin bitmesine üç ay kala ise her şey değişir. Adam, Lori'ye olan aşkını itiraf eder. Fakat bu kez nefret eden taraf Lori'dir. Ona yaşattığı tüm acıları, sadece üç aya sığdırarak hem psikolojik hem de ruhsal olarak adamı çökertir. Ardından buralardan çekip gider. Geriye ise yalnızca yaptığı kötülüğün karşılığını almanın verdiği zafer duygusu kalır.

YAZIM KURALLARIN DÜZELTİYORUM

Ağlamayı severiz, ağlatanı ayrı severiz. Boynun, kütlenin ağırlığını oval gözlerinin yatay geçiş olarak gördüğü bir anda, intikam yeminini yalanlar uğruna kaybediyorsun. İnsanı seversin, kaybedersin. Ağlarsın, içersin, yine ağlarsın. Kaçacak delik ararsın ve o deliğin içine hapsolup saatte bir ağlarsın. Sana yuva olur bir çift kara göz

Yalanlar, dolanlar... İlk perde. Son perde. Kefenin yeniden doğuşu: Gecenin küllerinde yaşamayı seçti. Bu kitabı okuyorsan, kendini okulun sessiz ve utangaç çocuğuyla tanışmaya hazır et. Eğer popüler çocuğu arıyorsan, bu Rûyam Vuslat Acar değil. Tam tersi, okulun sessiz ve inek öğrencisinin hikâyesini okumak istiyorsan, işte o Rûyam Vuslat Acardır.

"İlkler kalır, iliklere kadar. Kimse unutmaz ilk aşkını ama sen, Mihriban, bana unutturdun." Gözlerim tam uykuya dalacakken saçlarımı sevip, "Şiirler aslında senin yüzünün şiirleriymiş." "Hmm," dedim, fısıltı gibi çıktı. "O zaman beyaz kuğuyu bana ithaf et." Sırıttı. "Sen zaten benim beyaz kuğumsun." Gözlerim kapandı, göğsüne çekip üzerimi örttü.