Gazeteciliğin ilk kuralı muhtemelen benim yaptığım hiçbir şeyi yapmamaktı. Çünkü ben ne zaman bir şeyler yapacak olsam başıma kırk türlü çorabı örmeyi başarırdım. İşte Barış Alper de bunlardan biriydi. Magazin haberiyle başıma açtığım bir bela sanmıştım başında onu. Ama değildi. Olağanüstü şartlar altında, peşimde belanın en büyüklerinden biri varken kocam olduğunda anlamalıydım bunu. Hiçbirimiz masum değildik. Bu hikâye de masumların sesi olup kendi masum kalamamış Yasemin Ergin'in hikâyesiydi. Benim ve Barış Alper'in tepetaklak oluşunun hikâyesi. ~Barış Alper Yılmaz hayran kurgusudur. Kitaptaki kişi ve kurumların büyük kısmı hayal ürünü olup benzerlikler tesadüftür.

"başka bir şey abi. ne ara böyle oldu anlamadım. başka bir şey." "oğlum hani sen o kıza bakmazdın? hani dünya ahiret arkadaşındı? öyle dedin ya?" "şimdi de geberiyorum. napim?"

"bu hikayede var olabilmek için çok sıradan bir kızım."

Doğru günü beklermiş yakamoz.