Altı ay önce çok sevdiği babası ve beraberinde ailesi ortadan kaybolan Avşar sudan çıkmış balığa dönmüş bir halde yaşamını sürdürmeye çalışmaktadır. Gün geçtikçe eski halinden eser kalmadığını gören Avşar üniversite eğitimine ara verip ailesini aramaya başlar. Attığı her adımda karşısına babasının kirli sırları çıkarken onu arayan tek kişinin kendisi olmadığını fark eder. Babasının eski düşmanının oğlu ve şehirdeki suç çetesi de aranan adamın peşindedir ve niyetleri kendisininki kadar iyi değildir.

Çirkinin yenilmesi yoktur. Çirkin,güzellerin bir gülücükle elde edebildikleri için daima çabalamak durumundadır. Çirkinin gücü asla düşmemesinde değil,düşünce ayağa kalkabilmesindedir. Çirkine göre iltifatlar,ihtiyacı olmadığı gibi aynı zamanda reddettiği lükslerdir. Çirkin için sevgi,can yakıcı bir mücevherdir. Çirkinin umudu ve sabrı,acımasızca savaşan aşıklardır. Çirkinlik kalıcıdır,devasızdır,içtendir. Çirkinin seçme hakkı yoktur. Ama Çirkin Kraliçe,bir seçim yaptı.

"Lokum gibi adamsın,fıstık gibi sözlün var,benimle neden muhattap oluyorsun?" "Çünkü fıstıklı lokum sevmem." ©23042015 Tüm hakları saklıdır.

Cody, aklını kaybediyor, tıpkı hayatının aşkı Peyton'ı kaybettiği gibi.

Hayatı boyunca neredeyse onbeş cenazeye katıldı ama şimdi katılması gereken bir cenaze daha var. Kendi cenazesi.

O gece, Harry ruhunu binlerce parçaya böldü. Ruhunun büyük bir kısmını siyah gramofona, kalan ruh parçalarını da yıldızlara armağan etti.

"Ne söylesem tarifin eksik kalıyor.Oysa; kalbi acıtan her ne varsa Sen hepsinden birazsın işte..."-Muhsin Ünlü

Kızgındı. Öfke tüm bedenini sarmıştı. Kırmızı dudaklarını büzmüş, sarı saçları kuş yuvasına dönmüştü. İnce parmaklarını hışımla çantanın olduğu masaya çarpıp öne doğru eğildi. "Çocuklarım nerede?" diye öfke ile bağırdı. Hamza gözlerini genç kadının öfkeli yeşil gözlerine çevirdi. Sonra yavaş yavaş tüm yüzünde gezindi. Biraz aşağıya inip beyaz gömleğinden gözüken derin göğüs dekoltesinde takılı kaldı. Bu kadın Hamza'nın sonu olacaktı. Eski karısı... Çocuklarının annesi... Artık küçük düşmanıydı, küçük ve huysuz...

"Gitme" demek istedim. "Gitme beni bırakma. Ben senden önce nasıl yaşadığımı hiç hatırlamıyorum bile, devam edemem ki..." Ama bunu diyebileceğim bir adam yoktu karşımda. Olduğunu sandığım her kimlik, bildiğimi sandığım her detay yalandı. Sevgisi de öyle olmalıydı. "Bir insan seni sevmeden nasıl yaşar ki?" diye sormuştum bir gün göğsünde yatarken. Bu benim için onu ne derece sevdiğimin ifade edilişiydi. Fakat sanırım evren bu mesajı bambaşka algılamıştı. Bir başkaldırış gibi... Yoksa beni yokluğuyla neden sınasındı ki? Elimdeki şişeye baktım, sonra masadaki resme. İşte bundan ibarettik. Bütün anımız bu kadardı. Birlikte bir fotoğrafımız bile yoktu. Güç geçtikçe, sanki yaşanılanlar hayal gücümün bir ürünüymüş gibi geliyordu. Sanki o hiç var olmamıştı, sanki ben bir hayale âşık olmuştum. "Şerefine Van Gogh" diye mırıldandım.

Birbirlerinden güç alan iki ayrı ruha, iki ayrı bedene ve iki ayrı kalbe sahipti onlar. Bu olgular her ne kadar birbirlerinden ayrı olsa da, görünmez bir iple bağlanmışlardı sanki. Bedenleri sıkıca kenetlenen ve sonsuzluk vaat eden kalplere, ruhları ise karanfil kokulu duygulara ev sahipliği yapıyordu. ••• Karanlığında yetiştirdiği hayallerini aydınlığa çıkarmaya çalışan Başak ve gecenin hüznünde boğulmuş Gökhan'ın üzerine kara bulut gibi çöken Buğra; farkında olmadan onların kurtuluşu ararken yeniden varoluşu bulmalarını sağlıyor. Bu ikili, eğer sonlarının nasıl biteceğini bilselerdi yıldızların muazzam parıltısını izlemek yerine, ay ışığının gölgesi altında saklanmayı tercih ederlerdi. 27.06.15 • 22.08.15 「Wattys 2015'in en iyi keşfedilmemiş hikayesi」