"Kalbini savaş meydanında bırakmış bir asker, o intikamı elbet bir gün alır." Kurter Alacakan... Lakabı Alakurt olan; adı askerî raporlarda kahraman, düşmanların hafızasına ise cehennem olarak kazınan genç ve acımasız bir komutandı. Ama kalbini savaş meydanında bıraktığı o gecenin şafağında, karşısına hayatının en büyük imkansızı olan General'in kızı çıktığında, oyunun bütün kuralları bozulacaktı. Laren Karalev... Asil bir ailenin gölgesinde büyümüş, geçmişi sırlarla dolu genç bir cerrah adayıydı. Ancak neşter tutan ellerini, silah tutan bir adamın yarasına bastırdığında, hayatındaki tüm doğrular kana bulandı. Karanlıkta parlayan bir kolye. Savaş meydanında bırakılmış bir künye. Ve kanla yazılmış bir kader. Alaca ve Alacakan. Biri öldürmek için yaşar, diğeri yaşatmak için savaşır. Fakat ikisi birlikte intikam için bir yola çıktığında, hiçbir şey aynı kalmayacaktır. "Neredeyim?" "Alacakan'dasın." ALACAKAN.

Her insanın hayatı bir düğüm noktasında şekillenir. Kimileri o düğümü çözmeye çalışır, kimileri ise ona boyun eğer. Kaçıp gitmek, bazen yalnızca başka bir düğüme sürüklenmektir. Belki de hepimiz, görünmeyen bir ipin ucunda sallanıyoruz. O ipin bizi nereye çekeceğini bilmiyoruz ama tutmaktan da vazgeçemiyoruz. Bu ince ip üzerinde kiminin payına huzur düşer, kimininkine savaş. Bazıları, başkalarının hayatını güzelleştirmek için vardır, bazılarıysa yalnızca yıkım getirmek için. Hangisi olduğumuzu biz seçemeyiz. Kader önümüze yollar koyar, biz yürürüz. Yürüdüğümüz yolun karanlık mı aydınlık mı olduğunu ise ancak sona yaklaştığımızda fark ederiz. Bazen kendime soruyordum, buraya ait miyim yoksa buraya mahkûm muyum? Cevabını bilmiyorum. Bildiğim tek şey, attığım her adımın beni bir sona götürdüğü. Ve o sonun ne olacağını bilmemek, burada duyduğum sessizlikten bile daha korkutucu.