HİÇ: Hak tan gayrı şüphem yoktur benim . Yazdıkça unutan , okudukça hatırlayanım ben . Bu kitap ne bana ne de sana özel . Bu herkesin bir HİÇ ' i . Bir kimsesizi , Bir yalnızlığı ... Eymen Yalnız ve Esef Suskun . Onlar yetimhane de büyümüş iki ayrı dost . Unutulanlar günyüzüne çıkınca , Eymen yine yalnız ve kimsesiz kalsa da Rabbini bulamayan bir Bilinmez Yolcu misali . Esef kardeşine bakma derdinde iken İslam ile tanışır ama Eymen ' i asla görmez . Yetimhane kapısında ayrılan iki kalpten biri yetimhane kapısında atmayı son bulursa. . -Araftayım ben , diyor genç adam . Yalnızlık ağır geliyor bedenine . Oysa ; tutunacak bir dal , güvenecek bir şey bekliyordu . Bir HİÇ olduğunu sanıyordu , boşlukta kaybolan bir HİÇ . İman bize verilen en güzel nimet . Şükrünü unutmamak gerek . YAZARA AİT OLAN BU KİTAP TAMAMEN SAKLIDIR . HAKKIMI İZİNSİZ PAYLAŞMASANIZ ÇOK MUTLU OLURUM , ZİRA ; KUL HAKKI ÇOK KÖTÜ BİR ŞEY ... 20.03.2016 Gönül isterdi ki bir HİÇ olalım . Yok sayıldım , yok oldum , koskoca bir HİÇ oldum... Unutma ki sen de bir HİÇ sin , tıpkı bizim gibi ... Bilmediğim bir şey vardı ki o da şu idi ; " Hiç olmak nefsini yok etmekten geçiyormuş meğer."

Ceylan kurdun inine girmişse, boynunun kopmasını göze almış demekti. O kadın kendi yetiştiği topraktan kopup buraya gelmemeliydi. İzinsizce bahçesine girmişse Yonca, toprağa tutunamazdı. Toprağa tutunamayan çiçeği harap etti diye de kimse kasırgaya kızmazdı. Bu şehir ona göre değildi. Adamın kalbi nefret ve öfkenin ağır yükü altında hırpalanmıştı. Ceylan inine girince kurt kalbine döndü. Kurdun ini kalbiydi. "Beni ateşle yakabilirsin, yanmam.Beni karanlıkta bırakabilirsin, ürkmem.Beni kırmak isteyebilirsin, incinmem bile. Ama seni mahvetmişim gibi bakarsan o gözlerle; yanarım, ürkerim, parçalanırım."

"Ben seninle heba olmaya da razıyım." 🍀 HAYAL ÜRÜNÜDÜR Başlangıç Ekim/2019

TAMAMLANDI Geçmiş bir gölge gibi takip ediyordu kadını. Onu büyütenler, kirli eller ve yaptığı tercihler kanatlarını kırmıştı. Gökte asılı kalmış bir güvercin gibi çırpınıyordu. Geçmişten bir adam çıkıp geldi. Gözleri deniz, yüreği kafes, kalbi memleket gibiydi. Kanatları kül olan Güvercin, onun kafesinde özgürlüğü tatmak istedi. Denizi ona yuva, kalbi ona memleket olsun istedi. Geçmiş onların ayaklarına dolandı. Beraber düştüler, beraber kalktılar. Elleri arasında ateşten bir gül yeşerdi. Alevleri ikisini sardı. Beraber yandılar. Acının göğsünden emdiler aşk şarabını. Yana yana sevdiler birbirlerini ve yaşamayı. Bu ağzında Kekre taşıyan kanadı kırık bir Güvercin'in boğulmak istediği denizle beraber bitişinin hikayesiydi. Bittiği yerde küllerden doğmalarının hikayesi oldu. Kadın adamın nabzı oldu. Adam kadının yuvası... Adam Güvercin'in Ensar'ı oldu. Kadın adamın Gülce'si... © Kitap şarkıları: Sezen Aksu/ Güvercin Fikret Kızılok/ Gönül Duman/ Bal Neşet Ertaş/ Kurusa Fidanım Selda Bağcan/ Gesi Bağları Kahraman Deniz/Suç Mahalli Şubat, 2019 (Başlangıç)