İmparatorluğunun refahı için şartları yerine getiren Celina bu süreçte kendisini bilinmez hislerin ve saplantılı bir tutkunun içinde bulur.

Pencerenin önünde öylece oturup karanlığın tıpkı bir örtü gibi her yeri örtmesini izliyordum. Sakin bir nefes daha içime çektiğim de burnumdan ciğerlerime inen kahve kokusu ile kupayı kaldırıp dudaklarıma yasladım. Arkamdan gelen ses ile çöktüğüm divandan hızla kalkıp arkama döndüğüm de salonumun ortasın da gördüğüm yabancı kalbimin korku ile hızlanmasını sağladı. Yabancı ona dönmem ile bana doğru bir adım atarken elimde içinde ki kahvesi bitmiş olan kupayı hızla ona fırlattım. Vücudunu atik bir hareketle eğerken başının üzerinden geçip duvarda parçalanan kupaya bakakalmıştım. Benim bu tutukluğumdan faydalanıp hızla bana atıldığında kaçabilecek hiçbir yerim olmadığından kolları arasında kaldım. Hayretle karşımda ki yabancıya bakarken dizimi kendime çekip hırsla mahrem yerine sapladım. İnleyip geriye çekilirken bu sefer karnına tekme atıp yere düşmesini sağladım. Kimse bana dokunmaya bile cüret edemezdi. Yerde kıvranırken hızla iki bileğini tutup başının üstünde tutup karnına oturunca sarımsı gözlerini açıp gözlerime dikkatle baktı. Hareketim ile sanki gözlerinde ki acı yerini başka şeylere bırakmıştı. Neden böyle olduğunu anlamazken boşluğumdan faydalanıp hızla yerlerimizi değiştirdi. Altında debelenip birkaç darbe atarken acıyla inlese de bir şey yapmadan öylece bileklerimi tutuyordu. En sonunda bir işe yaramayacağını anlayıp durduğum da öylece gözlerime bakıp kafasını kulağıma doğru eğdi. Dudaklarından anlamadığım bir dilde çıkan fısıltılar bedenimi saçma bir şekilde uykuya sürüklerken tam bayılmadan önce duyduğum şeyler kendimde olsam ona sağlam bir yumruk atmamı sağlardı. "Sonunda bana geldin beyaz saçlı gelinim." "Benim beyaz gelinim."

Aria Morgan'ın hayatı sıradan, hatta biraz da sıkıcıydı - ta ki o gece, ormana adım atana kadar. Ay ışığının altında, ağaçların arasından gelen fısıltılar duydu... Soğuk bir nefes ensesine değdiğinde kalbi dondu. Ve o an, karanlığın içinden bakan iki parlak göz gördü. Bu, yalnızca bir karşılaşma değildi. Bu, kaderin ilk adımıydı. Lucien D'Aramond... Yüzyılların yükünü taşıyan, cazibesi ölüm kadar tehlikeli olan vampir lideri. Onun bakışları Aria'nın ruhunu esir aldı. Ama bu bakışların ardındaki karanlık sır, Aria'yı ya yok edecek... ya da sonsuza dek değiştirecekti. Artık Aria, iki dünya arasında kalmıştı: İnsan hayatının güvenli ışığı ve vampir gölgelerinin tutkulu karanlığı. Her adımında ihanet, sırlar ve kanla yazılmış hikâyeler onu daha derine çekiyordu. Ve en korkutucu soru zihnini kemiriyordu: Aşk gölgeleri aydınlığa çevirebilir mi... yoksa onu sonsuza dek zifiri gecenin esiri mi yapacak? HİKAYE ÜRÜNÜ ÇALINAMAZ!AKSİ TAKTİRDE ŞİKAYET EDİLİCEK! Anlayışınız için şimdiden teşekkürler!

Bu Demirdağların aile olma hikayesi. 16.12.2020 Kitabın tüm hakları bende saklıdır. Çalıntı ve alıntı durumunda yasal işlem başlatılacaktır. (Bölüm sayısı yanıltmasın lütfen çünkü kelime sayısı fazla değil ❤)

"Ona bakınca sadece toprağı görüyorum. Annemin altında yattığı o soğuk toprağı. O katili istemiyorum" Her doğan bebek ailesinin mucizesi olur derler. Peki doğumuyla bir aileyi parçalayan bebek de "mucize" sayılır mı? Henüz ne olduğunu bile bilmeden dünyaya gelen bir bebek ve daha ailesinin yasını tutamadan kucaklarına "kardeşiniz" diyerek bebek verilen üç abi.

Karışan hayatlar ve abiler klişesidir.

On yedi yıl önce ölü sanılan bir bebek. Kökleri Giresun'a uzanan, İstanbul'un en saygın ailelerinden birini sarsan bir gerçek. Defne, ait olduğu geçmişle yüzleşirken sadece bir soyadı değil, yeni bir hayatı da omuzlayacak. Misericordia: merhamet Lu tua piu grande battaglia é con te stesso. : En büyük savaşın kendinle.