delidoluyumnevar
Elif, o sabah saat 05.47'de uyanmıştı. Hayır, derse çalışmak için değil.
Bir rüya görmüştü. Dikiş makinesi, klavye gibi "tak tak tak" sesler çıkararak kendi kendine yazı yazıyordu.
Uyandığında elinde tuttuğu şey bir moda dergisi değil, Anayasa kitapçığıydı.
- Güzel... Şimdi de hukuki kabus görmeye başladım, dedi kendi kendine.
Yatağının ucunda Zeynep'in bilgisayarı hâlâ açıktı. Ekranda garip bir kod penceresi vardı. Bir yandan da Spotify'da Lo-Fi Study Girl çalıyordu.
Elif, yorganı üstüne çekti.
"Dikiş makinesiyle kod yazılmaz. Ama o kodlarla hayalleri dikeceğim. İzle beni, Alp."
"Ama kalp, her şeyi diker"