Merhaba arkadaşlar.sevgili yazarımız Dilek Bilgiç'in BİR KÜRT SEVDİM isimli kitabıyla karşınızdayım .kitap Wattpada olmadığı için paylasmak istedim . herhangi bi niyet tasımamakdayım ve cıkıcak herhangi bi sorunda yazarımıza saygı duyarak kitapı kaldırmaktan cekilmeyeceğimi bildirmek isterim. Benim amacım eğlenmek, Kitapı alamayanlar icin bi fırsat. Hepinize iyi okurlar.

"sokak nöbetçileri bebeğim ünlü değiliz ama illaki duymuşsunuzdur." #1 - Helin 26.06.2023 #2 - koza 26.06.2023 #1- Bartu 16.11.2023 #1- Koza 16.11.2023 #1- Yankı 02.12.2023

tabi aslı'nın ki gibi olmasada idare eder. En azından aslı yazana kadar özlemimizi yitirmesi dileğiyle...

Sokak Nöbetçilerinin arasına ajan olarak gönderilen Helin Aktan. Karşısında bir aile bulmuştur ve o ailenin bir ferdi olmak üzeredir, fakat kendisini bir köprü ortasında hissetmeye başlamıştır. Köprünün bir tarafında merhameti, sevgisi ve kuruluşu vardır; diğer tarafında ise geçmişi, korkuları ve gerçek ailesi. ao köprünün ortasında durmaya devam ederken sırlar yavaş yavaş açığa çıkmaya başlamış, hiç kimsenin göründüğü gibi olmadığını da fark etmiştir. Koza ve Sokak Nöbetçileri'nin arasındaki soğuk savaş sadece Helin'nin mağlup olduğu bi savaşa dönüşecektir çünkü bağlılığın yıkıcı hissinide tadacaktır. "ama hep aynı noktaya dönüyorsun. Çocukluğuna, senin affetmediğin değil, seni hiç affetmeyen çocukluğuna"

Hikayem sıkıcı olabilir sınav stresi den yazdım

eğer kendim yazsaydım nasıl olurdu! kurgudur GERÇEK KİTAP DEİLDİR

16 Mayıs 2021 güncellemesi: Bölüm yorumlarında fazlasıyla spoiler olabilir, eğer hoşlanmıyor ve keyif alarak okumak istiyorsanız yorumlara bakmayın. Bütün Sokak Nöbetçileri'nin gözleri benim üzerimdeydi, benim gözlerim ise onun turkuaz rengi gözlerinden ayrılmıyordu. Hepimiz yine bir amaç uğruna toplanmıştık. "Sokak çocuklarını her gördüğünüzde saçlarını okşayın," dediğimde gözlerim onun kumral saçlarına kaydı, alnına bir tutam saç düşmüştü ve her zamanki gibi dağınık, özensizdi. "Onları sevin, gülümseyin. Bir gün o çocukların büyüyeceğini ve karşınıza çıkacağını unutmayın." Hafifçe tebessüm ettiğimde canım hiç olmadığı kadar fazla yanıyordu. "Büyüdüm, büyüdün, büyüdük." Ona doğru bir adım attım ve başımı kaldırıp "Keşke hiç büyümeseydik," diye fısıldadım. "Keşke büyümeseydin. Keşke o sokaklara ait kalsaydık." Öfkeli değil, bıkkındı. Ruhsuz değil, tepkisizdi. Yalnız değil, kimsesizdi. "İçimi sokaklara çevirmenin bir yolu var mı?" diye sorduğunda sesinde ilk defa başkaldırı yoktu, vazgeçiş vardı. "Kendimi değil ama seni o sokaklarda yaşatıp gizlemek istiyorum."