18. YAŞIMA HİTABEN, hâlâ insanları kırmamak için, içindeki öfkeyi dindirmeye çalışırken kendini mahveden kız adına... -Mafya'nın Tutkusu- ❤️🖤 "Neden böyle yapıyorsun?" "Çünkü senin kırmızın benim siyahıma çok yakışıyor." ❤️ 🖤 "Ben bunu yapamam!" Korkuyla titreşen kirpiklerim, onun bana anlattığı plan yüzündendi. İfadesini bozmadı, bacaklarını aralayıp, elini sağ bacağına vurdu iki kez. Bu, bana bir davetti. "Gözün döndüğünde neler yapabileceğini biliyorum Mi Amor, sen tehlikeli bir kadınsın!" Yutkundum, ufak adımlarla yaklaştım ona. Elini usulca kaldırıp belime doladı ve bedenimi kendine çekerken dizine oturttu beni. Uzamaya başlayan saçlarımı diğer eli ile okşadı. "Sana izin veriyorum, kendini özgür bırak." Elimi kaldırıp, omzuma koydum ve parmaklarımı boynuna sürttüm. Dudaklarımın küçük bir payda ile kıvrılmasına izin verdim. "Kırmızı'nın özgür bırakılmaya hiçbir zaman ihtiyacı olmadı..."

Dmitry Tvardovsky, geçmişi karanlık anılarla dolu, gizemli ve acımasızlığı ile tanınmış, bir diğer namı Ölüm olan o adam. Her kesin korkması gereken, biri. Tüm dünyayı yöneten ve kurduğu imparatorluk altında olan beş aileyi kontrol ediyordu. Yaptığı küçük bir değişiklik ve onun ağızından çıkacak iki cümle, dünyanın sonunu getirirdi. İmparatorluğu onun gücüydü. Peki ya bu kadar gücü elinde tutan, her kesi bir kukla gibi yöneten iplere sahip olan adam, bir kız çocuğunu yönete bilecek mi? "Deliriyorum, beni o küçük parmağına sardın, kendi etrafında döndürüyorsun."

bir yaz akşamı evimizin balkonunda arkadaslarimla konusurken herkesin Flortü olduğunu fark ettim ve hep onlar hakkında dedikodu yaparken aklıma 10 yıl sonra neden girdinki? ve sana neden yazdım?

Spoiler! Kısa bir "ah" sesi. Ardından bir kıkırdama. Tekrar bir "Ah" sesi . Erotik ve fısıltılı. Sonra bir tane daha. Güliz Hanım bana döndü. Bakışı "bunu biliyordun" diye bağırıyordu. Bilmiyordum. Ama bilmediğimi ispatlamak o anda imkânsızdı. Güliz Hanım kapı kolunu kavradı. "Güliz Hanım yapmayın-" Kapı açıldı. İçeriden bir anlık panik yükseldi. Ve manzara... İki manken, ince askılı, dekolteli erotik elbiseleriyle koltuğun kenarında yan yana oturuyordu. Omuzlar çıplaktı. Parlayan bir yağ şişesi masanın üstündeydi. Biri gülüyordu-o gülüş "utangaç" değil, "oyun" gülüşüydü. Ümit Bey gömleğinin kollarını sıvamış, kravatını gevşetmişti. Ellerinden biri mankenin omzundaydı... fazla uzun kalmış bir dokunuş gibi. Kızlardan biri ince bir sesle, "Tamam, tamam... gıdıklanıyorum" der gibi bir şey mırıldandı. Öteki, "Ümit Bey... siz gerçekten-" diye başlayıp kıkırdadı. Ümit Bey'in sesi geldi. Yumuşak, rahat, kendinden emin. "Rahat olun. ( Hovarda Ümit, Karısı Güliz ve sekreter Elif arasındaki şeytani aşk üçgeni. Dipten zirveye ışınlananlar, zirveden dibe dökülenler. Umarım beğenirsiniz. Beğeni ve yorum gelirse daha neler olacak neler. Ah hovarda Ümit!😂) Not: Her yüz kişi okunma ve belirli beğeniden sonra yeni bölüm atacağım. Bu yüzden sizlerin yorumları ve beğenileri önemli. Desteklerinizi esirgemeyin🙏🏻

"Kafanı kaldır ve gözlerime bak" Ürkek bakışlarımla gözlerine baktım. "Şunu bil. Enes MARTİN utangaç ve özgüveni olmayanlardan nefret eder."

"O silahı elinden indir!" dediğimde, yan duran vücudunu ağır ağır bana doğru çevirdi ama o silah abimin alnına daha da bastırıldı. Yüzündeki sinsi tebessüm meydandaki herkesin yüreğini sıkıştırıyordu. "Yoksa?" diye soruşu, meydandaki bütün insanları endişelendirmeye yeterdi. Kalabalığın nefesi bir anlığına tutulmuş gibiydi. Çenemi herkesin inadına dikleştirip, gözlerimi onunkilere kilitledim. "Yoksa sana yemin olsun! Bu meydanı kanınla yıkarım!" diye bağırdım. Sözlerim gökyüzüne çarpıp geri indi, meydanda taş kesilmiş onlarca insanın üzerinde yankılandı. "Efsun!" diyen abime bakmadım. Gözlerim, kanla kaplanmış yüzüne kayacak olursa gardımın düşeceğini biliyordum. Onun bitap nefesi bile içimdeki öfkenin dengesini bozabilirdi. "Demek kanım ile yıkarsın ha!" dediğinde, fısıltısı bile meydanı inletti. Sanki rüzgar, sesi alıp bütün taş sokaklara taşıdı. Kalabalık tek bir ağızdan derin bir nefes aldı, kimse kıpırdamaya cesaret edemedi. "Azad ağa, yaparım bilirsin! Bu seni ilk vuruşum olmaz!" deyişimin ardından kaşları çatıldı. Çelik gibi bakan gözleri bir anlığına karardı. O an kalabalıktan birkaç kişi korkuyla geriye doğru koştu; ayak sesleri taş zeminde yankılandı. Koskoca Mardin! Her taşında kanın, her sokağında intikamın yankılandığı o şehir... En iyi o bilirdi; yıllar önce nasıl AZAD KARAASLAN'ı gözümü bile kırpmadan vurduğumu. O gün güneş batmamıştı sanki, Mardin yasa bürünürken Diyarbakır'da zılgıtlar eşliğinde birçok kapıda düğün yapılmıştı. Gözyaşı ile kahkaha aynı anda yükselmişti gökyüzüne. Ben, EFSUN ŞANLI... Yıllar önce babamın kanını akıtan adamın kanını bu meydanda dökmüştüm. Zerre korkmadan, zerre aşkımı aklıma getirmeden. O an kalbimde ne kadınlık ne merhamet kalmıştı; sadece intikamın soğuk ve keskin tadı vardı.

Arkadaşlar ben bu kitabı yeniden düzeltmeliyim o zamana kadar okumayın lütfen çok okundu için silemiyorum da

Mahalle serileri 11 Haziran = yeni ev #1 26 Haziran = reis #1 7 Temmuz = mahalle #3 1 nisan = dost #1

Yavuz abi, topuzumdan firar eden saçımı okşayarak kulağımın arkasına ittirdi. Ilk defa bu kadar yakındık ve ilk defa saçlarıma dokunmuştu. Bu hareketi yutkunmamı sağladığında merhem sürmeyi bitirdiğim elini bırakıp kullandığımız eşyaları tekrar kutuya koymaya başladım. "Sinan'ı gerçekten seviyor musun?" Yavuz abinin sorduğu sorudan sonra hareketlerim dondu. Afalladım. Aptalın tekiydim! Hani ben bu adama yaklaşmayacaktım. Anlamıştı işte! Ne diyecektim şimdi ben? "Yavuz abi-" "Merak etme kimseye söylemem!" Dediğinde sesi o kadar sinirli çıkmıştı ki bir anlık gafletle yüzüne bakmıştım. Aramızdaki yakınlık beni daha çok germeye başladı, bakışlarındaki donukluk üşümem için yeterliydi. Siyah sakallarının altındaki çenesi daha çok gerilmeye başladığında ela gözlerini gözlerimden çekti.

Klâsik gerçek aile kurgusuna benzer ama daha olası bir kurgudur; Kızımız eski ailesinden gördüğü baskılar sonucu 18 yaşında ayrı bir eve taşınır oradaki komşusunun mesleğine olan aşkından asker olmak ister... Peki bir gün sırf kızı istedi diye ziyarette gittiği hastanede gerçek ailesini bulursa? Gerçek ailesindeki abileri onu istemez ise? İkizi ondan uzak dursa? Kardeşleri ondan korkarsa?... Asena eski ismiyle cemre ben Asena ismini ve soyadını veren bir manevi babam var. Onun sayesinde asker oldum. Şuanda onun öğrencisi olarak hayatıma devam ediyorum... Ben yüzbaşı Asena GÜÇLÜ olduğum için gurur duyuyorum kendimle.