-''Gençler,'' diye söze daldı, orta yaşlarda olan öğretmen. ''Birazdan okulumuzda deprem tatbikatı yapılacak. Sizlere verdiğim talimatları sırasıyla gerçekleştirip okulu hızlı bir şekilde tahliye edeceğiz.'' Sınıftan uğultu yükseldi, ben de dahil çoğu kişi çok önemsememiştik. Arada yapılan tatbikatlardan biri diye düşündüm. Birkaç saniye sonra öğretmen sınıfı susturup yapmamız gerekenleri anlatmaya başladı. Yaklaşık on dakika sonra ise okulda siren sesleri yankılanmaya başladı. Önce sıraların altına geçip çök kapan taktiğini uyguladık ardından öğretmenin komutuyla sınıftan sırayla çıkmaya başladık. Koridorda da aynı hava hakimdi, büyük bir çoğunluk ciddiye almıyordu tatbikatı. Her ne kadar hızlı bir şekilde hareket etsek de bunu önemsedikleri aşikardı öğrencilerin. Birileri gülüyor, birileri arkadaşlarına yüksek sesle bir şeyler anlatıyor birileri de benim gibi sadece denileni yapıyordu. İkinci katın merdivenlerinden aşağıya inerken başımın döndüğünü hissettim ve yanımdaki trabzanlara tutundum. Sanki her şey bir saniyeliğine sarsılmıştı. Henüz kendimi toparlamıştım ki büyük bir ses duyduk, ne olduğu belli olmayan. Sanki bir patlama gibiydi. İşte her şey o andan sonra başladı. Sesin hemen ardından bina şiddetli bir şekilde sarsılmaya başladı. Kimse ne olduğunu anlamadığı için bir cevap ararcasına birbirlerine bakıyorlardı. Sarsıntı aniden şiddetlenince artık ne olduğundan emindik. Deprem oluyordu. Tatbikat, gerçek olmuştu.

Bakıyordu adam. Kara saçlarına, yeşil gözlerine, beyaz tenine, güldüğü için yanağında oluşan o ömürlük çukura... İçi yana yana bakıyordu. Hasreti ile kanayan yüreğiyle bakıyordu. Ne güzel demişti mevlana; Gönül yorulunca ter, gözden akar... Gönlünün teriyle, gözünden akan yaş ile bakıyordu. Yağan yağmur ile karışmıştı artık gözyaşları. Ama gönlü öyle bir sevda ateşi ile yanıyordu ki, o an istedi bir tek onun üzerine yağsın bu yağmur, yağsın ki söndürsün içindeki ateşi. Ama o an irkilerek kendine geldi ve iki yana salladı başını. Onun sevdasının ateşiydi bu. Varsın yaksın, kül etsin ama gitmesin kendinden. Çünkü ona dair sahip olduğu tek şeydi içindeki bu yürek yakan sevdası. Yıllardır hasretiyle kavrulduğu sevdası. Yara olan ama yâr olamayan sevdası... Kaderin üstünde bir kader vardı, Ve her şey olacağına varırdı... 🫀 *** Bir umut beklemekti onu Bir umut kavuşmaktı ona... *** Beklenmeyen Evlilik Ağa / Bekar Baba Adam Uzaktan Platonik Seven Erkek Karakter Yaralı Karakterler Annelik Dram & Soft Aşk ***

Her genç kızın bir travması olabilir önemli olan o travmayı seninle beraber sırtlayacak bir hayat arkadaşına sahip olmaktı. Talha Yasir 🌞 Afra *** ... Elime ne ara aldığım kahve fincanı titremeye başladığında fincanı sıktım. Yanımda oturan adamın da gözlerinin fincanda olduğunu anladığım an yerimden kalktım. Gözler yeniden beni buldu. Hissettiğim heyecan daha fazla arttı. Fincanı masaya koymak istediğim an fincan altlığı elimden kaydığında onu almak için harekete geçmiştim ki başka bir el fincan altlığını tuttu. Masaya koydu. Hemen yanıma baktığımda bu kişinin Talha olduğunu gördüm. Bana bakmıyordu ama yan yüzü bana çok da yakındı. O an kısık sesi bana ulaştı. Benden başka da kimse duymadı. " Sakin ol. Titremekten bayılacak gibisin. Cevabın hayır ise şimdi hemen benden uzaklaş ve yerine otur. Ama evet ise elindeki fincanı masaya bırak, Afra." Yutkundum. Lan kendimi neden kitabın içinde gibi hissediyorum. Bu laflar ne? İç ses! Ses versene be! En önemli yerde yoksun. Ne yapacaktım. Düşün Afra düşün kızım. Sen zeki kızsın. Sayısal derslerde başarılı değilsin diye salak olmuyorsun. Sadece birkaç saniye içinde dilimin farklı sözler sarf edeceği kelimelerin aksine fincanı titreyen ellerime inat masayanın üstüne yavaşça bıraktım. BÖLÜMLER GÜNCELLENİYOR! ... *** Başlama tarihi: 24.10.23 Bitiş tarihi : -

Yıllarca üvey ailesi tarafından işkence çeken Yarel Naz, üvey annesinden gelen mektupla beraber gerçek ailesini öğrenir. Yarel'in tek ailesi müzik, dans ve sevgili motoruyla arkadaşı Enis iken gerçek ailesini öğrenmesiyle ne olurdu? Daha fazla kaos, evet! #1 gitar 240123 #1 değişen hayatım 070223 #1 bateri 140223 #1 müzisyen 280323 #1 müzik 170623

Zamanla herşey başladığı gibi zamanlada bitter. Sevgi gibi. Ben sevgiyi tatmadan daha, herkesin bana olan sevgisi bitti. Sevgi, birinin kızımı olmalısın, illâ? Ya da birinin eşi? Çocuğu? Kardeşi? Torunu? Yiğeni? Hiç biri gerekmezdi! Asıl sevgi, kan bağı olmadan sevendi. İşte beni kan bağım olmadan seven varmıydı? Yoktu! Ama beni kan bağı olupta seven varmıydı? Bilemiyorum! Ben herşeyi unuturum da, 17 günlükken yetimhanedeye bırakıldığımı! Eğer derslerimiz de kötü olursak verilen cezaları! 9 yaşımda istemeyerek gittiğim evi! Orda hergün içilen diyet yemeklerini, sularını! 16 yaşımda zorla yapılan sevgiliyi! 18 yaşında gerçek ailemin beni buluşunu! Unutmam! Ben unutsam hayat unutturamaz!

Borda bereliler için bir söz vardır: Ne geldiklerini görürsün ne de silahlarının sesini duyarsın göreceğin son şey bir çift göz olur. Üsteğmen Dicle Arslan'nın namlusunun ucundakininde gördüğü son şey bir çift bela olan okyanus olur. Peki bu okyanus kendi gibi bela olan ormana mahkum olmak isterse? Ya da ketum, duygusuz gibi görünen bu kadının içinde saklamış olduğu hayata kırgın olan kız çocuğunun bütün hayatı bir hata yüzünden değişmiş olursa? Bir kalbe iki aşk sığmaz Komutanım. ~~~~~ Kalbimi iki parçaya ayırmışlar bir yarısında vatan bir yarısında sen varsın sen bana ne yaptın da ben senden kaçarken bile sana geliyorum Yüzbaşı. şu an senden utanıyorum ama yine sana sığınıyorum

Klişelerden uzak gerçek aile, abi ve asker kurgusudur. :) Bu yıkım hepsinden büyüktü, yerle bir olan şehirlerin yanında ben de yıkılmıştım. O enkazdan çıkmıştım ama öğreneceklerimden sonra hiç çıkmamış olmayı dileyeceğimden bihaberdim. Depremde hayatı altüst olan bir kız. Evi yıkılan, enkaz altında kalan bir kız. Hayatı yıkılan, yine enkaz altında kalan bir kız. Yıllarca kendisinden saklanan gerçekleri öğrenip bu defa kendisi yıkılan bir kız. ... Ben Naz Günay, bu gece sıradanlığından şikayet ettiğim hayatımın sıradan olan son günü olduğunu bilmeden gözlerimi yumdum.

"Hiç bir aile karesinde yerim yokmuş ki benim" Ben Buse. Buse Yalın olarak doğmuştum ve şimdi Buse Gamzeli olarak ölecektim. Bu ruhu ölmüş, bedeni yara bere içinde kalmış 17 yaşındaki bir genç kızın öz ailesini bulmasıyla başlayan hikayesidir. * Gerçek Ailem klasiği gibimsi Yayınlanma tarihi:11/11/2023 Bitiş Tarihi:03/07/2024 Düzenlendi

Ailesini sadece bir gün gördükten sonra bir trafik kazasında kaybeden olanların öncesinde aile tarafından beş yaşında yetimhane verilen küçük kız Dilrüba. Kimsesiz olarak büyümek zorunda kalır. Peki ya herşey birer yalansa? Ufak bir sarsıntı bütün hayatını elinden almış olabilir mi? ✓ Unutulmuş Bağlar Başlama tarihi : 31/12/23

Üzerimi değiştirmiş, aşağı iniyordum. Konuşmanın hemen gerçekleşmesi lazımdı. Saat ilerliyordu ve ben henüz çalışmam gereken dersleri çalışmamıştım. Salona giriş yapacağım sırada kulağıma çalınan sesler, adımlarımı durdurmuştu. "Onu istemiyoruz anne, beş tane oğlun var. Bir kız için beş tane oğlunu üzecek misin?" Yutkundum, devam etmesini bekledim. "Ya o kız bu evden gider, ya da biz." Kapak tasarımı: @Gezgin__61