Δύο κόσμοι που συγκρούονται και κανείς από τους δύο δεν σκοπεύει να κάνει πίσω. 🔥 enemies to lovers 🔥 ένταση που χτίζεται αργά 🔥 βλέμματα που λένε περισσότερα από λέξεις 🔥 και μια έλξη που κανείς δεν παραδέχεται στην αρχή

Κάποτε την φώναζαν πριγκίπισσα... Ύστερα η πριγκίπισσα πάγωσε στο χρόνο , πόνεσε και χάθηκε. Πλέον, θυμίζει περισσότερο τον μεγάλο κακό λύκο στα παραμύθια... Το κοριτσάκι μεγάλωσε και έγινε γυναίκα και...και αυτή η γυναίκα δεν μοιάζει με τις άλλες. Ο λύκος στο δικό της παραμύθι είναι η ίδια... Όλοι οι άλλοι; Είναι απλά σκυλιά... Ή ακόμα καλύτερα, κοπρόσκυλα που μαζεύει και τα αναλώνει... Έτσι βλέπει τους άντρες άλλωστε, σαν αναλώσιμα , άχρηστα και ανάξια όντα... Don't copy ©2025 all rights reserved by Ζέτα Ορφανού Απαγορεύεται οποιαδήποτε αντιγραφή και αναπαραγωγή χωρίς την γραπτή άδεια του συγγραφέα.

Οι κανόνες υπάρχουν για να σπάνε. Άλλωστε δεν υπάρχει κανόνας χωρίς εξαίρεση.Τον μισούσε μέχρι που τον φίλησε. Και αυτό τα άλλαξε όλα. ༄༄༄༄༄༄༄༄༄༄༄༄༄༄༄༄༄༄༄ «Έι εσύ!» Του φώναξα μόλις είχα φτάσει αρκετά κοντά του, έτσι ώστε να καταφέρω να του μιλήσω. «Σε εμένα μιλάς;» Με ρώτησε με ένα υπεροπτικό ύφος στο πρόσωπο του. Δεν απάντησα στην ερώτηση του. Αντιθέτως, έκανα εγώ την δική μου. «Δεν ντρέπεσαι να υπερασπίζεσαι ένα βιαστή!» Ρώτησα έξαλλη. «Θα μπορούσε αυτό το καημένο το κορίτσι, να ήταν η κόρη σου!» Δεν με ενδιέφερε που ήμουν σε αίθουσα δικαστηρίου. Φώναζα όσο ήθελα. Με κοίταξε με ένα εκνευρισμένο ύφος. Φαινόταν τόσο αποφασιστικός και...όμορφος; «Κάνω απλά την δουλειά μου». Είπε ενώ συνέχιζε να τακτοποιεί τον χαρτοφύλακα του. Δεν κοιτούσε προς το μέρος μου. «Δουλειά σου είναι να υποστηρίζεις ένα βιαστή; Ξέρεις πως μπορείς να καταστρέψεις την ζωή ενός κοριτσιού. Να την στοιχειώνει αυτό για την υπόλοιπη ζωή της;» Δεν κατάλαβα πως μπορούσα να πάρω ανάσα τόσο γρήγορα που μιλούσα. Τα κατάφερα πάντως. «Δεν είναι δική σου δουλειά να με κρίνεις, κοκκινομάλλα». Συνέχισε με ψυχρό ύφο

Πέντε χρόνια πριν, ο Στέλιος Ανδρέου βρέθηκε δολοφονημένος μέσα στο αυτοκίνητό του στη Βουλιαγμένη. Λίγες ώρες πριν είχε προγραμματιστεί να υπογράψει τη μεγαλύτερη συμφωνία που είχε γίνει ποτέ ανάμεσα στις δύο ισχυρότερες εταιρίες της χώρας. Μία συμφωνία που πέθανε μαζί του. Από τότε οι οικογένειες Ανδρέου και Νικολαΐδη βρίσκονται σε πόλεμο. Και η Ιόλη Ανδρέου μεγάλωσε πιστεύοντας μόνο μία αλήθεια: Οι Νικολαΐδες κατέστρεψαν την οικογένειά της. Όταν επιστρέφει από την Αμερική για να αναλάβει την εταιρία του πατέρα της, έχει ήδη οργανώσει το σχέδιό της. Να πλησιάσει τον Άρη Νικολαΐδη. Να κερδίσει την εμπιστοσύνη του. Να πάρει τον έλεγχο της αυτοκρατορίας του. Και ύστερα να τον καταστρέψει. Ο Άρης όμως δεν είναι ο άντρας που περίμενε. Ψυχρός. Επικίνδυνα γοητευτικός. Και αρκετά έξυπνος για να καταλάβει ότι η Ιόλη κρύβει κάτι. Όταν μια αναγκαστική συμφωνία ενώνει τις δύο εταιρίες, κανείς από τους δύο δεν φαντάζεται πόσο επικίνδυνο μπορεί να γίνει το παιχνίδι που ξεκίνησαν. Γιατί στον κόσμο τους όλα έχουν τίμημα. Η εμπιστοσύνη. Η δύναμη. Η αλήθεια. Και ο έρωτας ίσως αποδειχθεί η π

«Θες να παίξεις;» του λέει ήρεμα. «Ωραία. Αλλά αν μπεις σ' αυτό το παιχνίδι... είναι όλα ή τίποτα». Τα μάτια του σκοτεινιάζουν. «Δεν παίρνεις τίποτα από μένα...» συνεχίζω, κρατώντας το βλέμμα του χωρίς να ανοιγοκλείσω τα μάτια, «...αν δεν ρισκάρεις κάτι δικό σου». Για μια στιγμή μοιάζει πραγματικά αιφνιδιασμένος. Το σκέφτεται. Το ζυγίζει. Και τότε χαμογελά. «Σύμφωνοι». Σε έναν κόσμο, όπου οι συμφωνίες δεν γράφονται με μελάνι αλλά με αίμα και τα χρέη δεν ξεχνιούνται, η Σερίνα ρισκάρει κάτι που δεν μπορεί να πάρει πίσω... για έναν άντρα με βλέμμα που δεν συγχωρεί και χαμόγελο που υπόσχεται καταστροφή. Σε αυτό το παιχνίδι εξουσίας και πειρασμού, ποιος θα κυριαρχήσει; Ή μήπως το ερώτημα δεν είναι ποιος θα κερδίσει... αλλά ποιος θα αντέξει να χάσει;

Τον ήξεραν όλοι. Ή έτσι νόμιζαν. Ήξεραν το όνομά του. Τις νίκες του. Τα πρωτοσέλιδα. Τα χαμόγελα που χάριζε στις κάμερες. Δεν ήξεραν τι άφηνε πίσω του κάθε φορά που έκλεινε την πόρτα του σπιτιού του. Κι εκείνη... Εκείνη δεν ήξερε τίποτα απ' όλα αυτά. Ίσως γι' αυτό ήταν η μόνη που είδε όσα οι άλλοι δεν πρόσεξαν ποτέ. Γιατί καμιά φορά οι πιο δυνατοί άνθρωποι είναι εκείνοι που κουβαλούν τις πιο βαριές σιωπές. Και καμιά φορά αρκεί ένας άνθρωπος για να αλλάξει τα πάντα. Αρκεί να εμφανιστεί τη στιγμή που το περιμένεις λιγότερο. Τη στιγμή που σβήνουν τα φώτα.

«Τι νομίζεις πως κάνεις;» της γρυλίζει και εκείνη τον κοιτάζει στα μάτια, λες και θα υποκύψει από το βλέμμα της. «Δεν θα σου κάνω ξανά την χάρη Μαυρίδη. Αυτή τη φορά παίζω με τους δικούς μου όρους» του μιλάει αργά και καθαρά σαν να θέλει να εμπεδώσει και η ίδια αυτά που του λέει [...] «Μωρό μου, δεν μπορείς να παίξεις με δικούς σου κανόνες σε ένα παιχνίδι που δεν σου ανήκει [...], δεν είμαι εγώ σαν τα αγοράκια που συναναστρέφεσαι. Παίρνω πάντα αυτό που θέλω» της τονίζει κοιτώντας την στα μάτια. Η γυαλάδα των ματιών του της δείχνει πως λέει την αλήθεια. Η φωνή του είναι βαριά όσο της ψιθυρίζει τα λόγια του. «Τώρα σαν καλό κορίτσι, στήσου στον νιπτήρα και κοίτα πως μπορεί να σε γαμήσει ένας άντρας» την φιλά χαμηλότερα και νιώθει πως θέλει να εκραγεί, αυτή η κοπέλα μπορεί να τον πεθάνει [...] Η Άννα τον κοιτάζει πονηρά μέσα από τον καθρέφτη πριν του μιλήσει. «Μαυρίδη... κοίτα με εδώ [...] Μου είχες πει πως δεν θα ξανά συνέβαινε τίποτα μεταξύ μας. Δεν ξέρω κανέναν άντρα που να μην κρατάει το λόγο του. Ή μήπως δεν είσαι τόσο άντρας τελικά και είσαι από εκείνα τα αγοράκια που κοροϊδεύεις;»

Όλοι τον φοβούνται... Εκτός από εκείνη Όλοι την σέβονται... Εκτός από εκείνον Είναι ο μεγαλύτερος εχθρός της οικογένειάς της. Ο άνθρωπος που θα έπρεπε να μισεί περισσότερο από κάθε άλλον. Και όμως... Όσο περισσότερο πλησιάζει το σκοτάδι του, τόσο πιο δύσκολο γίνεται να ξεφύγει από αυτό. Γεννήθηκαν μέσα σε αυτοκρατορίες χτισμένες από αίμα. Μεγάλωσαν ανάμεσα σε απειλές, μυστικά και βία. Εκείνος είναι ο αδίστακτος αρχηγός μιας οικογένειας που όλοι φοβούνται. Εκείνη η μοναδική γυναίκα που στάθηκε απέναντί του χωρίς να χαμηλώσει το βλέμμα. Έπρεπε να γίνουν εχθροί. Αντί γι' αυτό, έγιναν κάτι πολύ πιο επικίνδυνο. Γιατί σε έναν κόσμο όπου η εξουσία σημαίνει επιβίωση, η αγάπη μπορεί να καταστρέψει ακόμα και τους πιο δυνατούς ανθρώπους.

Και μη ξεχνάς Είχε παλιόκαιρο τη μέρα που σε γνώρισα.... Ποιος να της το έλεγε, πως εκείνη η παγωμένη και βροχερή νύχτα, θα άλλαζε ολοκληρωτικά τη ζωή της... Μια καταιγίδα ήταν όμως τελικά, όλη η ζωή τους από τη μέρα που τον γνώρισε. Don't copy ©2025 all rights reserved by Ζέτα Ορφανού Απαγορεύεται οποιαδήποτε αντιγραφή και αναπαραγωγή χωρίς την γραπτή άδεια του συγγραφέα.