Siz: Bir gün senden ve bütün bu pisliklerinden kurtulacağım. 0543**: İstediğini sana verebilirim küçük kadın. 0543**: Seni her daim yatağımda görmek istediğimi biliyorsun, bana gel güzelim. 0543**: Bana gel ve bende her kucağıma oturuşunda borcundan 10 bin dolar düşeyim kızıl kıyametim. Siz: Asla seninle yatmayacağım Araf Karan bunu o aklına sok! 0543**: Benimle yatmak için can atacaksın Tutku Ayan bunu o güzel aklına sok... Araf Karan her kadının arzulayacağı türden bir adamdı. Onu arzulamadığı söylersem, büyük yalan söylemiş olurum. Hatta bazı geceler birlikte olduğum adamlarla Araf olduklarını hayâl ederek sex yapıyorum fakat hiçbiri Araf gibi değil. Onun kehribarın en güzel tonu olan gözlerine bakıp sabaha kadar adını sayıklamak, bronz tenine tırnaklarımı geçirmek ve evimin her yerinde birbirine karışan inlemelerimiz duyulsun istiyorum. Ben Tutku Ayan ve Araf Karanı her uzvumla hissetmek istiyorum. Ben Tutku Ayan ve Araf Karan içimi doldursun istiyorum. Ben Tutku Ayan ve Araf Karan benim yataktaki tek sahibim olsun istiyorum. Ben Tutku Ayan ve Araf Karan'ı tüm benliğimle istesem bile gururum yüzünden onunla birlikte olamıyorum.

22.06.2022 Bu dünyadaki en zor şey ne diye sorsalar, sevmek mi yoksa beklemek mi derdin? O, beklemeyi seçti. Hissetmesini beklemek, görmesini beklemek, bir gün gözlerinin ta içine bakmasını beklemek, onu hatırlamasını beklemek... Ve belki de hepsinden zoru, ümit etmek.Unutmak mı daha kolay, yoksa hatırlamak mı? Aşk ne demek? Sözler mi, yoksa gözler mi anlatır insanı daha çok? Bu soruların peşinde, kalbi bekleyişle dolu bir genç kızın hikayesi... Onu anlatırken dahi başka bir ismi anan bir adamın gölgesinde yeşeren umutlar ve kırık hayaller. Gerçekten sevene, bir bakış bazen her şeyi anlatır mı?Aşkın, bekleyişin ve umudun ince çizgilerinde gezinen bu duygu dolu roman, sizi kalbinizin derinliklerine dokunmaya davet ediyor. 🌼 M: bu dünyadaki en zor şey ne diye sorsalar bana. M: sevmek yada beklemek derim. Ama sanırım beklemeyi seçerdim. Toprak: neden? M: hissetmesini beklemek, M: görmesini beklemek, M: bir gün gözlerinin ta içine bakmasını beklemek, M: ama en zoru da ne biliyor musun? M: ümit etmek :) M: bir gün bakar mısın bana? 🌼 "Toprak." "Efendim?" "Sence aşk ne demek?" belki de o gerçekten aşık olmuştu birine. Belki de o duyguyu anlatır bana. "Bilmem, sence ne demek?" Hafif bir şekilde gülümsedim. "Onu gördüğünde korkmak, onu görünce heyecan yapmak, onu kaybetme ihtimalini kaybettiğinde paniğe kapılmak, nefret ettiğin şeyleri sevmeye başlamak, git dediğinde gidememek, hoşçakal derken kal demek." Gözümden yaşlar aktı. Ona baktığımda yüzünü eğmiş ellerine bakıyordu. "Ezgi de yaşadığım şeylerin çoğunu söyledin." Dedi 🌼 M: sözler mi yoksa gözler mi daha çok anlatır insanı? Toprak: bence, sözler anlayabilene, gözler ise bakabilene. M: peki ya gözler, yetmez mi sadece sevene? Toprak: bazen yeter, gerçekten sevene.

Merhaba! Ben Azra, Azra Karakaya. Şu an ipek çarşaflar arasında, adını bile hatırlamadığım bir adamın koynunda sereserpe yatıyorum. Çıplağım ve biraz da terliyim. Az sonra dış kapımda bir anahtar dönecek, gelen kişi dosdoğru yatak odamın yolunu tutacak. Durun, hemen endişelenmeyin. Gelecek olan kişi beni defalarca çıplak gördü, beni bu şekilde görmesi hiç sorun değil. Ancak yanımda yatan adamı muhtemelen daha önce hiç öyle görmedi. Yani, umarım öyledir. Evet, ben Azra Karakaya. Az sonra bu yatakta, adını bile hatırlamadığım bir adamın koynunda nişanlım tarafından basılacağım. İşler buraya nasıl mı geldi? Lütfen beni takip edin, size her şeyi en baştan anlatacağım.

Ulaş Ulucan ile aramızda yaşanmış birçok şey var. Örneğin onun beni zatürre etmişliği var. Benim onu hareket eden tekneden aşağıya itmişliğim var. Onun defalarca oturmak üzere olduğum sandalyeyi çekmişliği, beni defalarca yere düşürmüşlüğü var. Ancak tüm bunlara rağmen, aramızda yaşanmış bunca şeye rağmen Ulaş'ın gözlerine baktığımda yaşanmamışlık görüyorum. Yaşanmamış ve 12 yıl boyunca içime kök salmış bir aşk.

Geçmişin gölgesinde karanlığa hapsolmuş bir hayat... Kapanmamış defterler ve yarım kalmış bir aşk hikâyesi. Yıllar sonra hayatındaki tüm mutlulukları ve acıları tattığı yere dönmek zorunda kalan Beril yeni bir hayat mı kuracaktı yoksa geçmişle yüzleşmek için gerekli gücü kendisinde bulabilecek miydi? Kalbinin yeniden sevmeyi, bağışlamayı öğrenmesi gerekiyordu yoksa kaybolacağını biliyordu. Bir genç kadının kendisini bulma, hayata tutunma hikâyesi...

Wattys 2022 Kazananı Sıradan bir adam, anaerkil bir ütopyaya düşerse neler olur? Peki ya en başından beri bu dünyaya düşmesine neden olan, kendisinden nefret eden o kadına aşık olursa? Devrim'i, başına türlü talihsizlikler gelirken ve kadın egemen bu dünyayla savaşırken yalnız bırakmayın! *

🏀 Sayın sen, ben Deva. Deva Çetinceviz. Adımdan da anlayacağın üzere ben kolay lokma biri değilim. Evet, babam beni erkek gibi büyüttü ama öyle olmasaydı da ben tuttuğunu koparan bir kadın olurdum. Benim hikâyem, kardeşimin başımıza açtığı işler yüzünden babamın benden yardım istemesiyle başladı. Ama bu sandığın kadar küçük bir yardım değildi. Yardımcı antrenörlük yaptığı bir basketbol takımında iki aylığına onun yerine bakmamı istiyordu. Bu benim için çocuk oyuncağıydı. İşi yerine getirebilecek kabiliyete sahiptim. Kolaylıkla üstünden gelebilirdim. Lakin küçük bir sorunumuz vardı. Bu işi erkek kılığına girerek yapmak zorundaydım. Hem de bir erkek basketbol takımında. Anlayacağın üzere olaylar karışık, yolumuz engebeli. Ve ben agresif bir şoförüm. Erkek gibi büyümekle erkek olmak arasındaki farkı göreceğim bu yolda bana eşlik edersen kendimi daha az yalnız hissederim. Hazırsan başlayalım mı?

🥀 "Geçmiş, bazen mutlu bir anı bazen acı bir tebessüm. Bazı zamanlarda ise adı konulamayan duygunun adı..." Eflâl... Ölüme ve insanlara karşı gardını almış genç bir kadın... Korkuyla attığı her adımın, hayatından çaldığını fark edemeyecek kadar kimsesiz üstelik. Lâl... Ölesiye nefret ettiği insanlardan kaçıp sığındığı limanda, belki hayatının aşkını bulacak belki de en büyük hayal kırıklığını yaşayacak. Eflâl, onaylanmayan bir evliliğin meyvesidir ve henüz dünyaya gelmeden, hikâyesine ölümün gölgesi düşmüştür. İşi, dostları, abisi... Hepsi onu "öldürülmek" düşüncesinden bir nebze de olsa uzaklaştırmaktadır. Tabii, bir de Karan Akdoğan... Aslında kimsesiz olduğunu anlayan Eflâl'in, kimsesi olan genç adam... Aralarındaki bazen minnet, bazen şefkat, bazen ise karşı konulmaz bir sevgidir. Ancak Eflâl'in baş etmesi gereken ölüm gerçeği, onu Karan'ın yanında da rahat bırakmaz. Eflâl, gerçeklerle yüzleşmeye karar verir. Kime ve neye inanacağını bilmeden kendini hiç de tahmin edemeyeceği gerçeklerin içinde bulur. Artemis Milenyum aracılığı ile kitap oldu. Kitapçılardan alabilirsiniz.❤️ •Yeni bölüm gelmeye devam edecek ve final burada yayımlanacak.

Hazinedarların küçük kardeşi Nehir, abisinin gölgesi altında kalmaktan dolayı oldukça şikayetçiydi. Abisi her işine karıştığı gibi ona uygun olan bir eş adayı bile belirlemişti. Nehir için bu bardağı taşıran son damla olmuştu ama abisi hala bundan haberdar değildi. Genç kadın zeki ve belli bir derinliği olan adamları her zaman önde görürdü. Kendisine kakalanmaya çalışılan adam aptalın tekiydi ona göre. Bir lansmanda karşılaştığı yabancı bir adam hem dikkatini hem de öfkesini çekti. Tesadüfler onları bir araya getirirken Nehir, onunla birlikte abisinin inşa ettiği zincirleri kırma cesaretinde bulundu. Ne var ki abisi önüne yine engeller koyacaktı. "Bunu anlatmak için mi geldin?" "Nehir ben sadece dürüstçe tüm ayrıntıları bilmeni istiyorum." "Onu gönderebilirdin! Bu bir sebep değil." Nehir'in bu hızlı çıkışı Timuçin'i şaşırttı. "Bir sebep..." "Dinlemek istemiyorum, istemiyorum..." diyerek sözünü böldü Nehir. Sebepler istemiyordu. Eğer onu gönderebilecek cesareti yoksa demek ki o ilişki tam anlamıyla bitmemişti. Nehir gitmek için bir adım attı ama Timuçin hemen önüne geçti. "Beni dinleyeceksin!" dedi kararlı bir ses tonuyla. "Çekil önümden." "Çekilmiyorum." "Bağırırım yoksa." "İstediğin kadar bağır seni susturabilirim." "Nasıl?" "Böyle..." Timuçin onu gördüğü andan beri yapmak istediği şeyi yaptı. Nehir afalladı ve ne yapacağını bilemedi. Bir öpücüğü asla düşünmemişti.