(Πρέπει να έχετε διαβάσει το The Bad Bitch πριν το ξεκινήσετε ) «Μαμα, μαμά! Μπορείς να μου πεις ένα παραμύθι;» «Δεν είμαι καλή στα παραμύθια μικρούλα μου...» «Ο μπαμπάς είναι. Αλλά λείπει σήμερα. Έλα βρε μαμά.. ένα μικρό μόνο» η Έβελιν τη κοίταξε σκεπτική... Δεν ήξερε παραμύθια. Και ούτε της άρεσαν... Πάντοτε όμως ένιωθε μια ανεξήγητη συμπάθεια για εκείνον το καημένο κακό λύκο... Don't copy ©2025 all rights reserved by Ζέτα Ορφανού Απαγορεύεται οποιαδήποτε αντιγραφή και αναπαραγωγή χωρίς την γραπτή άδεια του συγγραφέα.

Υπάρχουν τόσα πολλά ταμπού και υποτιθέμενα πρότυπα ολόγυρα μας Η θεωρία λέει πως πρέπει να τα ακολουθούμε πιστά καθώς αυτά ορίζουν το σωστό και το πάθος... Πάθος; Λυπάμαι... Λαθος ήθελα να γράψω. Αγαπάμε τη Μυτιλήνη, αγαπάμε επίσης και τα πάθη που γίνονται λάθη, τα λάθη που γίνονται πάθη και φυσικά, αγαπάμε οτιδήποτε αξίζει να αγαπηθεί... Η Ιφιγένεια, από ένα χαμογελαστό κορίτσι που έτρεχε ελεύθερο στο νησί, μεταμορφώνεται σε ένα θυμωμένο πλάσμα και αναγκάζεται να ανεχθεί κοντά της , ένα μικρό ενοχλητικό αγόρι που της κουβάλησε η νέα γυναίκα του πατέρα της στο σπίτι. Ωστόσο, ένα τραγικό γεγονός μερικά χρόνια αργότερα, αλλάζει εντελώς τις ισορροπίες ανάμεσα τους... Η πόρτα χτύπησε και ανοίγοντας την, έμεινε να κοιτάζει τον άγνωστο άντρα μπροστά της. «Μπορω να σας βοηθήσω σε κάτι;» ρώτησε και μόνο όταν είδε σε εκείνο το παγερό πρόσωπο ένα ψήγμα χαράς, κατάλαβε ποιος ακριβώς ήταν... All rights reserved © Ζέτα Ορφανού Απαγορεύεται κάθε αντιγραφή, αναδημοσίευση και αναδιανομή χωρίς τη γραπτή άδεια του συγγραφέα Κάθε πάταξη αυτής διώκεται ποινικά

Δύο άνθρωποι, που ζούσαν χωρίς να ψάχνουν τίποτα. Ή τουλάχιστον, έτσι πίστευαν. Ο Evan τραβούσε τα βλέμματα γιατί ήθελε να μην τον πλησιάζουν. Η Ιόλη τραβούσε τα βλέμματα χωρίς να το ξέρει. Εκείνος, ένας άντρας που έμοιαζε να είχε γεννηθεί για να κινεί νήματα. Εκείνη, μια γυναίκα που είχε μάθει να μην αφήνεται να την κινούν. Και οι ζωές τους, ακόμα άγνωστες η μία στην άλλη, κυλούσαν όπως οι παράλληλες γραμμές στα μαθηματικά: χωρίς πρόθεση να συναντηθούν, μέχρι τη στιγμή που το κάνουν.

Ένα βράδυ η Σίλια βρίσκει έναν άνδρα τραυματισμένο έξω στην αυλή της. Αφού τον βοηθάει, εκείνος το επόμενο πρωί εξαφανίζεται. Όμως η μοίρα έχει άλλα σχέδια.. Έρχεται ξανά στη ζωή της για να κάνει μαζί της μια συμφωνία. Εκείνος χρειαζόταν μια αρραβωνιαστικιά. Εκείνη χρειαζόταν χρήματα. Και οι δύο πίστευαν πως μπορούσαν να ελέγξουν τη συμφωνία. Ένα σύμφωνο συμβίωσης. Ένας ψεύτικος αρραβώνας. Τρεις μήνες. Ένας επερχόμενος γάμος. Και ένας όρος που κανείς τους δεν περίμενε να πάρει στα σοβαρά: Αν εκείνη τον ερωτευτεί, θα τον παντρευτεί. Αν όχι, θα φύγει από τη ζωή του. Το μόνο πρόβλημα; Η καρδιά δεν υπογράφει συμβόλαια.. «Γιατί πώς μπορείς να βάλεις ημερομηνία λήξης σε κάτι που δεν ξέρεις πότε αρχίζει;» © 2026 adynamia_mou . All rights reserved

Δύο κόσμοι που συγκρούονται και κανείς από τους δύο δεν σκοπεύει να κάνει πίσω. 🔥 enemies to lovers 🔥 ένταση που χτίζεται αργά 🔥 βλέμματα που λένε περισσότερα από λέξεις 🔥 και μια έλξη που κανείς δεν παραδέχεται στην αρχή

Κάποτε την φώναζαν πριγκίπισσα... Ύστερα η πριγκίπισσα πάγωσε στο χρόνο , πόνεσε και χάθηκε. Πλέον, θυμίζει περισσότερο τον μεγάλο κακό λύκο στα παραμύθια... Το κοριτσάκι μεγάλωσε και έγινε γυναίκα και...και αυτή η γυναίκα δεν μοιάζει με τις άλλες. Ο λύκος στο δικό της παραμύθι είναι η ίδια... Όλοι οι άλλοι; Είναι απλά σκυλιά... Ή ακόμα καλύτερα, κοπρόσκυλα που μαζεύει και τα αναλώνει... Έτσι βλέπει τους άντρες άλλωστε, σαν αναλώσιμα , άχρηστα και ανάξια όντα... Don't copy ©2025 all rights reserved by Ζέτα Ορφανού Απαγορεύεται οποιαδήποτε αντιγραφή και αναπαραγωγή χωρίς την γραπτή άδεια του συγγραφέα.

Οι κανόνες υπάρχουν για να σπάνε. Άλλωστε δεν υπάρχει κανόνας χωρίς εξαίρεση.Τον μισούσε μέχρι που τον φίλησε. Και αυτό τα άλλαξε όλα. ༄༄༄༄༄༄༄༄༄༄༄༄༄༄༄༄༄༄༄ «Έι εσύ!» Του φώναξα μόλις είχα φτάσει αρκετά κοντά του, έτσι ώστε να καταφέρω να του μιλήσω. «Σε εμένα μιλάς;» Με ρώτησε με ένα υπεροπτικό ύφος στο πρόσωπο του. Δεν απάντησα στην ερώτηση του. Αντιθέτως, έκανα εγώ την δική μου. «Δεν ντρέπεσαι να υπερασπίζεσαι ένα βιαστή!» Ρώτησα έξαλλη. «Θα μπορούσε αυτό το καημένο το κορίτσι, να ήταν η κόρη σου!» Δεν με ενδιέφερε που ήμουν σε αίθουσα δικαστηρίου. Φώναζα όσο ήθελα. Με κοίταξε με ένα εκνευρισμένο ύφος. Φαινόταν τόσο αποφασιστικός και...όμορφος; «Κάνω απλά την δουλειά μου». Είπε ενώ συνέχιζε να τακτοποιεί τον χαρτοφύλακα του. Δεν κοιτούσε προς το μέρος μου. «Δουλειά σου είναι να υποστηρίζεις ένα βιαστή; Ξέρεις πως μπορείς να καταστρέψεις την ζωή ενός κοριτσιού. Να την στοιχειώνει αυτό για την υπόλοιπη ζωή της;» Δεν κατάλαβα πως μπορούσα να πάρω ανάσα τόσο γρήγορα που μιλούσα. Τα κατάφερα πάντως. «Δεν είναι δική σου δουλειά να με κρίνεις, κοκκινομάλλα». Συνέχισε με ψυχρό ύφο

«Θες να παίξεις;» του λέει ήρεμα. «Ωραία. Αλλά αν μπεις σ' αυτό το παιχνίδι... είναι όλα ή τίποτα». Τα μάτια του σκοτεινιάζουν. «Δεν παίρνεις τίποτα από μένα...» συνεχίζω, κρατώντας το βλέμμα του χωρίς να ανοιγοκλείσω τα μάτια, «...αν δεν ρισκάρεις κάτι δικό σου». Για μια στιγμή μοιάζει πραγματικά αιφνιδιασμένος. Το σκέφτεται. Το ζυγίζει. Και τότε χαμογελά. «Σύμφωνοι». Σε έναν κόσμο, όπου οι συμφωνίες δεν γράφονται με μελάνι αλλά με αίμα και τα χρέη δεν ξεχνιούνται, η Σερίνα ρισκάρει κάτι που δεν μπορεί να πάρει πίσω... για έναν άντρα με βλέμμα που δεν συγχωρεί και χαμόγελο που υπόσχεται καταστροφή. Σε αυτό το παιχνίδι εξουσίας και πειρασμού, ποιος θα κυριαρχήσει; Ή μήπως το ερώτημα δεν είναι ποιος θα κερδίσει... αλλά ποιος θα αντέξει να χάσει;

Τον ήξεραν όλοι. Ή έτσι νόμιζαν. Ήξεραν το όνομά του. Τις νίκες του. Τα πρωτοσέλιδα. Τα χαμόγελα που χάριζε στις κάμερες. Δεν ήξεραν τι άφηνε πίσω του κάθε φορά που έκλεινε την πόρτα του σπιτιού του. Κι εκείνη... Εκείνη δεν ήξερε τίποτα απ' όλα αυτά. Ίσως γι' αυτό ήταν η μόνη που είδε όσα οι άλλοι δεν πρόσεξαν ποτέ. Γιατί καμιά φορά οι πιο δυνατοί άνθρωποι είναι εκείνοι που κουβαλούν τις πιο βαριές σιωπές. Και καμιά φορά αρκεί ένας άνθρωπος για να αλλάξει τα πάντα. Αρκεί να εμφανιστεί τη στιγμή που το περιμένεις λιγότερο. Τη στιγμή που σβήνουν τα φώτα.