Kıyıya vuran dalgaların taşıdığı tuzlu is, ahşap tezgahın ardında ezilen yabanmersinlerinin mayhoş kokusuna yenik düşer. Kusursuzluğun yaldızlı kafesine hapsolmuş Steve Rogers, nefes borusunu tıkayan sahte tebessümlerden kaçıp her sabah aynı kafenin gölgesine sığınır. Karşısında; tırnak diplerine motor yağı sinmiş, zihni patlamaya hazır bir şarapnel gibi çalışan Tony dikilmektedir. Yıllardır biriktirdikleri ruhsuz selamlaşmalar, o yaz paramparça olur. Maskelerin eridiği bu asimetrik çarpışmada asıl tehlike yaklaşan fırtına değil, zıtlıkların yarattığı tekinsiz bir çekimdir.