Hayatının en kötü günlerini yaşayanlar ve hayatı hep kötü olanlar... Rüya Akın... Annesi ve babası öldükten sonra amcasının yanında kalmak zorunda olan Rüya Akın... Psikolojik ve fiziksel şiddet gören, gözlerinden yaşın eksik olmadığı bir genç kız... Hıçkırıkların,gülüşünden daha fazla olduğu, gülmekten değil ağlamaktan boğulan o kız... Rüya Akın... Ya 18 yaşında kendini nikah masasında bulursa? - Fırat Çağlar Türkoğlu... Acı iliklerine kadar işleyen yegane genç adam... Yılların onu karanlık bir yola soktuğu...Asla ondan kurtulamadığı, çözümü olmayan, derdini anlatamayan bir adam... Peki ya Rüya daha nikah masasında anlarsa Fırat'ın derdini... Yaralarını sarabilirler miydi? Karanlık, ışığı yansıtabilecek miydi? Yoksa bütün renkleri içine çektiği gibi, ışık da mı karanlıkta hapsolacaktı..? Kalbi paramparça bir adam ve kalbini bilmeyen bir kadın... Rüya Akın... Fırat Çağlar Türkoğlu... -Erkekler ağlar mı? -Ağlar, erkekler de ağlar... "Doğal afetim ol gel yine kabul" "Seni çok sevdim beni çok sev..." ** Engellerden Doğan Aşk (EDA) 30.09.2020/07.10.2022 Bir Eylül Akşamı başladı Bir Ekim Akşamı bitti TÜM HAKLARI SAKLIDIR ÇALINAMAZ KOPYALANAMAZ.

053*: Çayımı şekersiz seni bensiz bırakmam 053*: Ama sıkıntı şu 053*: Ben çayı şekersiz içiyorum 053*: Hayat bile istemiyor bizi ühü

16 Mayıs 2021 güncellemesi: Bölüm yorumlarında fazlasıyla spoiler olabilir, eğer hoşlanmıyor ve keyif alarak okumak istiyorsanız yorumlara bakmayın. Bütün Sokak Nöbetçileri'nin gözleri benim üzerimdeydi, benim gözlerim ise onun turkuaz rengi gözlerinden ayrılmıyordu. Hepimiz yine bir amaç uğruna toplanmıştık. "Sokak çocuklarını her gördüğünüzde saçlarını okşayın," dediğimde gözlerim onun kumral saçlarına kaydı, alnına bir tutam saç düşmüştü ve her zamanki gibi dağınık, özensizdi. "Onları sevin, gülümseyin. Bir gün o çocukların büyüyeceğini ve karşınıza çıkacağını unutmayın." Hafifçe tebessüm ettiğimde canım hiç olmadığı kadar fazla yanıyordu. "Büyüdüm, büyüdün, büyüdük." Ona doğru bir adım attım ve başımı kaldırıp "Keşke hiç büyümeseydik," diye fısıldadım. "Keşke büyümeseydin. Keşke o sokaklara ait kalsaydık." Öfkeli değil, bıkkındı. Ruhsuz değil, tepkisizdi. Yalnız değil, kimsesizdi. "İçimi sokaklara çevirmenin bir yolu var mı?" diye sorduğunda sesinde ilk defa başkaldırı yoktu, vazgeçiş vardı. "Kendimi değil ama seni o sokaklarda yaşatıp gizlemek istiyorum."