Όταν εφτασε η φωτιά του μίσους στη Σμύρνη την βρήκαν. Την βίασαν. Την τσάκισαν. Την άφησαν να ζει μόνο και μόνο για να γίνει σκλάβα στο υπόγειο του κάποτε σπιτιού της, χωρίς όνομα, χωρίς ψυχή. Ο Καρίμ Γιαβούζ, ο τελευταίος και μικρότερος γιος της τουρκικής οικογένειας, επιστρέφει από τον πόλεμο με μάτια γεμάτα μίσος και σκοτάδι. Μισούσε τους Χριστιανούς και ό,τι είχε σχέση μαζί τους. Σκληρός, ανελέητος, δεν ήρθε για να σώσει. Ήρθε για να επιβάλει χειρότερο τρόμο. Η παρουσία του είναι πληγή που ανοίγει και δεν κλείνει. Η βία που κουβαλάει απειλεί να καταστρέψει τα πάντα γύρω του. Τη βλέπει. Τη μισεί θανάσιμα... Ο κόσμος του και ο κόσμος της Μυρσίνης θα συγκρουστούν άγρια , μια σύγκρουση που δεν θα αφήσει τίποτα όρθιο... Τίποτα και κανέναν... 🔞 All rights reserved © Ζέτα Ορφανού Απαγορεύεται κάθε αντιγραφή, αναδημοσίευση και αναδιανομή χωρίς τη γραπτή άδεια του συγγραφέα Κάθε πάταξη αυτής διώκεται ποινικά

Στα κόκκινα δεν πηγαίνουν μόνο οι κινητήρες. Ο Lorenzo De Santis είναι ο πιο γρήγορος άντρας στον πλανήτη. Πρωταθλητής Formula 1, θρύλος των στροφών, θεός της αδρεναλίνης και καταστροφή με πόδια. Ξενύχτια, σκάνδαλα, ποινές. Η Ferrari τον αγαπά και τον φοβάται. Μέχρι που φτάνει η σταγόνα που ξεχειλίζει το ρεζερβουάρ. Η Izabelle "Izzy" Hartman δεν είναι δημοσιοσχετίστρια. Είναι πυρηνική κεφαλή σε τακούνια. Η νέα CEO της ομάδας, σκληρή, απόλυτη, αδιαπραγμάτευτη. Το σχέδιό της; Να βάλει φρένο στον πιο ανεξέλεγκτο οδηγό της F1 ή να τον πετάξει εκτός πίστας. Όμως εκείνος δεν σηκώνει λουριά. Κι εκείνη δεν κάνει πίσω. Και ανάμεσά τους, ένας τίτλος, μια κόκκινη γραμμή... και μια έλξη που καίει σαν καύσιμο. Πόσο μπορείς να κρατήσεις το τιμόνι, όταν όλα γύρω σου τρέχουν με 300; ΠΕΡΙΕΧΕΙ ΣΚΗΝΕΣ ΣΕΞ ΑΠΑΓΟΡΕΥΕΤΕ Η ΑΝΑΔΗΜΟΣΙΕΥΣΗ

Ήταν αργά το απόγευμα όταν συναντήθηκαν. Εκείνα τα λεπτά που ο ήλιος ανταμώνει για λίγο τη σελήνη. Περπατούσε αργά με τα χέρια στις τσέπες, όταν την είδε. Καθισμένη σε κάτι μαρμάρινα σκαλάκια, ανάμεσα σε μερικά αδιάφορα πρόσωπα. Τα κατακόκκινα μάτια του καρφώθηκαν πάνω της. Εκείνη, σαν από ένστικτο, γύρισε να τον κοιτάξει. Το μαύρο εγκλώβισε στα δίχτυα του το καφέ. Το ρούφηξε ως το μεδούλι και το φυλάκισε μέσα του. Ώσπου έγιναν ένα. Και η ανατολή έσμιξε με τη δύση. Και ο ήλιος αγκάλιασε το φεγγάρι. Και η Αυγή συνάντησε τον Lucas. Η άσπρη σκόνη φαινόταν τιποτένια πλέον στα μαύρα μάτια του. Και τα σκοτεινά σοκάκια της ψυχής του, φωτίστηκαν από το χαμόγελο της. Γιατί αυτό έκανε. Έδωσε όλο το φως που κρυβόταν τόσο μέσα της όσο και στο όνομα της. Και εκείνος ανταπέδωσε με το δικό του όνομα. Όσο, βέβαια, η γη, φωτίζεται απ'το φεγγάρι.