Arkadaşlık denen alışkanlık ve aşka teğet geçen hisler arasında kalmış o yerde dönüp duran iki aptal, Felix ve Chan.

-Hikayemiz nerede başladı? -Bence hikayemiz öfkeyi unutmak üzere verilmiş bir sözle başladı. [seungbin] [eternity and a day]

Biliyorum sen de üzüldün ama ben bittim artık, mahvoldum. Beni sen mahvettin demiyorum ama mahvoldum. "Dayanabileceğimizi sandığımızdan çok daha fazlasına dayanabiliyoruz." demişti Frida, ben artık dayanamıyorum Jungkook, senin için bile olsa dayanamıyorum... Bu hikayenin yazarı 'hunfornini' olup, hikaye ile ilgili tüm haklar kendisine aittir.

-Yarın ne kadar sürer diye sormuştum, hatırladın mı? -Sonsuzluk ve bir gün kadar. [chanlix]

Kaybettim seni zamana karşı bir yarışta ve bulanık bir günün sabahında; aradan yıllar geçmişken anlıyorum bunu Christopher. Nice özgür yıllara. [chanlix] [oneshot] [angst]

[mini fic] pahalı markalar, parlak mücevherler ve ışıltıdan hoşlanan lee felix'in hayatına ansızın dahil olur bang chris.

şu an ellerim arasında tüm o çiçekler, tüm o çimenler ve senin tüm gülüşlerin. kemikli parmaklarım yakışmıyor hiç bu kadar güzel şeylere ama var gücümle tutuyorum orada, avucumda onları. kasım/2020 #skzinthefest

faustusjj Şimdi yalnızca, silikleşmiş bir anıdan ibaretsin.

Bana nefesini ver, kalbimden kalbine sonsuz adımlar atayım. Bitmeyecek gecelerimize bir kadeh kaldıralım ve gülerek, severek, birbirimizi parçalarcasına sevişelim. Diz kapaklarını ellerimle tutup bacaklarını açayım; cennetine ürkek bir giriş, dudaklarımdan süzülen en güzel sessizlikler. Çığlıklarında gizlediğin bizi, nasıl oldu da bu ellerle beni baştan çıkardığını anlat bana. Yatağımda bir bahçe yarat; ayaklarından yeryüzüne hayat gelsin; bize, ban- sadece bana.