Alelade
- reads 58
- Stemmen 21
- Delen 2
Hafıza, acıya dayanamadığında kendini yok eder. Ancak ruh, üzerine basılan lekeyi asla unutmaz.
On beş yabancı, bembeyaz bir boşluğun içinde, bileklerinde 'sıfır' yazan kelepçelerle uyandılar. Nerede olduklarını, birbirlerini ve en önemlisi; buraya onları getiren o korkunç günahı hatırlamıyorlardı. Her şeyin bir puan olduğu, dürüstlüğün ölümle, sessizliğin ise puanla ödüllendirildiği bu evde tek bir kural vardı: Geçmişinle yüzleş ya da onun tarafından yutul.
İdil, bu beyaz labirentin içinde hem kendini hem de her aynada gördüğü o tanıdık gölgeyi arıyor. On beş kişi, tek bir suç ve her köşede yankılanan o soğuk ses:
'Bazı sırlar toprağa değil, insanın ciğerine gömülür. Ve şimdi... Nefes alma sırası bende.'