Ben İpar Gök, İpar yüksek dağların kar tutmayan yerlerinde yetişen bir çiçekti. İsmimi babam koymuştu, annemle karşılaştıkları ilk gün ona İpar hatun efsanesini anlatmıştı dediğine göre. 'Bir kızım olursa ismini İpar koyacağım' dermiş hep. Her çocuğun hayalinde büyüyünce doktor olmak, öğretmen olmak olurdu. Ama benimki belliydi, ben Asker olmak istiyordum. Geçici bir heves değildi, 'ne olmak istiyorsun?' diye soranlara cevabım netti. Ben bir f16 pilotu olmak istiyordum, sonsuza kadar gökyüzünde olup vatanım için yeri gelince savaşmak, yeri gelince canımı vermek istiyordum. Hayallerim sadece bir hayal olarak kalmamıştı, başarmıştım. Ben bir f16 pilotu olmuştum, ama bu yolda bazı duygularıma yenik düşmüştüm. Aşık olmuştum, aşık olmak kötü bişey değildi. Ama karşılıksız aşk olunca 'keşke aşık olmasaydım' diyordu insan... _____ "Beni hatırladınız mı komutanım?" "Hatırladım." Hiç unutmadı ki hatırlasın... Bu İpar ve Asrının hikayesi. (TAMAMLANDI) ___________ Başlangıç tarihi: 24.08.2023 Tamamlama tarihi: 09.02.2025

"Yaşanılan kötü günler gelecek olan güzel günlerin habercisidir" derler. Peki ya öyle mi? 22 yıldır yalnızlığın ruhuma işlemiş olduğu bu kötü ve acımasız dünya, bana daha da kötü günler yaşatırken gelecekteki güzel günlerimin planını yapıyor muydu? Gözlerimizi açtığımızdan ebediyen kapatacağımız güne kadar olan süreçe verdiğimiz isim olan "Hayat" bu kadar adaletli miydi? Ben, sen, biz, hepimiz bir savaşın içindeyiz. İçimizde verdiğimiz savaşlardan tutmuş gerçek savaşlara ve hayatta kalmaya çalışmak için verdiğimiz savaşa kadar...Sadece bazılarımızın savaşı daha büyük, daha gerçek ve daha acıdır... Ben Gece. Sadece Gece. İsmim ruhumun aynası... 22 yıldır ruhumla olan savaşım bir gün daha büyük bir hal aldı ve ben gerçek bir savaşın içine düştüm. Burada her şey gerçekti. Ölümler vardı, acılar vardı, tarifi zor hisler vardı... Burada "Hayat" dediğimiz tiyatronun "Sahne arkası" vardı...

"Zahter..." diye mırıldandı tüylerimi ürpertirken. "Zahter kokuyor saçların." Yutkundum ve çakır gözlerine bakmayı sürdürdüm derinliğinde boğulmamak için direnirken. Tek kelime dahi firar edemedi dudaklarımın arasından. Sadece gözlerine bakıyor ve beni, her seferinde nasıl darmadağın edebildiğini anlamaya çalışıyordum. Son kez yüzüme baktı ve helikoptere binerken hayatımda duyduğum en güzel vedayı işittim dudaklarının arasından: "Allah'a emanet ol, zahter kokulum." 🥀 Müge, yaşadığı talihsiz olaylardan sonra yeni bir başlangıç yapmaya karar verir ve edebiyat öğretmeni olarak Diyarbakır'a tayinini ister. Ancak onu orada bekleyen terör, acı verici olaylar, kayıplar ve bir de asker vardır. Nereden bilebilirdi ki o askere vurulacağını ve aşka bir kez daha inanabileceğini? Kapak Tasarımı: @daiasa

Melis, asosyal ve içine kapanık bi kızdı. Özellikle de liseye ilk başladığı yıllarda... Okulda birçok kişi tarafından pek sevilmeyen, sayılı konuştuğu kişiler vardı. Kendi küçük dünyasına, abisi, kardeşi ve annesinden başkasını almak istemiyodu. Ta ki, Bilinmeyen bi numaradan ona yazıp sevdiğini idda eden çocukla konuşana kadar. ... "Melis'im" dedi acı çekercesine. "Benim bücürüm" dedi ve derin bir iç çekti. "Ne olursun be güzelim" biraz duraksamanın ardından devam etti. "Ölüyorum be kızım sana, artık acını, acımı seninle yaşamak istiyorum, gülmelerine ortak olmak, seni güldüren kişi olmak istiyorum, sana her an sıkıca sarılmak, senin bana benim sana aid olduğumu bilmek istiyorum" içim titredi, soluğum kesildi. Hani bazı saçmalıklar vardı ya birbirine ait olmayı cinselliğe bağlayan. İlişkiye girdiklerinde saçma bi şekilde birbirimize ait olduk diye zırvalayanlar. Onun tamamen saçmalık olduğunu şu an, şimdi anlamıştım. Derince yutkundum,derince yutkundu... "Lütfen... Nolursun, belki yaptığım bencilliktir,ama ben hayatımda hiç bu kadar bencil olmayı istediğimi hatırlamıyorum" dedi. Gözlerim doldu, ben iliklerime kadar sevgiyi hissettim. ... ÖNEMLİ NOT: YAZIM YANLIŞLARI OLACAKTIR, LÜTFEN RAHATSIZ OLACAKLAR OKUMASIN!

İki aydır görevde olan ve son iki gündür haber alınamayan bir asker... Onu bulmak için görevlendirilen iki tim... Ve kesişen yolları ile başlayan hikâye...

Büyüdükçe değişen arkadaşlıklar, değişen olaylar ve gelişen duygular... Defne, her zamanki gibi güzel bir yazın ardından okul açılacağı için heyecanlıdır. Arkadaş grubunu çok özlemiştir. Tabi tek özleyen Defne değildir. Okulun yakışıklı ikizleri her zamanki gibi iş başındadır. Defne ikizlerin dikkatini çekebilecek mi? Ama her şey bu kadar basit değil. Her yerde rekabet vardır. Onların grubuna karşı Buğlem ve çetesi ayak bağı olmak için can atıyorlar. Okul onları mücadeleleri ile tanımıştır. Bu arada Defne'nin sınıfındaki Uzay, her geçen gün daha da popüler oluyordur. Onun da yakışıklılardan oluşan kendilerini beğenmiş bir grubu vardır. Defne'nin anlaşılan bu yılı çok karışık olacak gibi. Peki siz hazır mısınız tüm bunlara? Maceralara, komediye, entrikalara ve en önemlisi aşka kendinizi açabilecek misiniz?

Aile sevgisinden uzak ve yalnız bir şekilde büyüyerek, soğuk ve umursamaz birine dönüşen bir genç kız. On sekiz yaşında karşısına çıkan biyolojik ailesiyle, yıllardır ondan esirgenen aile sevgisi ve bağını bulabilecek mi?

Tamamlandı Abi+Asker+aşk kurgusu Bence bir şans verin

Mühür taşı gerçek mührüne kavuştuğunda kıyamet kopmalıdır. Her kıyametin sonunda, yitirilen hayatlar olur. Bu şeref hangimize ait? •Parmağımı dövmesinin çemberinde dolaştırdım bir tur. "Hissediyor musun?" diye sordum acıyla. "Tam burada kocaman bir işaret var." Cesur konuşsa damga derdi büyük ihtimal. Ya da lanet. "Görmüyorsun ama hissediyorsun. Tam burada. Seni sarıp sarmalayan bir ip." Diğer elim Cesur'un kolundan aşağı kaydı ve parmaklarım parmaklarına dolandı. "Her şeyi birbirine bağlayan bir ağ," dedim dövmesine hayranlıkla bakarken. "Tıpkı benim gibi." • Not: Merhaba! Eğer sağlıklı bir ilişki arıyorsanız bu hikaye size göre değil. Bu hikayede toxic bir ilişkideki iletişimsizliği ve bu iletişimsizliğin sonuçlarını göreceksiniz. Sabrınız için teşekkürler, keyifli okumalar.