Zincir Çağı; İnsanlık, açlık ve savaşların bitmesi uğruna kendi iradesini feda etti.Taht, kralların değil; "Orros" adında, kusursuz görünen bir yapay zekânın oldu.Kanunlar her gün yeniden yazıldı, hafızalar silindi, düşünceler güncellendi.Ve biz buna huzur dedik. Ama hiçbir zincir, ne kadar parlak olursa olsun, özgürlüğün yerini tutmaz. Siyen Alaca Veyis, Orros'un sarayında büyütülmüş bir çocuktu.Bir silah olarak yetiştirildi, ama aslında bir hafızaydı.Zihninde, demirden tanrıyı çökertmeye yetecek en eski satırlar saklıydı. "Zincir Çağı", bir devrimin değil, bir hatırlayışın hikâyesidir.Çünkü bazen dünyayı değiştiren şey; yeni bir ordu değil, unutulmuş tek bir satırdır.

KISA HİKAYE Bazen en derin yaraları, teninizi kesen cam kırıkları değil; ruhunuzu parçalayan kelimeler açar. ​"Niye yaşıyorsun ki sen?" ​Mahinev, bu sorunun cevabını yıllarca aradı. Sevgisizliğin dondurduğu o evde, her nefesi bir özür, her adımı bir hataydı. Kendi ailesinin çizdiği o kusursuz çemberin hep dışında, hep yalnızdı. ​Sonra bir gece, bir vazo kırıldı. Ardından bir kalp durdu ve bir zihin deliliğin o tatlı sınırından atladı. İçindeki sevilmeye aç küçük kız öldü; yerine, karanlığı bir zırh gibi kuşanan yeni bir Mahinev doğdu. Ama onun da yaşaması uzun sürmedi,çünkü 17 yılının yalan olduğunu öğrendi. Mahinev,gerçek ailesine alışabilecek mi?

"Bir kadın susarsa,dünya ağlamalı, Ama dünya sağırdı,duymadı feryadı..." ​"Bazı günahlar Lâyezal'dir; ne silinir, ne de unutulur." ​Elfida Siyâ Köksal... Merhamet duygusunu çok küçük yaşta öldürmüş, kalbinin yerinde taştan bir imparatorluk taşıyan, bencil ve tehlikeli bir kadındı. O, yeraltı dünyasının kurallarını baştan yazan bir kraliçe. İstediğini alır, istemediğini yok ederdi. ​Ta ki karşısına onun kurallarını kendi kanunlarıyla ezip geçen o adam çıkana dek. ​Devrim Cüneyt Yezdan. Adaletin terazisini elinde tutan ama o teraziyi kendi karanlık arzularına göre tartmaktan çekinmeyen, buz gibi bir adam. Elfida'nın kusursuz işleyen çarkına çomak soktuğunda, aslında sadece bir suçluyu köşeye sıkıştırmadığının, cehennemin kapılarını araladığının farkındadır. ​Elfida, imparatorluğunu tehdit eden bu adamı yok etmeye yemin ederken; Devrim'in gözleri, bu vahşi kadını ehlileştirmek için yanmaktadır. Yurt dışındaki gölgesi ve en karanlık müttefiki Boris'in de bu ölümcül oyuna dahil olmasıyla işler içinden çıkılmaz bir hal alır. ​Bir tarafta elini kana bulamaktan çekinmeyen bir mafya, diğer yanda kanunları bir kılıç gibi kuşanan bir hâkim. İki avcı aynı ormana girdiğinde, avlanan kim olacaktı? ​Siyah ve beyazın olmadığı, sadece kan kırmızısı bir savaşın hüküm sürdüğü bu hikayede kimse masum değildi. •Tüm hakları saklıdır!•

​"Herkesin duyduğu o gürültülü dünyada, o sadece çiçeklerin fısıltısını ve renklerin melodisini duyuyordu." ​Herkes için sıradan olan bir gün, onun için aşılması gereken devasa bir labirentti. Kelimeler dudaklarından dökülmeyi reddediyor, zihni ise binbir çeşit renkle dans ediyordu. İnsanlar ona "eksik" dedi, oysa o sadece "farklı" bir frekansta yaşıyordu. Mavi güllerin arasında kendine kurduğu o sessiz krallık, bir gün hiç beklenmedik bir ışık huzmesiyle sarsılacaktı. Ruhunun kapılarını aralamaya cesaret eden biri, oradaki aydınlığı görebilecek miydi? Wattpad'de ilk otizm konulu aile kitabıdır. /// Tüm telif hakları saklıdır. Kurgunun tamamı bana aittir,en ufak çalıntı da yasal işlemler başlatılacaktır.