"Keşke hiç oturmasaydım o lanet masaya, keşke hiç atmasaydım o aptal imzayı" dedi Sieun bir hışımla ayağa kalkarak. Sinirliyli, belki birazda kırgın... Öyle sinirliydi ki dudaklarından dökülen sözcükler kullaklarına ulaşmıyor, bir kurşun misali direkt hedefe ulaşıyordu. "Hayatımı mahfettin Suho! Senden önce arkadaşlarım, sevdiklerim, çevrem vardı. Beni seven insanlar vardı." Bir kaç adımla karşısındaki bedene yaklaştı. Öfke saçan gözlerinde en ufak bir pişmanlık yoktu. İçinde biriktirdiği nefreti kusuyor ve bundan pişmanlık duymuyordu. "Kahkalarım vardı lan kahkahalarım!" Avuç içlerini, karşısında ellerini ceplerine atmış ifadesizce onu izleyen kocasının göğsüne yerleştirerek sinirle geri savurdu. "Hepsini o alçak egonun altında ezdin!" Yumruk yaptığı elleri öfkesiyle arka arkaya Suho'nun göğsüne çarparken sonunda Suho'dan da bir tepki gelmiş yumruk savuran bilekleri kavrayarak durdurmuştu. "Dur artık!" "Bıktım senin bu fevri hareketlerinden, mide bulandırıyorsun Sieun." Sieun sertçe bileklerini kurtararak geri çekildi. Odasına dönmek için hareketlendiğinde onun için rütin kavgalarından biri daha hiç bir yere varmadan sonlanıyordu. Taa ki arkasından seslenen Suho'yu duyana kadar; "Madem benden bu kadar nefret ediyorsun... Boşanalım Sieun."

"Soyun!" "Ne?" Yaşlı adam oturduğu masada kaşlarını çatmıştı ki yanındaki kadın tebessüm ederek bana döndü. "Sadece hırkanı çıkar ve bize sol kolunu göster." Tedirginlik içinde onlara baktığımda uzun bir masada oturan toplam on kişi görmüştüm. Ben kapıya yakın bir yerde duruyordum ve yanımda benimle aynı yaşta olan altı çocuk daha vardı. Sağımdaki kızın sol kolundaki yarasa damgasını gördüğümde sertçe yutkundum. Aynı damgadan benimde kolumda vardı. "Neyi bekliyorsun?" Bu soğuk ses yaşlı adamın sağ tarafında oturan kişiden gelmişti. Başını önündeki dosyadan hiç kaldırmadığı için yüzünü iyi göremiyorum. Hırkamı çıkardığımda benimle aynı hizada duran çocuklar koluma baktı. "Sende Yarasalardan birisin." Yaşlı adamın sesi huzursuz çıkmıştı. "Nasıl damgalandığını hatırlıyor musun?" Yine o adam konuşmuştu ve hâlâ başı önündeki dosyadaydı. İyi hatırlıyordum. "Hayır." Onlara güvenmiyorum. Cevabım ile kalem tutan eli hareketsiz kalmış fakat başını kaldırmamıştı. "Artık bizi neden buraya getirdiğinizi açıklayacak mısınız?" Yanımdaki çocuklardan biri konuşmuştu. Yaşlı adam sıkıntıyla bir nefes alarak bizlere baktı. "Aslında hepiniz aynı çocuk yurdunda bir zamanlar kaldınız. Peşinde olduğumuz biri var ve o yurttaki otuz çocuğu damgaladı. Şimdi yeniden ortaya çıktı ve Yarasaları bulup hepsini öldürüyor." Sanırım Yarasalar biz oluyorduk. "Bizimle işbirliği yapmak zorundasınız, tabii yaşamak istiyorsanız?" Masadakilere döndü. "Herkes kendi eğiteceği çocuğu seçsin. Unutmayın seçeceğiniz çaylaktan siz sorumlusunuz." Burada neler olduğunu anlamıyorum. Masadakiler bizi incelerken o başını hiç kaldırmayan adamın sesini duydum. "Gözlüklü kızı ben eğiteceğim." Burada gözlük takan sadece bendim.

İnsan ne dilediğine dikkat etmeli, zira kalbinden geçen iyi ya da kötü hiçbir dilek gerçekleşmeden peşini bırakmaz, derler. Ben, ölüm diledim. Bir ölümle başladı her şey. Bir başka ölüm onu izledi. Ve bir diğeri...

En yakın arkadaşlarından birine aşık olsan ne yapardın?