"Ama şunu merak ediyorum, Adelfa Taygun." Sesi daha da karardı. "İnsan on iki yaşındayken birinin hayatını mahvedip... sonra nasıl bu kadar rahat yürüyebiliyor?" Kalbim bir saniye durdu. Ne dediğini anlamaya çalışıyordum. "Ne-" Alpkan sözümü kesti. Gözleri artık açıkça nefret doluydu. "Benim ablamı toprağa koyduklarında sen on iki yaşındaydın." O an dünya sanki sessizleşti. Nefesim sıkıştı. Alpkan başını hafifçe yana eğdi. Ve son cümleyi fısıldadı. "Bir insan bu kadar küçükken bile nasıl bu kadar kirli olabilir, Adelfa?" Sonra çok daha sert bir sesle ekledi: "Demek ki gerçekten doğruymuş." Gözleri buz gibiydi. "Sen de ailen kadar kirlisin. O masum yüzünle insanları kandırma. İçin kara senin kızım!"